124-р бүлэг : Хоосрол
Удалгүй тэд нууцлаг хотын нэвтэршгүй чулуун хананы дор зогсож байлаа. Ард нь асар том тогооны агуу ангал тэнгэрийн хаяа хүртэл сунан үргэлжилнэ.
Урагш хаа нэгтээ, Зүүдний ертөнцийн энэ жигшүүрт бүс нутгийн ганцхан хүмүүсийн Цайз тэднийг хүлээж байсан. Тэр нь тэднийг энэ харанхуй газраас аварч, гэрт нь хүргэх амлалт мэт санагдана.
Санни энэ Хар дарсан зүүд эцэстээ дуусах мөчийг үнэхээр тэсэн ядан хүлээж байв.
Хотын хана аварга том саарал боржин хавтангуудаар баригджээ. Хараалд идэгдсэн тэнгисийн хүйтэн усанд норсон хэвээр байгаа эртний элэгдсэн чулуунууд бараг хар өнгөтэй харагдана. Хэдэн мянган жилийн өмнө, цаг хугацааны мананд уусан алга болсон нууцлаг барилгачид нь үгүй болсон ч, энэ хана өнөөдөр ч сүр жавхлантай, халдашгүй хэвээр байлаа.
Боржин хавтангуудын завсар зай нь нарийхан хутга л багтах төдий.
Дээш харж, Санни хананы өндрийг таахыг оролдов. Дор хаяж жаран метр өндөр байх ёстой. Орчин үеийн технологи, олон төрлийн Аспект чадварын тусламжтайгаар босгосон Сэрэгсдийн Академийн хамгаалалтын ханаас хоёр дахин өндөр.
Хэсэг зуур тэр энэ ханыг босгосон хүмүүс, түүний цаадах хот, мөн энэ хараалд идсэн газрын эзгүй эргүүд дээр ганцаардан зогсох аварга хөшөөнүүдийн талаар бодов. Тэдний бүтээлүүд харанхуй ба цаг хугацааны довтолгоог тэсвэрлэсэн ч, бүтээгчид нь аль хэдийн үгүй болжээ. Тэд хэн байсан юм бол? Сүйрсэн хотын оршин суугчдад ямар аймшигт хувь заяа тохиолдсон юм бол?
Гэвч дараа нь Санни ууртайгаар толгой сэгсрэв. Эдгээр нууцууд одоо түүнд ямар ч хамаагүй. Тэр гэртээ харина, энэ аймшиг ба цөхрөлийн жинхэнэ нүх рүү дахиж хэзээ ч буцахгүй. Үлдсэнийг нь өөр хэн нэгэн тайлж л байгаа.
Багахан амралтын дараа тэд хаалга хайж тойрч явахаас илүү хананд шууд авирах нь амар гэж шийдэв. Хаалга олдлоо ч нээлттэй байх баталгаа үгүй.
Нойтон боржин дээр авирах амаргүй байв. Гэсэн ч тэд яаж ийгээд чадлаа. Барьж тулах юм олдохгүй үед Санни, Нефис хоёр сэлмээ ашиглан хавтангуудын завсар шургуулж байв. Хэд хэдэн таагүй зүсэлт авсны дараа тэд зөв хэмнэлийг олж, хурдан урагшилж эхлэв.
Шингээсэн сүнсний хэлтэрхий, сүүдрийн хэлтэрхийнүүд, мөн амьд үлдэхийн төлөөх эцэс төгсгөлгүй тулалдааны харгис бэлтгэл тэдний биеийг хүч, тэсвэрээр дүүргэжээ. Хоёулаа хүний бие махбодын дээд цэгт хүрсэн байв. Төд удалгүй тэд асар том хананы оройд хүрч, ирмэгээр нь даван гарлаа.
Амьсгаагаа ч авах завдалгүй, Санни шуналтайгаар урагш мөлхөж, үсрэн босоод доош ширтэв.
Дараа нь нам гүмд алтан олс чулууг шүргэн шажигнах чимээ сонсогдоно. Гэвч зүрхнийх нь цохилт түүнээс ч чанга байв.
Удалгүй Нефис, Кассиа хоёр түүнтэй нэгдэв.
Хараагүй охин түүний мөрнөөс атгаад, найдвар дүүрэн тод хоолойгоор асуув:
“Санни? Чи юу харж байна?”
Тэр уруулаа чимхэн норгов.
