267-р бүлэг : Гэрэл тэнд оршитугай

Хоёр хоногийн дараа тэд дахин Харанхуй хотод хөл тавив.

Нефисийн зөв байжээ. Цайзаас хэн ч тэднийг отож байсангүй. Ганлауг тэднийг өөр дээр нь ирэхийг хүлээж суухаар шийдсэн бололтой, тиймээс түүний Анчид ч, аймшигт бөгтөр ч харагдсангүй.

Тэгсэн нь дээр.

Баг оройхон үед нэвтэршгүй саарал ханыг давж, нэгэн цамхагт шөнийг өнгөрүүлэв. Яг л Санни, Неф, Касси гурав урьд нь хийж байсан шиг.

Өглөө болоход тэд нурсан сүм рүү хөдөллөө.

Хараал идсэн хотын балгас болсон гудамжууд тэднийг дахин хүрээлэв. Шүрэн ойд олон сар явсны дараа энэ нэг өнгийн орчин этгээд, бүр хачирхалтай санагдана. Эргэн тойронд нь зөвхөн харанхуй чулуу, тоос шороо, хааяа нурсан зүйлсийн дундаас цухуйх улаан навчис, хөвд л харагдана.

Мэдээж аймшигт Нүгэлт амьтдын сүрэг ч бас.

...Гэртээ ирэх сайхан байлаа.

Санни ингэж бодсоноо анзаараад гайхав. Нэг л өдөр энэ хараал идсэн эртний шоронд буцаж ирэхдээ сэтгэл хөдөлнө гэж хэзээ ч бодож байгаагүй. Гэвч одоо зүрхнийх нь гүнд нэг л хачин тайвшрал байв. Хотын ханыг давсан тэр мөчөөс эхэлсэн мэдрэмж.

'Хүн гэдэг үнэхээр сонин амьтан юм. Ямар ч зүйлд дасаж чаддаг.'

Тэр хамтрагчдаа харахад тэд ч мөн адил мэдрэмжтэй байгааг ойлгов. Ялангуяа Харанхуй хотын гудамжинд олон жил амьдарч, ан хийж, бүр цэцэглэж явсан Эффи.

Тэр нэг удаа энэ газрыг бүр диваажин гэж нэрлэж байсан.

...Хүн төрөлхтөнд тохирох цорын ганц диваажин.

Санни эдгээрийг бодон санаа алдав. Анчин бүсгүйн хачирхалтай үзлээс үл хамааран тэр хүмүүс диваажинд амьдрах гэж бүтээгдээгүй хэмээн боддог байв.

Хэрвээ тийм газар олдвол тэр хүмүүс гээд байгаа амьтад тун удалгүй там болгон хувиргана.

...Яг одоо Мартагдсан эрэг дээр хүмүүсийн хийж байгаа зүйл шиг.

───

Удалгүй сүрлэг сүмийн балгас тэдний өмнө гарч ирэв. Багийн гишүүд тодорхой зайд зогсож, эртний байгууламжийг бараан царайтай ширтэнэ. Харанхуй хот дундуур ирэх зам нь Эффигийн гайхалтай удирдлага, урьдчилан тандан судалж байсан сүүдрийн ачаар асуудалгүй өнгөрсөн.

Гэвч жинхэнэ аюул замын төгсгөлд нуугдаж байв.

Сүүлийн хоёр хоногт Санни Хар Ад зэтгэр хэрхэн тулалддаг, ямар зуршилтай, энэ тулаанд хэрхэн хандах ёстойг бүгдэд нь заасан. Тэд боломжит хамгийн сайн бэлтгэлтэй болсон байлаа.

Тэр тэд рүү харж хэсэг чимээгүй зогссоноо хэлэв.

"...Санаж байгаа биз дээ. Эцсийн цохилтыг би хийх ёстой. Энэ надад маш чухал."

Кай төвөгтэй харцаар ширтээд санаа алдав.

"Яагаад чи энэ Ад зэтгэрийг алах гэж ингэтлээ улайраад байгаа юм бэ, Санни? Тэр амьтныг зүгээр орхисон нь дээр биш үү? Би энэ бүхнийг ойлгохгүй байна."

Санни инээмсэглэн:

"Чи хэзээ нэгэн цагт гэдсээ задлуулж байсан уу, Кай? Сэтгэл санааны хувьд биш шүү. Жинхэнэ утгаараа, хурц төмрөөр?"

Нумчин дагжин чичрэв.

"Үгүй... чи харин?"

Саннигийн инээмсэглэл алга болов.

"Тийм. Тэр новш намайг том сэлмээрээ зүсээд, цус алдаж үхэг гээд орхисон. Тэгэхээр би ч бас түүнд адилхан зүйл хийх нь шударга биз дээ? Та нар шиг хотынхон яаж хүлээж авдгийг мэдэхгүй юм. Харин захын бүсэд ийм зүйл зүгээр өнгөрдөггүй. Маш энгийн."

