Тэр хэдэн хором тээнэгэлзэв, хэрхэн хариулахаа мэдэхгүй. Хором өнгөрөх тусам тэдний хоорондын нам гүм улам хүндэрч, хэлэгдээгүй утгаар дүүрэн болов.

Эцэст нь Нефис нүдээ анивчиж, харцаа буруулан Улаан цамхагийн Аюулын цогцос руу ширтлээ. Сэлмээ атгасан гар нь үл ялиг чичирч байв.

"…Алсан гэж үү? Тийм… би алсан. Аз таарсан байх…"

Хэсэг хугацааны дараа тэр нам дуугаар нэмж хэлэв.

"Эцэстээ энэ чинь хуурамч од л байсан."

Санни үл ялиг инээмсэглэсэн ч нүд нь хүйтнээрээ үлдэв.

"Аз… азтай байх талаар би багагүй юм мэднэ, Неф. Ийм амьтан зүгээр нэг муу азаас болоод үхэхгүй."

Тэр хэсэг чимээгүй байснаа санаа алдаж, доош харав.

"Энэ хувьсаж байсан… титан болох гэж оролдож байсан байх. Хувиралтын ачаалал түүнийг сул дорой болгосон. Би зүгээр л Аюул хамгийн сул үедээ байхад нь дайрсан. Тиймээс л үхсэн…"

'Хувьсаж… титан болж байсан гэж үү?'

Түүний гайхсан царайг анзаарсан Өөрчлөгдөж буй Од ярвайн, хиймэл нарыг заалаа.

"Бид яг юу хийснээ чи бодож үзээгүй гэж үү?"

Санни дээш харж, гэрэл цацруулсан бөмбөрцгийг ширтээд хөмсгөө зангидлаа.

Бүх тэр эмх замбараагүй байдал дунд тэр тулалдааны дараа яг юу болсон, мөн түүний шалтгаан, үр дагаврыг үнэхээр бодож амжаагүй байжээ.

Бодож үзэхэд… яагаад хиймэл нарны гэрэл хүрсэн бүх амьд амьтдын сүнсийг устгадаг болсон юм бэ? Эртний соёл иргэншил сүйрэхээс өмнө, наад зах нь олон үеийн турш ийм байгаагүй.

Гэвч дараа нь Сав нь бузарлагдаж, Хар дарсан зүүдний амьтан болсон. Аюул болон хувирсан. Үүний зэрэгцээ бүхнийг залгигч харанхуйн хараалыг хорьж байсан лацууд эвдэгдэж, түүнийг сулласан.

…Тэгэхээр үнэндээ, бузарлагдсан нар хэзээ ч харанхуй тэнгисгүйгээр оршиж байгаагүй.

Өнөөдрийг хүртэл.

Санни үргэлж нар харанхуй тэнгисийг хорьж байдаг гэж боддог байв. Гэтэл… магадгүй өөрөө ч бас харанхуйн хяналтанд байсан юм биш биз?

Тэгээд тэр эртний хараалыг хөөн зайлуулж, газрын гүнд түгжихэд… нар эцэст нь хүлээснээсээ чөлөөлөгдсөн. Тиймээс л түүний гэрэл гэнэт өөрчлөгдөж, бүхнийг устгагч цагаан туяа болсон.

Тэр хүссэнээ хийх эрх чөлөөтэй болсон байлаа.

Гэвч үүнээс өөр нэг зүйл бас байсан…

Нүд нь томроход Нефис толгой дохив.

"Тийм. Хиймэл нар зөвхөн Улаан цамхагийн ойр орчмыг гэрэлтүүлдэггүй. Энэ нь Мартагдсан Эргийг бүхэлд нь гэрэлтүүлдэг. Түүний гэрэл хаа сайгүй хүрдэг. Тиймээс… бид цамхгаар тулалдан гарч байх зуур… Мартагдсан Эргийн ихэнх амьд амьтад устсан. Тэр бүх үхэл, тэр тоо томшгүй олон сүнс… Шүрэн ойгоор дамжин Цамхаг руу чиглүүлэгдэж, асар том тахил өргөсөнтэй адил Аюулын хувьслыг бий болгохоор тэжээсэн."

