138-р бүлэг : Гэнэтийн уулзалт

Ямар ч эргэлзээгүй энэ бол Кастер байлаа. Саннигийн мэдэхээр Нефисийг жинхэнэ тулаанд ялж чадсан цорын ганц хүн. Хэдийгээр энэ нь бэлтгэлийн үеэр болсон ч гэсэн.

Академид байхдаа Кастер тэдний Нойрсогчдын ээлжийн жинхэнэ од байсан. Царайлаг, найрсаг, тэр зөвхөн алдартай байгаад зогсохгүй, хүндлэгддэг нэгэн байв. Санни үүнийг хүлээн зөвшөөрөх дургүй ч, энэ нь зөвхөн түүний Өв залгамжлагч гэсэн өндөр байр сууриас болдоггүй байлаа.

Бусад Өв залгамжлагчид хүртэл түүн рүү харж бахархана. Зарим нь бүр Өөрчлөгдөж буй Од эхний байраа санамсаргүй авсан, харин жинхэнэ чансааны хаан нь Кастер гэж таамагладаг байв.

Кастер хүчтэй, ур чадвартай, бас сэтгэл татам. Түүнчлэн даруу зан, эвлэг ааштай нь хэнд ч дургүйцэх шалтгаан өгдөггүй. Гарал угсаа нь өөгүй, ирээдүй нь эргэлзээгүй гэрэлтсэн.

Ер нь бол Саннигийн яг эсрэг дүр.

_Новш! Энэ хоолой яагаад ч юм танил санагдаад байсан_

Санни толгойгоо эргүүлэн, царайлаг залууг алмайран ширтэв.

Энэ залуу энд юу хийж явна вэ?

Шөнө Дундын Хэлтэрхийний хурц ирийг амсах шахсанаа ч мэдээгүй хоёр Нойрсогч ч мөн адил хөшин зогсож байлаа. Тэдний царайнаас догдлол аль хэдийн арилжээ.

“Өө. Чи юу.”

_Энэ чинь л миний хэлэх үг шүү дээ!_

Кастер тэднийг дуугүй инээмсэглэн ажиглав. Нүдэнд нь илт дайсагнал харагдахгүй ч, ямар нэг шалтгаанаар Ганлаугийн хүмүүс асуудал өдөөх хүсэлгүй болсон мэт байв. Тэд бие бие рүүгээ харж байгаад, нэг нь тээнэгэлзсэн өнгөөр:

“Чи энэ залууг таньдаг юм уу, Кастер?”

Тэр толгой дохив.

“Тийм ээ. Бид Академид хамт байсан. Найзын маань бүдүүлэг аашийг битгий тоогоорой. Угаасаа л ийм хүн. Гаднаа ширүүн ч, сайн танивал үнэндээ тун эвтэйхэн.”

_Бид хэзээнээс найз болчихсон юм?_

Санни энэ үгэнд үндэслэлгүй уур хүрсэн ч, амаа хамхилаа. Кастер зүгээр л байдлыг намжаах гэж оролдож байгааг ойлгож байв. Үнэндээ түүний гарч ирсэн нь яг оновчтой байлаа.

Санни хоёр балмад этгээдийг асуудалгүй дарж чадна гэдэгтээ итгэлтэй байсан. Гэхдээ дараа нь яах вэ? Ганлаугийн бүлгийн бусад гишүүд зүгээр хараад суухгүй нь ойлгомжтой.

Энд ирсэн эхний өдөртөө цайзын эзэдтэй мөргөлдөөнд орох нь хамгийн муу хувилбар байлаа.

Харин балмад хоёрын хувьд тэд бууж өгсөн байв. Өөрсдийгөө хяналттай мэт харагдуулахыг хичээн, Кастер руу харанхуй харцаар ширтээд ухарч эхлэв.

“Найздаа хүмүүжил зааж өг, Кастер. Дараагийн удаа бид ингэж зөөлөн хандахгүй шүү.”

Ингээд тэд суудалдаа буцаж очин, өөр рүү нь ширтэх зориг гаргасан хэн бүхэнд сүрдмээр харц чулуудсаар алхацгаав. Удалгүй гол танхим дахин дуу шуугианаар дүүрлээ.

Кастер тэднийг харцаараа үдээд, дараа нь Санни руу эргэн, инээмсэглэл нь жаахан гүнзгийрэв.

“Энэ лав… ухаалаг үйлдэл байгаагүй шүү, найз минь.”

Санни бас хялайв.

“Тийм ээ, ойлголлоо… намайг ухаантай гэж хэн хэлсэн юм?”

_Хүлээ, үгүй ээ, санаагаа арай буруу хэлчихлээ!_

Өндөр залуу түүнийг хэдэн хором ширтээд, санаа алдав.

“Ямар ч байсан та нарыг хоёуланг нь харсандаа баяртай байна.”