Тэдний доор өргөн уудам хот сүйрч, балгас болон хэвтэж байлаа. Үзэсгэлэнтэй чулуун барилгууд эвдэрч, нурж, ихэнх нь зүгээр л нуранги овоолго болжээ. Өргөн гудамжаар алхах хүмүүс алга, нам гүмийг сарниулах дуу чимээ ч үгүй. Хүйтэн саарал тэнгэрийн дор энэ хот үхмэл, гашуудалтай харагдана.
Энд яг ямар аймшигт сүйрэл болсон нь тодорхойгүй ч, байгалийн зүйл биш гэдэг нь илт. Нурсан олон байшин галд харлан түлэгдэж, үлдсэн ханан дээр нь сарвууны гүн зураас сийлэгдэн үлджээ. Энд тэндээс эртний аймшгийн мангасуудын аварга ясууд газраас цухуйж, нэгэн цагт эдгээр гудамжинд өрнөсөн цөхрөлт тулаануудын түүхийг өгүүлж байх шиг.
Илүү анхааралтай харахад, Саннигийн нуруугаар хүйтэн хөлс урсав. Нурангин дунд хачин дүрсүүд хөдөлж, түүнээс ч олон нь сүүдэрт нуугдан байлаа. Тэднийг харах төдийд л хүйтэн айдас зүрхийг нь атгав.
Сүйрсэн хот Хар дарсан зүүдний мангасуудаар дүүрэн байв.
“Тэнд… элэгдсэн чулуугаар баригдсан, асар том сүйрсэн хот байна. Мөн гудамжаар нь олон мангас тэнүүчилж байна. Чиний хэлснээр яг тийм” гэж Санни намуухан хэлэв.
Тэдний зогсож байсан хотын хана зам шиг өргөн байлаа. Хоёр тийшээ хязгааргүй сунан үргэлжилж, асар их балгасыг төгс мэт тойрог болгон бүслэнэ. Зарим газарт боржин биед нь шингэсэн цамхагууд босч, боломжит дайснуудаас хамгаалах хамгаалалт болж байв.
Нэгэн цагт энэ агуу саад аймшигт мангасуудыг холдуулахын тулд босгогдсон гэдэгт хэн итгэх вэ? Харин одоо жинхэнэ аймшгийг дотроо хорих үүрэгтэй болжээ.
Гэвч Санни хананд төдийлөн анхаарсангүй. Мангасууд ч түүний сонирхлыг тэгтлээ татсангүй. Харин түүний харц балгас дээгүүр сүндэрлэх өндөр толгод руу татагдав. Тэр толгод дээр…
“Балгасны яг голд, нэгэн толгод дээр сүр жавхлант цайз сүндэрлэж байна. Домгоос гарсан мэт… Гялалзсан цагаан чулуугаар барьсан хана, тэнгэр сүлбэсэн өндөр цамхаг, сүрлэг шовх оройнуудтай. Хотын дээгүүр… яг л итгэл сэтгэлийн бэлгэдэл шиг харагдаж байна. Энэ тамд харанхуйд идэгдээгүй үлдсэн цорын ганц зүйл мэт…”
Кассиагийн нүүрэнд өргөн инээмсэглэл тодров.
“Тийм ээ! Миний харсан цайз яг энэ байна!”
Гэвч Санни түүнийг сонссонгүй. Тэр цайзын гайхамшгийг хараагүй охинд дүрслэн хэлж байхдаа санамсаргүйгээр түүний цаад тал руу харцаа гулсуулчихав.
Тэр мөчид, түүний нүдэнд цусаар будагдан царцсан ариун бус жад мэт дэлхийн дээгүүр сүндэрлэх аварга цамхгийн хар сүүдэр л тусав.
Энэ бол Улаан цамхаг байлаа.
Түүнээс цацрах аймшгийн мэдрэмж нь Санниг дахин хэзээ ч түүн рүү харахыг хүсэхгүй болтол нь чичрүүлэв. Гэсэн ч нүдээ салгаж чадсангүй.
Хажууд нь Нефис ч мөн адил ширтэж байлаа, түүний бодол нууц хэвээр. Царайд нь хүйтэн, түгшүүртэй илэрхийлэл тодорчээ. Хэдэн хором өнгөрсний дараа Өөрчлөгдөж буй Од эцэст нь өөрийгөө барьж, харцаа буруулав.
Цайзын зүг харан, тэр хөмсгөө зангидан хэлэв:
“Цайз руу хүрэх сүүлчийн зам туйлын аюултай байж магадгүй. Яарах хэрэггүй. Эхлээд доош буух арга олъё…”