Нефис зүгээр нэг Аюул аймшигт хувиралтаа туулж байх тэр мөчид дайрсан байлаа. Магадгүй энэ санамсаргүй зүйл биш. Санни Неф тэдний армийг урагшлах тушаал өгөхийн өмнө цамхагийн гарц руу ширтэж байсан бодлогоширсон харцыг мартаагүй.

Тэр дагжин чичирлээ. Одоо л Зүүдний ертөнцийн энэ бүс нутаг бараг бүрэн хоосорсныг ойлгов. Цөөн хэдэн Хар дарсан зүүдний амьтад л амьд үлдсэн байх… цаг тухайд нь үхлийн наран гэрлээс нуугдаж чадсан, эсвэл эсэргүүцэх хүчтэй байсан нь.

Ийм хязгааргүй их сүнсний урсгал Улаан цамхагийн Аюулыг дараагийн шат руу түлхэхэд хангалттай байсан нь гарцаагүй… хувьсал уу, эсвэл уруудал уу? Хар дарсан зүүдний амьтад хүчирхэгжих тусам яг юу болдгийг Санни сайн мэдэхгүй. Гэхдээ хэрэв ямар нэг зүйл ийм өөрчлөлтөд хүргэж чадах бол Зүүдний ертөнцийн бүхэл бүтэн бүс нутгийг устгах нь хангалттай.

Харин одоо Аюул үхсэн, түүний бузар нөлөө арилж, хиймэл нар дахин хэвийн байдалдаа оржээ.

Гэхдээ бүх зүйл тийм амархан байж таарахгүй…

Түүний бодолд хариулах мэт Цамхаг дахин чичирхийллээ. Танхимын шалангаас өөр нэг чулуун хавтан тасарч, доош уналаа. Гэнэт нарны гэрэл бага зэрэг бүдгэрэв.

Дээш харахад хиймэл нар хэдхэн хормын өмнөх шиг тод биш болсон байв. Яг л аажмаар үхэж байгаа мэт.

…Үхэж байгаа гэж үү? Эцсийн эцэст, түүний зуух руу сүнсний мөн чанарыг дамжуулах сав одоо байхгүй шүү дээ.

Түүний бодлыг тасалдуулан Нефис сөөнгө, ядарсан хоолойгоор асуулаа.

"Бусад нь яасан бэ?"

Санни хөдөлж, танхимын шалан дахь ан цаваар доош харлаа.

Доор нь асар том тагт, түүний дээрх Гарцын гялалзсан цагираг харагдана. Гэвч тэр гэрэл нь… сул дорой мэт. Харин тагт хоосон байв. Үлдсэн хүн нэг ч байсангүй, тэр ч бүү хэл шүрэн големууд ч хөдөлгөөнгүй хэвтэнэ, Аюул үхэхэд тэдний амьд байдал унтарсан ажээ.

"Бүгд зугтсан."

Нефис удаанаар санаа алдаж, тайвширсан мэт болов. Удаан завсарласны дараа тэр үл ялиг хөдөлж асуулаа.

"Кастер яасан бэ?"

Санни түүн рүү харж гараа өргөлөө. Дуу нь хүйтэн, хайхрамжгүй өнгөөр:

"…Би алсан."

Өөрчлөгдөж буй Од удаан хугацаанд чимээгүй байлаа. Дараа нь хэнд ч хандаагүй мэт шивнэн хэлэв.

"Тэгэхээр тийм учраас…"

Гэнэт түүний уруулаас гашуун инээд гарлаа.

Нефис гараа өргөн нүүрээ дарж, гүн харанхуй мэдрэмжинд автсан мэт болов. Хэдэн хормын дараа бүдэгхэн хоолой нь сонсогдов.

"Чи түүнийг алах ёсгүй байсан, Санни…"

Санни гайхсан өнгө гаргалаа.

"Тийм үү? Яг яагаад?"

Тэр хэсэг хөдөлгөөнгүй байснаа аажмаар гараа буулгаж, өвдөг дээрээ тавив. Нүүр нь цонхийж, гунигтай байлаа.

"Шинж чанаруудаа шалгасан уу?"

Санни толгой дохиж, сониуч харцаар түүн рүү харав.

