Хувьсаж байна... Чулуун Гэгээнтэн хувьсаж байлаа.

Сүнсний Тэнгисийн хуурмаг ертөнцөөс гарч ирээд Санни хөмсгөө зангидсан ч нүдэнд нь догдлол тодрон байв.

Яг юу нь өөрчлөгдөх гэж байгаа юм бол?

Боломжит хувилбар тийм ч олон биш. Зэрэг нь өсөх, ангилал нь өөрчлөгдөх, эсвэл шинж чанарууд нь хувирах.

Өөрөөсөө дээгүүр зэрэгтэй дайсныг ялснаар Сүүдэр шинэ зэрэгт хүрнэ гэж бодох нь логиктой байлаа. Гэвч тэр логикт нэг цоорхой байсан.

Хар Хүлэг Баатар бол Санни, Чулуун Гэгээнтэн хоёрын устгасан анхны Нүгэлт ангиллын амьтан биш. Үнэндээ тэр гурав дахь нь байв. Цогцос идэгч, Цамхагийн Элч хоёр өмнө нь байсан. Түүнээс гадна амьд чулуун хөшөө Саннигийн ирэнд сөхрөхөөсөө өмнө хоёр Төмөр Аалзыг бут ниргэсэн.

Гэтэл тэр өмнө нь тэдний цогцсноос хар эрдэнэ сугалж авч байгаагүй.

Тиймээс тэр тодорхой Хар Дарсан Зүүдний амьтны сүнсийг шингээх боломж олгосон зүйл нь зөвхөн хүч чадал нь биш, харин тэдний хооронд байсан хачирхалтай атлаа илэрхий төрөл нэгт холбоо байж таарна. Ядаж Саннигийн доторх мэдрэмж тэгж хэлж байлаа.

Гэвч энэ нь дуугүй тэр мангас яг яаж өөрчлөгдөхийг ойлгуулахгүй байв. Гэсэн ч маш үнэ цэнтэй мэдээлэл байсан.

Цаашдаа Сүүдрүүдээ хувьсуулахыг хүсвэл Санни зөвхөн хүчтэй биш, мөн тохирох дайсан олох хэрэгтэй болно. Өөрөөс нь өндөр зэрэгтэй эсвэл ангилалтай, төрөл нэгт гаж амьтан.

Толгойгоо бага зэрэг хазайлгаад тэр Мартагдсан Эрэг дээр Чулуун Гэгээнтэнд тэжээл болгож болох өөр амьтан бий эсэхийг эргэн санахыг оролдов. Хэсэг зуур алхаж буй аварга биетийн дүр санаанд нь орж ирэв.

'Тийм ээ, дэмий. Тэр тухай бүр бодох ч хэрэггүй.'

Толгой сэгсрээд Санни үл ялиг инээмсэглэн нөхөд дээрээ очлоо.

Одоо тэдний тохиролцоо дууссан.

Түүний хамгийн их айж байсан ирээдүй эцэст нь ойртон иржээ.

───

Дэнлүүний гэрэл энэ эртний сүмийн санваартны эзэмшиж байсан уужим өрөөг гийгүүлэв. Гэвч зургаан хүн зэрэг орж ирэхэд тэр тайван орон зай өмнөх шигээ өргөн санагдсангүй.

Санни эргэн тойрноо хараад санаа алдав. Нууц өрөө түүний явахдаа орхисон хэвээрээ байлаа. Цайвар модоор сийлсэн энгийн атлаа тансаг тавилгууд, нурангин дундаас түүж авчирсан хэдэн тохирохгүй эд зүйлс хэвээрээ. Чулуун хананууд нарийн сийлбэрээр чимэглэгдсэн байв. Урьд нь гялалзсан сүнсний хэлтэрхийгээр дүүрэн байсан авдар одоо харанхуй, хоосон онгорхой байрлана.

Чулуун Гэгээнтнийг тэжээх гэж тэр үнэхээр хоосорчээ. Харамсалтай нь өлсгөлөн Сүүдрийн эзэн байх амбиц тийм ч хямдхан биш байв.

Нэг ханан дээр чулуунд зурсан зурааснууд харагдана. Нурсан сүмд амьдарсан өдрүүдээ тэмдэглэсэн мөрүүд.

Удаан хугацаанд энэ газар түүний гэр байлаа. Үнэндээ төрсөнөөсөө хойш амьдарч үзсэн хамгийн сайн гэр нь ч байж мэднэ. Хараалтай хотын дунд нуугдсан цонхгүй чулуун өрөөг ингэж нэрлэх нь гунигтай сонсогдовч үнэн байв.

Гэхдээ Санни энэ газарт үнэхээр дуртай байсан. Энэ харанхуй, нам гүм орчныг тэр маш их үгүйлэх болно.

Багийн бусад гишүүд, Эффи, Касси хоёроос бусад нь өрөөг сонирхон ажиглаж байлаа. Нефис хүртэл багахан сониуч зан гаргав.

Хачин царай гаргасан Кай Санни руу эргэн хараад асуулаа.

