100-р бүлэг : Цэвэр ухамсар

Хар Хуягт хүлэгт баатар хэдэн минутын турш хөдөлгөөнгүй зогсон, дайснуудынхаа цогцсыг чимээгүйхэн ажиглаж байлаа. Аймшигт их сэлмийнх нь ирнээс цус дусалж, хөл дор нь жижиг шалбааг үүсгэнэ. Тэр харгис амьтны бодол санаа нууцлаг хэвээр. Үнэндээ, энэ аллагаас бүтсэн хар ган уул мэт зогсох зүйл үнэхээр ухамсартай эсэхэд Санни бүр итгэлгүй байв.

Энэ утгаараа хараагдсан хотын мангаслаг оршин суугчид ер нь л этгээд байсан.

Ерөнхийдөө дээд зэрэглэлийн Хар дарсан зүүдний мангасууд гаж, мурийсан ч гэсэн оюун ухаантай байдаг бөгөөд ихэнхдээ хүнийхтэй ойролцоо, заримдаа бүр давсан ч байдаг. Гэвч энэ аймшигт газарт тэр дүрэм бүх мангасад хамаарахгүй ажээ.

Саннигийн ажиглалтаар, нурсан хотын оршин суугчдыг яг хоёр бүлэгт хувааж болмоор санагдсан. Эхний бүлэг нь хананы цаанаас ирсэн төрөл бүрийн амьтад байв. Шүрэн ойгоос ч бай, эсвэл харанхуй тэнгисийн ёроолоос ч бай. Эдгээр жигшүүрт зүйлс нь Сэрэгч бүрийн танил Хараалын байгалийн бус хуулиудыг ихэнхдээ дагадаг байлаа.

Харин хоёр дахь бүлэг нь огт өөр. Саннигийн таамагласнаар, эдгээр амьтад нь хотын эртний оршин суугчдын үлдэгдлээс бий болсон, эсвэл бүр илүү жихүүдэс дүүрэн бодоход нэгэн цагт өөрсдөө хүн байсан ч байж магад. Тэр тэднийг сүнснүүд гэж нэрлэдэг байв. Эдгээр нь ойлгож тайлахын аргагүй, туйлын аюултай. Тэдний хүч чадал, авир ааш нь ямар ч логик, ямар ч эрүүл ухаанд захирагддаггүй мэт санагдана.

Хар Хуягт Хүлэгт Баатар бол яг ийм муу ёрын сэргэн босгосон нэгэн. Тиймээс л Санни түүний үйлдлийг таамаглахад маш хэцүү байлаа.

Ихэнхдээ энэ сүрлэг ад зэтгэр нурсан сүмийн их танхимыг зүгээр л эргүүлдэж, дотогш нь орж зүрхэлсэн бүхнийг алж устгахад сэтгэл хангалуун байдаг.

Яг л өнөөх өрөвдөлтэй тэнэгүүдийг алсан шиг.

***

Санни санаа алдан, тулгуур дам нуруун дээр дээш харан хэвтлээ. Түр амрахдаа ашиглаж буй энэ байрлалын үхлийн аюултай өндөрт огтхон ч анхаарал хандуулалгүйгээр нүдээ анив. Шөнийн ажлаа үргэлжлүүлэхээс өмнө амьсгаа авахыг л хүсжээ.

Удалгүй хүнд, төмөр гишгэх чимээ сонсогдож, өнөөх новш төгсгөлгүй эргүүлээ дахин эхэлснийг илтгэв.

‘Зайлсан дээр.’

Гаднаас нь харахад түүний амгалан тайван байдалд саад болох зүйл үгүй мэт боловч Санни дотроо ямар нэгэн тайван бус мэдрэмж төрсөөр байлаа. Дотоод дуу хоолой нь яриа өдөх янзтай.

‘Өө, Санни. Чи нэг зүйлийг мартчихсан юм биш биз?’

Тэр хөмсгөө зангидлаа. Юуг мартах билээ? Дахин гарахаасаа өмнө зүгээр л амьсгаа авч байсан шүү дээ. Бас эдгээр үхсэн анчдын эд зүйлсийг сэгээр хооллогч шиг нэгжих тохиромжтой мөчийг хүлээх ёстой…

‘Чи сая зургаан хүнийг алсан. Чи гэмшиж байна уу?’

Энэ асуултанд Санни бага зэрэг цочив. Сониучирхан сэтгэл хөдлөлөө чагнаад үзтэл...үгүй ээ, тэр огт гэмшсэнгүй.

Энэ бол түүний хүнийг алсан гурав дахь тохиолдол байлаа. Мэдээж, анхных нь Анхны Хар дарсан зүүд дотор болсон тэнд хүмүүсийг зүгээр л хий үзэгдэл, хуурмаг дүр гэж үзэх ёстой. Гэвч Санни энэ онолд төдийлөн итгэдэггүй. Тэр хөгшин боолын тарчлал дэндүү бодитой санагдсан, зүгээр нэг төсөөлөл байхын аргагүй.