Ингээд тэр хэн нэгэнд уригдсан мэт суугаад авлаа.

За… үнэндээ тэдний хооронд багахан холбоо байсан нь үнэн. Академид хамт сурч байсан хүмүүстэйгээ ярилцахыг хүсэх нь ойлгомжтой.

Гэсэн ч Саннид таалагдсангүй.

Касси руу түргэн харц чулуудчихаад, хүйтэн инээмсэглэл гарган хэлэв:

“Юу вэ? Биднийг амьд байгааг хараад их цочирдов уу?”

Кастер тээнэгэлзэв.

“Та нар амьд гарч чадсанд баяртай байна.”

Энэ нь түүний “тийм ээ, гайхсан” гэдгээ хүлээн зөвшөөрсөн хэлбэр бололтой гэхдээ таатай байдлаар.

Академийн бусад Нойрсогчдын нүдэнд Санни, Касси хоёр аль эрт “амьд яваа үхдэл” болсон нь нууц биш байлаа. Нефис, Кастер хоёр чансааны эхний хоёр байрыг эзэлж байсан шигээ, тэд хамгийн сүүлд жагсдаг байв. Тиймээс л тэднээс зайлсхийж, гадуурхдаг байсан юм.

Мэдээж Саннигийн хувьд, тэр энэ хүйтэн хандлагыг тэвчээд зогсохгүй, бүр өөрөө зохион байгуулсан ч гэж хэлж болно.

Ямар ч байсан, тэдэнтэй ойр байхыг хэн ч хүсдэггүй. Хаа явсан газар нь үхлийн үл үзэгдэх аура дагаж яваа мэт айдаг байв. Өмнө нь Санни өөрөө ч Кассиг аль болох зайлсхийдэг байсан.

Мартагдсан Эргийн аймшгуудын дунд хэдэн сар өнгөрүүлсний дараа тэднийг амьд, эрүүл харна гэдэг үнэхээр хачин санагдах нь гарцаагүй.

Касси инээмсэглэв.

“Баярлалаа.”

Кастер ч бас инээмсэглэн, дуу нь хачин дулаахан болж асуув:

“Чи Кассиа биз дээ? Харин чи… өө… Санлесс?”

Санни товчхон толгой дохив.

“Тийм ээ. Гэхдээ та бидний нэрийг санаж байгаад гайхаж байна. Бид та нарын бидэнд яаж ханддаг байсныг мартаагүй шүү.”

Касси түүний гарыг атган, зэмлэсэн өнгөөр:

“Санни!”

Кастер инээв.

“Үгүй ээ, үгүй. Тэр зөв хэлж байна. Бид ёстой л новшнууд шиг аашилж байсан. Одоо бодоход… бид их олон зүйлийг буруу хийжээ. Хэрвээ тэр үед илүү ухаантай байсан бол…”

Түүний дуу аажмаар намжив. Хэсэг чимээгүй суусны дараа, царайлаг залуу гэнэт дурсамжинд умбасан мэт инээмсэглэл гаргав.

“Гэхдээ Академид өнгөрүүлсэн өдрүүд бүгд муу байгаагүй биз дээ? Хэх… Санлесс, чамтай анх уулзаж байснаа одоо ч санадаг. Ёстой мартагдашгүй сэтгэгдэл үлдээсэн дээ! Сэрсэн Тирантуудын нүүр лүү нулимах, хуруугаа ганц хөдөлгөхөд сэлэмт ариун гэгээнтнүүдийг алах тухай үлгэрүүд…”

Тэр хуучны өдрүүдийг дурсан инээв.

Санни шүд гарган инээмсэглэв.

Тэр жаахан дэггүйтэх ааштай байлаа.

_Тэр өчүүхэн юмыг хэлж байна уу? Ха! Хүүхдийн тоглоом. Шүрэн ойд хийсэн зүйлсийг минь харсан бол… тэгвэл жинхэнэ сайрхал юу болохыг ойлгох байлаа._

Кастер нүдэндээ хөгжилтэй гялбаа тодруулан:

“Өө? Тэгвэл яриач. Өөр юу хийсэн юм?”

Санни мөрөө хайхрамжгүй хавчив.

“Элдэв л юм. За бодъё…"

Тэр хэсэг бодож байгаа мэт дүр үзүүлээд, уйдсан өнгөөр:

“Хамгийн гайхалтай нь гэвэл… би Агуу Ад зэтгэрийг ганц сэлмийн цохилтоор алсан. Шууд дуусгасан л даа, асуудалгүй. Тэрнээс бүр нэг Дурсамж ч унасан. Өө, гэхдээ асуухаас чинь өмнө хэлчихье. Би үзүүлж чадахгүй. Яагаад гэвэл… өө… аа… тийм ээ. Би түүнийг идчихсэн.”