Санни дэлхийг бүхэлд нь живүүлсэн мэт дарамттай мэдрэмжээс сэрэв. Нар жаргах дөхөж, түүнтэй зэрэгцэн Улаан Цамхгийн ёроолгүй мэт сүүдэр дахин нэг удаа хараагдсан хотын дээр унажээ.

Алс холын цамхагийг эдгээр гашуун, уйтгарт балгасны хаанаас ч харж болдог байв. Тэр нь Мартагдсан Эргийг мөнхийн харанхуй ёрын дохио мэт нөмрөн сүндэрлэнэ. Нэг нүдтэний мэлмий шиг аварга том, төсөөлшгүй өндөр, үндэс нь хязгааргүй улаан шүрэн тэнгисээс урган гарч, орой нь саарал үүлсийн цаадах хаа нэгтээ алга болдог.

Сүүлийн хэдэн сарын хугацаанд Санни түүний оршихуйд дасаж, анхаарал хандуулахгүй байхыг сурсан байлаа. Цамхгийн тухай бодох нь солиорол руу хөтлөх шулуун зам билээ.

Эцсийн эцэст, тэр ойлгомжгүй бүтэц дотор л тэдний гэртээ буцах цорын ганц найдвар нуугдаж байгаа.

Харин найдвар гэдэг бол хор.

Эвшээж дуусаад, Санни босоод гараа сунган тэнийлгэв. Ямар нэг хачин шалтгаанаар түр алдаад байсан сайхан сэтгэл санаа нь аль хэдийн эргэн иржээ.

Өнгөрсөн шөнийн үйл явдлыг тайван бодож тунгаах зав гарснаар, сүүлийн үед аз нь хэчнээн гайхамшигтай эргэснийг тэр улам тод ойлгов. Чулуун Гэгээнтнийг олж авсан явдал, улмаар түүний Сүүдэр болон хувирсан нь жинхэнэ гайхамшиг байлаа.

"Миний амьдрал одоо илүү сайнаар өөрчлөгдөнө!"

Гэхдээ Санни бүхнийг нухацтай бодох хэрэгтэй байв. Тэжээвэр мангасаа хэрхэн хөгжүүлэх тухайд тэр огт танил бус усанд хөл тавьсан байлаа.

Сүүдрийн Гэгээнтэн Дурсамжийг идэж, сүүдрийн хэлтэрхий цуглуулж чаддаг гэдгийг ойлгосны дараах анхны догдлол аль хэдийн алга болсон. Оронд нь тавгүй асуултууд дараалан гарч иржээ.

Санни Мартагдсан Эрэг дээр бараг зургаан сар амьдарсан. Энэ хугацаанд тэр Сүүдэрт тэжээл болгож болохуйц ердөө гурван Дурсамж л олж чадсан бөгөөд тэдгээр нь түүнд дөнгөж зургаахан сүүдрийн хэлтэрхий өгсөн юм.

Ийм хурдтай байвал, Бичээсийн шаардсан хоёр зуун сүүдрийн хэлтэрхийг Чулуун Гэгээнтэн бүрэн цуглуулах хүртэл арван зургаан бүтэн жил хүлээх хэрэгтэй болно. Тэгж байж л түүний хөдөлмөр ямар үр дүн авчрахыг мэдэх байлаа.

Ганлаугийн армийн шилдгүүдийн дунд ч Мартагдсан Эрэг дээр арав гаруй жил амьд үлдсэн хүн байгаагүй. Цайзын Хаан өөрөө ч энд ердөө найман жил л тэссэн, тэр ч ихэнхдээ азтай явсны хүчинд.

Мэдээж, үхлийн чулуу хүлэгт баатар түүний тулалдааны хүчин чадлыг асар ихээр нэмэгдүүлэх байсан. Гэхдээ ч гэсэн энэ хэтэрхий удаан.

"Ямар нэг арга олох хэрэгтэй…"

Ингэж тооцоолж зогсох зуурт нь, Саннигийн харц өөрийн хичээл зүтгэлээр цуглуулсан сүнсний хэлтэрхийнүүдийг хадгалдаг төмөр авдран дээр унав. Сатааран, тэр хэсэг хөшиж зогссоноо, болгоомжтойгоор ойртон очиж тагийг нь ширтэв.

Мартагдсан Эргийн жишгээр бол, тэр үнэхээр асар баян хүн байлаа. Түүний хөрөнгө цайз дотор энгийнээс эхлээд туйлын ховор, олдоц муутай олон зүйлийг худалдан авахад хүрэлцэхүйц.

…Тэр цөхрөлийн нүхэнд хялбархан худалдаж авч болдог зарим зүйлийн талаар бодох ч дургүй байв.

Гэвч түүнийг хамгийн их анхаарал татсан зүйл бол их хэмжээний Дурсамж олж авах боломж байлаа. Ашигтай Шидийн сайжруулалттай, хүчирхэг Дурсамжууд хямд биш, үнэндээ асар үнэтэй. Гэхдээ Саннид чанар огтхон ч чухал биш байв.

Чулуун Гэгээнтэн хамгийн хэрэггүй Дурсамжаас ч адилхан хэмжээний хэлтэрхий авч чаддаг тул, түүнд хэрэгтэй цорын ганц зүйл нь тоо байлаа.