Хоёр дахь удаа нь… за, тэрийг бодохыг хүссэнгүй. Тэр явдал цайзад болсон, тэр үеийн амьдрал нь аль хэдийн ард үлдсэн.

Гурав дахь удаа бол хамгийн цэвэрхэн нь байлаа. Тэр танхайчууд ямар ч байсан түүнийг дээрэмдэж, алах гэж байсан. Санни үл үзэгдэх утсыг татаж, тэдний толгойлогчийг үхлийн хүйтэн тэврэлт рүү илгээхээсээ өмнө тэдний санаархлыг аль эрт олж харсан.

Тэр зугтаж болох л байсан. Гэхдээ… тэд хэтэрхий бүдүүлэг байсан юм. Хэрвээ танхайчууд зөвхөн түүнийг л доромжилсон бол, Санни магадгүй цус урсгалгүйгээр мөргөлдөөнийг дуусгахыг оролдох байсан. Гэвч тэд Нефисийг доромжилсон.

Новшнууд үхэх л ёстой.

Өөрчлөгдөж буй Одтой харилцаа нь хүйтэрч, эвгүй болсон ч гэсэн Санни түүнийг одоо ч гэсэн маш ихээр боддог байлаа. Цайзыг орхисон нь тэдний нөхөрлөлийг мартсаны шинж биш. Зүгээр л… явах шалтгаан нь үлдэх шалтгаанаасаа илүү байсан юм.

Санни санаа алдаад, хээтэй цэнхэр шилээр хийсэн үзэсгэлэнтэй лонхыг дуудав. Энэ бол Касси тэд салж хагацахын өмнө түүнд өгсөн салах ёсны бэлэг. Тэр энэ Дурсамжийг маш их нандигнадаг байв.

Лонхонд уруулаа хүргэн, хүйтэн, сайхан уснаас хэдэн балга аваад нүдээ нээлээ.

Тэр дахин амрахыг хүссэнгүй. Эртхэн хөдөлсөн нь дээр…

***

Дахин гадагш гарахаасаа өмнө Санни өрөөндөө эргэн ирж, буланд нь байсан том төмөр авдарт дөхөв. Хүч гарган хүнд тагийг нь сөхөөд, эрдэнэсийн овоолгыг бахдан харлаа.

Авдрын дотор харанхуйд намуухан гэрэлтэх зуу гаруй үзэсгэлэнтэй сүнсний хэлтэрхий байв. Тэднийг харах бүрд Саннигийн сэтгэл өөрийн эрхгүй дээшилдэг.

Тэр өөрөө сүнсний хэлтэрхийний хэрэгцээ байхгүй ч гэсэн, энэ нь асар үнэтэй нөөц байлаа. Мартагдсан Эрэг дээр эдгээр нь Нойрсогчдын дунд хэрэглэгддэг валют байв. Зуу гэдэг бол төсөөлөшгүй их тоо.

Ядуу гуйлгачин амьдралаар насан турш явсны эцэст, Санни эцэст нь баян болжээ!

“Мөнгө… надад ийм их мөнгө байна гэж…”

Хэрвээ цайзын ханан дотор амьдрахыг хүсвэл долоо хоног бүр нэг сүнсний хэлтэрхий татвар төлөх ёстой. Үүнийг төлж чадахгүй хүмүүс хаалганы цаадах түр сууринд үлдэхээс өөр аргагүй. Тэр газар нь мангасуудын довтолгоонд байнга өртдөг. Гэсэн ч тэд хоол хүнсэнд мөнгө төлөх эсвэл өөрсдөө ан хийх ёстой болдог бөгөөд энэ нь ихэнхдээ үхлээр төгсдөг байлаа.

Сүүлийн гурван сард цуглуулсан зүйлсээрээ Санни цайзын тав тухтай орчинд олон жил амьдарч чадах байсан… хэрвээ хүссэн бол. Мэдээж, тэр тэгэхийг хүсээгүй. Аль хэдийн өөрийн гэсэн ордонтой байж, яах гэж байрны төлбөр төлөх билээ?

Тэр ордон нь шуугиантай хөршгүй, дээрээс нь аймшигтай харуул хамгаалалттай.

Авдарт хоёр шинэ сүнсний хэлтэрхий хийчихээд, Санни луугийн сангаа сүүлчийн удаа харж, сэтгэл хангалуун инээмсэглэн тагийг нь хаав.

Магадгүй цайзад дахин очоод хэдэн юм худалдаж авах цаг болсон ч юм билүү… үгүй ээ, үгүй. Өмнөх удаад хэрэгтэй бүхнээ аль хэдийн авсан. Хэтэрхий олон хэлтэрхий үрвэл хүмүүс түүнийг бүгд боддог шигээ өрөвдөлтэй нэгэн биш гэдгийг сэжиглэж эхэлнэ.

Цайз дахь бүх Нойрсогчдоос түүнийг зүгээр л сүүдэрт нуугдаж, аюулаас зайлсхийдэг хүн биш гэдгийг мэддэг нь ердөө гуравхан хүн бий.

Нефис, Касси… бас Кастер.

Тэр хараал идсэн новш…