Чамайг шархдуулсан хүнийг зүгээр явуулсан өдөр бол хэн ч чамайг дураараа гишгэж болно гэдгийг зарласан өдөр. Түүнээс хойш булш руу... эсвэл түүнээс ч дор газар луу явах зам богинохон.

Тиймээс захын бүсийн хүмүүс өш хонзонд маш нухацтай ханддаг.

Мэдээж Хар Хүлэгт баатар бол хүн биш.

Гэхдээ зарчим нь адилхан.

Кай түүн рүү ширтээд, хачин өнгөөр асуулаа.

"Тэгээд... чи яаж амьд үлдсэн юм?"

Санни нүүр буруулан мөрөө үл ялиг хөдөлгөв.

"Сайн Шинж чанарууд, хүчтэй Дурсамжуудынхаа ачаар. Ингэж л амьд үлдсэн. За... бараг бүхэлдээ."

Тэр толгой сэгсрэн, шүдээ зуув.

"За хангалттай. Та нар төлөвлөгөөг мэдэж байгаа... эхэлцгээе."

Өнөөдөр Санни анчин болсон амьдралынхаа оргилд хүрнэ.

Тэр Ад зэтгэрийг агнах болно.

───

Сүрлэг сүмийн харанхуй их танхимд харанхуй ноёрхож байлаа. Тэр асар уудам орон зайг бүхэлд нь залгиж, хана, өндөр багануудад нэвчин наалдсан мэт. Нарийн цонхоор тусах цөөн гэрлийн туяа бүр ч гүн харагдуулна.

Зургаан хүн сүмд орж ирэв. Тэдний дэнлүүн Дурсамжууд ч харанхуйг өчүүхэн ч сийлж чадсангүй.

Хэсэг зуур нам гүм ноёрхов.

Тэгээд гэнэт нэгэн хашхираан түүнийг эвдэв.

"Одоо!"

Мөнгөлөг үстэй, тайван хэрнээ хурц саарал нүдтэй залуу эмэгтэй сэлмээ өргөв. Дараагийн мөчид түүний сэлмээс гялалзсан цагаан гэрлийн давалгаа тархан, хол хол цацрав. Харанхуй тэр даруйд таслагдан устаж, сүмийн хамгийн гүн, хамгийн бараан булан руу зугтав.

...Тэгээд тэдний өмнө хар ган хуягтай аварга биет ил гарч ирлээ. Түүний сэлэм аль хэдийн зориглон орж ирсэн тэнэг хүмүүсийн амийг хураахаар бууж байлаа.

Түүний барьсан том сэлэм сүмийн дээврийг тулсан чулуун баганууд шиг хүнд харагдана. Дээрээс бууж ирэхдээ яг л орон зайг хуваан, доорх нэвтэршгүй харанхуйг ил гаргах мэт.

Ийм аймшигт цохилтыг юу тогтоож чадах вэ?

...Магадгүй тэнгэрийн жинг агуулсан агуу бамбай.

Эффи урагш дайран, Үдшийн Хэлтэрхийг өргөв. Хүнд бамбай Ад зэтгэрийн зогсоох аргагүй цохилтыг хүлээн авлаа. Ган төмөр ган төмөртэй мөргөлдөх чих дүжирмээр чимээ танхим даяар долгиолон тархаж, чулуун хананд ойж улам чангарна.

Бамбай тэсч үлдсэн байлаа.

Харин Эффигийн хөл доорх шал харамсалтай нь тэссэнгүй. Хагарч бутран, анчин бүсгүйг арагш шидэж орхино. Түүний амнаас өвдөлтийн дуу ёолон гарлаа.

Хар Хүлэгт баатар хэсэг зогсож, өөрийг нь бүрхэж байсан харанхуй устсанд гайхсан мэт.

Гэвч энэ тээнэгэлзэл ганцхан хором үргэлжилсэн.

...Дараагийн довтолгоо аль хэдийн ирж байлаа.

Хойшоо хийсч байсан Эффид анхаарал ч хандуулалгүй тэр гайхалтай хурдтайгаар эргэж, сэлмээ Нефис рүү чиглүүлэв.

Гэвч хоёр дахь цохилтоо хийхээс нь өмнө хүний дайтай том нурсан чулуу агаараар нисэн ирж, хуягт аваргыг бүх хүчээрээ мөргөв. Хар Хүлэгт баатар урагш тонгойн мөрөөрөө тосохоос өөр юу ч хийж чадсангүй.

Чулуу мянган ширхэг хэлтэрхий болон бутарч, харин Ад зэтгэрт ямар ч гэмтэл учруулсангүй.

Тоосон дундаас нэгэн амьтан гарч ирэх ба түүний дуулганы завсраас хоёр улаан дөл асна.

Чулуун Гэгээнтэн Хар Хүлэгт баатартай тулалдахаар гарч иржээ.