"Шалгасан. Шинэ нэг зүйл нэмэгдсэн байсан. Сүнсний Суваг гэсэн нэртэй."

Өөрчлөгдөж буй Од алсыг ширтэн толгой дохив.

"Тийм үү. Над дээр ч бас байна."

Санни хөмсгөө өргөн, тайван хоолойгоор асуулаа.

"Ямар утгатайг нь мэдэж байна уу?"

Тэр хэсэг дуугарсангүй, дараа нь толгойгоо эргүүлж Санни руу харав.

"Ойлгоогүй гэж үү?"

Тэр мөрөө хавчив.

"Өөр зүйлд анхаарал сарничихсан байсан. Юу болов? Юу гэсэн үг вэ?"

Нефис санаа алдаж, танхимын хананууд руу харлаа. Эцэст нь хэлэв.

"Энэ бүх цамхаг бол аварга том сүнсний машин. Сүнсний мөн чанарыг цуглуулж, хиймэл нар луу урсгахын тулд бүтээгдсэн. Гэхдээ… жижиг боловч чухал нэг араагүйгээр ажиллаж чадахгүй. Тэр их хүчний тулгуур болж, бүх сүнсийг зөөх суваг болох хүн хэрэгтэй."

Тэгээд илүү нам дуугаар нэмж хэлэв.

"…Сав."

Санни дагжин, дараа нь жигшүүрт амьтны цогцсыг ширтэв. Хиймэл нарны өмнөх сав.

Нефис түүнийг устгаж, Цамхагийн механизмын чухал хэсгийг сүйтгэсэн… тиймээс Цамхаг оронд нь шинэ нэгнийг олжээ.

Тэднийг.

Мартагдсан Эрэг дээр үлдсэн цорын ганц хоёр хүн, санамсаргүй мэт эртний цамхаг доторх устгагч нараас нуугдаж байсан.

Хүн хувь тавилан гэж хэлэхийг хүсэх л байх…

"Тэгэхээр энэ бидэнд яг юу гэсэн үг вэ? Бид… тэр зүйл шиг юм болж хувирах уу?"

Нефис аажмаар толгой сэгсэрлээ.

"…Одоохондоо үгүй. Удаан хугацаандаа биш. Аюул тулааны дараа хураасан сүнснүүдийнхээ ихэнхийг аль хэдийн шингээсэн, одоо наранд өргөл өргөх хүн ч байхгүй. Шүрэн ой ч бас үхсэн."

Түүний үгийг батлах мэт Цамхаг дахин чичирч, доороос чулуу бутрах дүлийрэм чимээ сонсогдов.

Санни толгойгоо гилжийлгэв.

"Тэгвэл асуудал нь юу вэ? Зүгээр л… эндээс зайлж, хэзээ ч эргэж ирэхгүй байж болохгүй юу?"

Өөрчлөгдөж буй Од түүн рүү харлаа, нүд нь хүйтэн, гашуун мэдрэмжээр дүүрэн.

"Чи ойлгохгүй байна, тийм үү?"

Тэр шүдээ зуун хэлэв.

"Улаан цамхаг бол машин, харин Гарц тэр машины нэг хэсэг. Цамхаг Сүнсний Суваг болох хүнгүйгээр ажиллаж чадахгүй… Гарц ч мөн адил. Гарц ажиллахын тулд цамхаг дотор Сав байх ёстой."

Тэр аажмаар босож, ганхан зогсоод, харанхуй харцаар түүн рүү ширтэв.

"Тэгэхээр бидний зөвхөн нэг нь л зугтаж чадна."

Санни хэсэг түүн рүү ширтээд, алсын Гарцын цагираг руу харлаа.

Эцэст нь Нефис рүү эргэн харан хэлэв.

"Чи үлдэж, намайг явуулна гэж бодохгүй байна даа?"

Өөрчлөгдөж буй Од түүн рүү ширтэв, саарал нүд нь ширүүн бөгөөд дөнгөж асах цагаан дөлөөр дүүрэн.

"…Би чамаас яг үүнийг асуух гэж байсан."

Санни хэсэг чимээгүй байснаа инээмсэглэв.

"Боломжгүй л байх даа."