Хэрэв тэр бүх сүнсний хэлтэрхийгээ зарцуулбал, түүний хүч даруй мэдэгдэхүйц үсрэх байв. Цаашид ч Сүүдрийг хоёр дахин хурдтай хөгжүүлэх боломжтой. Материалын тал нь мангас агнаж олсон Дурсамжаас, нөгөө тал нь мангасуудын үлдээсэн сүнсний хэлтэрхийгээр худалдаж авсан Дурсамжаас бүрдэх байлаа. Ингэснээр нийт хугацааг арай ухаалгаар хүлээн зөвшөөрөхүйц хэмжээнд багасгаж чадна.

Гэвч энэ төлөвлөгөөнд нэг том асуудал байв.

Санни сүнсний хэлтэрхий их хэмжээгээр зарцуулж эхэлмэгц, зайлшгүй анхаарал татна. Түүнийг дээрэмдэхийг оролдсон элдэв адал явдал хайгчидтай нүүр тулах нь таатай биш ч, тийм ч том асуудал биш байлаа. Харин Ганлауг өөрөө түүний үйлдэлд сонирхол татагдвал…

Энэ бол жинхэнэ сүйрэл.

Түүн дээр нэмээд, Нефисийн оршихуй — зөвхөн тэр хоёрын л мэдэх шалтгаанаар — ямар ч төлөвлөгөөг утгагүй болгодог байв.

Бусад бүх хүн үнэнд сохор, дүлий мэт байсан нь асуудлын уг сурвалж байлаа.

Санни хөмсгөө зангидан, авдраас нүүр буруулав.

“Энэ санаанд дараа эргэж оръё. Харин одоохондоо, Сүүдэр хүчирхэгжих цорын ганц арга нь Дурсамж идэх эсэхийг сайтар шалгах хэрэгтэй.”

Чулуун Гэгээнтэн Хар дарсан зүүдний мангасыг хороож, яг түүн шиг сүүдрийн хэлтэрхий шингээж чаддаг эсэхийг тэр мэдэхийг хүсэж байлаа.

Хэсэг хугацааны дараа, Санни хараагдсан хотын орхигдсон чулуун төөрдөг байшингаар болгоомжтой урагшилж байв. Сүүдэртэй нэгэн цул болж чаддаг давуу тал нь түүнийг шөнийн туйлын харанхуйд эдгээр хараагдсан балгасыг судлах зоригтой цөөн хүмүүсийн нэг болгож байсан ч, тэр үргэлж л үхлээс ганцхан алхмын зайд байлаа.

Эрт дээр үеэс энд оршиж ирсэн, гудамжны жинхэнэ эзэд болох Нүгэлт амьтдын анхаарлыг татах нь түүний төгсгөл гэсэн үг. Энэ тал дээр Санни ямар ч хуурмаг төсөөлөлгүй байв.

Хүмүүс энд Нүгэлтүүдээс зайлсхийж, сул дорой мангасуудыг олж агнахыг сурч байж л амьд үлддэг. Хараагдсан хотод байр сууриа олж чадсан доод түвшний амьтад цөөн тул, тэднийг агнах нь үргэлж аюултай.

Гэсэн ч энэ бол Саннигийн “мэргэжил”, яг одоо хийж буй ажил нь байлаа.

Эцэст нь тэр өмнө нь нэгэн тодорхой амьтныг ажиглаж байсан бүсэд хүрч ирэв. Гайхалтай нь, Санни тэр төрлийн мангасыг маш сайн мэддэг байлаа.

Учир нь, тэдний нэг нь урьд нь түүний амийг авах шахсан юм.

Энэ гудамжны орчимд ганцаар явдаг нэгэн хуягт центурион үүрлэсэн байв.

Өндөр чулуун баганын орой дээр гарч, Санни харанхуйд хөдөлгөөнгүй зогсон олзоо гарч ирэхийг хүлээв. Цаг тамлан удаан өнгөрч байсан ч, сайн анчинд тэвчээр зайлшгүй хэрэгтэй. Түүний хар нүд шөнийн хөшгийг нэвт сүлбэн, сүнсгүй балгасыг ажиглана.

Нэг цаг өнгөрөв. Дараа нь бас нэг цаг. Санни хүлээсээр.

Удалгүй, тэвчээр нь шагнагдлаа.

Нуран унасан барилгын гүн харанхуйгаас аварга том, танил дүр төрх сүр жавхлантайгаар гарч ирэв. Хуягт центурион чулуун зам дээр алхахад, хар хуяг нь улаан хээ угалзаар чимэглэгдсэн, аймшигт хоёр яс сүх нь чулууг шүргэн шаржигнана.

Санни инээмсэглэв.

Хуягт центурион ганцхан алхам хийх завдалгүй, сүйрсэн гудамжийг нөмөрсөн гүн сүүдрээс гэнэт хоёр улаан дөл асав.

Дараа нь, дэгжин хөдөлгөөнтэй чулуун хүлэгт баатар харанхуйгаас гарч ирлээ. Тэр бамбайгаа өргөж, сэлмээ ирмэг дээр нь амраав. Хуягных нь завсраар сүнслэг саарал манан савсаж, арьснаас нь хачин харанхуй гэрэл цацарч байв. Эргэн тойрны харанхуй түүнийг хар нөмрөг мэт тэвэрэхийг хүсэх шиг хөдөлнө.

Хоёр мангас — нэг нь аварга, зэрлэг; нөгөө нь жижигхэн ч тууштай — бие биеийнхээ өмнө царцан зогслоо.

…Тэгээд, жинхэнэ галзуурал эхлэв.