"Чи... чи энд амьдардаг байсан юм уу?"

Санни хөмсгөө өргөн мөрөө хавчив.

"Тийм. Яав?"

Үзэсгэлэнт харваач илт баярласан инээмсэглэл гаргав.

"Үгүй ээ, юу ч биш. Зүгээр л... энэ газар үнэхээр гоо зүйн мэдрэмжтэй юм! Чиний амьдардаг газар ийм дэгжин байна гэж огт бодоогүй."

'Тэр чинь ямар утгатай үг вэ?'

Санни хөмсгөө атирууллаа.

"...Тэгвэл чи юуг төсөөлж байсан юм?"

Кай доош харан гэнэт сандарчээ.

"Аан, мэдэхгүй ээ. Яагаад ч юм чамайг агуйн шалан дээр унтдаг гэж үргэлж төсөөлдөг байсан. Тийм ээ, тэнэг сонсогдож байна. Сүм дотор юу гэж агуй байх вэ дээ?"

Үүнийг сонсоод Эффи инээдээ барьж чадсангүй.

"Аан... түр хүлээ, түүний шүүгээнд юу байгааг харвал чи бүр гайхна, Найт."

Санни түүнд сүрдүүлсэн харц шидсэн ч дуугарсангүй.

Анчин бүсгүй зүгээр л уур амьсгалыг хөнгөрүүлэхийг оролдож байгааг тэр ойлгож байв.

Дараа нь юу болохыг мэдэж байсан учраас багийн гишүүн бүр айдас, эргэлзээнд автагдсан байлаа. Эффи бүр илүүтэй, учир нь Ганлауг тэдэнд зориулсан жүжиг дотор түүний дүр хамгийн харгис нь байв.

Санни ингэж бодон санаа алдав.

Удалгүй тэд зуухны эргэн тойронд сууж, хоолны үнэр агаарт үл ялиг хадгалагдсаар байв. Бүгд гал ширтэн дуугүй сууна. Бодол бүр нь харанхуй.

Одоо шийдвэр гаргах ёстойгоо Санни мэдэж байсан ч тэгэхээс татгалзаж байлаа.

Тиймээс тэр нууц өрөөний ханан дээр бүжиглэх сүүдрүүдийг л ажиглав.

Хэсэг хугацааны дараа Нефис эцэст нь нам гүмийг эвдэв. Тэр Санни руу эргэж хэсэг ширтээд асуулаа.

"Бид маргааш өглөө явна. Чи бидэнтэй хамт явах уу?"

Түүний хоолой урьдын адил тогтуун байлаа. Гэхдээ Санни дотроо байх дарагдсан мэдрэмжийн өнгийг ялгаж чадна.

Итгэл найдвар...

'Итгэл найдвар бол чамайг үхэл рүү чирэх хор.'

Гэхдээ үгүй. Энэ бол хуучин Саннигийн бодол байв. Галзуурлынхаа цаана нуугдахад дассан, бууж өгсөн Саннигийн.

Өөрт ноогдох зүйлээ авахын тулд үнэ төлөхөөс айж, хатуу үнэнийг нүүр тулах зориггүй байсан тэр Санни.

Ялалт. Аврал.

...Мөн итгэл найдвар.

Санни эцэст нь айхаа больсон.

Тайван төрхтэйгөөр Нефис рүү хараад тэр хэлэв.

"Нөгөөдөр. Надад Харанхуй Хотод дуусгах зүйлс байна. Би нөгөөдөр та нартай нэгдэнэ... сайн ч бай, муу ч бай."

Нефис хэдэн хором дуугүй байснаа зөөлөн инээмсэглэл гаргав.

"...Баярлалаа. Надад ч гэсэн бэлтгэх зүйл бий. Тэгвэл бид хамтдаа Гэрэлт Цайз руу буцах юм байна."

Санни толгой дохин харцаа буруулав.

Нефис айдсаа ил гаргаж байгааг тэр хэзээ ч харж байгаагүй. Ядаж түүний санаж байгаагаар.

Гэвч энэ нь зөвхөн сэтгэлийнх нь гаднах баг гэдгийг тэр мэднэ.

Үнэндээ айдас гэж юу болохыг Нефис хэнээс ч илүү сайн мэддэг. Магадгүй энд байгаа хүмүүсээс зөвхөн Санни л түүнтэй эн тэнцэнэ.

Эцсийн эцэст тэр маш бага насандаа айдастай нүүр тулсан.

Тиймээс тэр хайхрамжгүй царай, жигд хоолойн цаана Нефис ч гэсэн айж байгаа гэдгийг Санни ойлгож байлаа.

Эцсийн эцэст тэр бас зүгээр л залуу охин.

Удалгүй үхэшгүй Гэрэлт Эзэнтэй амь насаа тавин тулалдах хүн нь тэд биш, харин тэр өөрөө.

Санни сүүдрүүд рүү харснаа:

'Нэг өдөр. Ганцхан өдрийн дараа зөгнөл биелж эхэлнэ.'