Тэд гоёмсог хаалгаар ормогц, өмнө нь асар том танхим нээгдэв. Дээрээс нэгэн сонин шаржигнах чимээ сонсогдоход Санни толгойгоо өргөн харлаа. Алс өндөр тааз хүртэл сунан тогтсон, өнгөт шилэн цонхнууд тэнд байв. Өдрийн цагаар энэ танхим сайхан гэрлийн цацрагт дүүрдэг байсан нь лавтай.

Харин одоо хэд хэдэн залуу эмэгтэйчүүд цонхноос цонх руу шалмаг хөдөлж, тэдгээрийг бүдүүн, бүдүүлэг даавуугаар бүтээж байлаа. Ашиглаж буй түр модон шат нь гишгэх бүртээ шаржигнан, тас няс хийх нь хачин бөгөөд бараг л аялгуу мэт сонсогдоно.

Даавуунуудыг шөнө цайзаас өчүүхэн ч гэрэл алдагдуулахгүй байхаар бэхэлж байгаа нь илт. Санни одоо гантиг цайзын бүх цонх яг ингэж битүүлэгдэж байгаа болов уу гэж таав.

Яг тэр бодол төрөхтэй зэрэгцэн, ард нь нижигнэсэн чимээ тасхийв. Эргэж харахад, гоёлын хаалгууд хаагдаж байлаа. Гадаа тэднийг угтсан хоёр харуул аль хэдийн хүнд төмөр түгжээг углуурганд нь шургуулж байсан бөгөөд нүүр нь ачаалалд улайжээ. Тэр аварга төмөр саваа хоёрынх нь жинг нийлүүлснээс ч илүү хүнд байх ёстой.

Цайз одоо гадаад ертөнцөөс бүрэн тусгаарлагдаж, хараалтай харанхуйн довтолгоог сөрөхөд бэлэн болов.

Гэнэт Санни өөрийгөө торонд орсон амьтан мэт мэдрэв.

Өөрийгөө тайвшруулахыг хичээн, эргэн тойрноо ажиглахад энэ сүрлэг танхимд огт зохицохгүй тансаг модон ширээ харагдав. Түүнийг гантиг цайзын өөр хэсгээс чирж авчирсан бололтой. Ширээний цаана, турьхан биетэй, түгшсэн нүдтэй залуу илгэн цаасан дээр юм бичиж суув.

Бүхэлдээ нэг л сонин танил санагдана. Яг л тансаг зочид буудлын хүлээн авах ширээ шиг… эсвэл Санни тийм зүйл ямар байхыг төсөөлдөг шиг. Тэр угаасаа жинхэнэ зочид буудалд хэзээ ч орж үзээгүй л дээ.

Тэр хэсэг тээнэгэлзсэний эцэст, ширээ рүү очоод залууд хандан хэлэв.

“Ээ… сайн байна уу. Биднийг дотор хүн тосно гэж хэлсэн.”

Цайзын хүлээн авагч цочин, бичгээсээ толгойгоо өргөлөө. Нүүрэнд нь айдас тодорсон ч, хэн ярьж байгааг ойлмогц тэр нь болгоомжтой инээмсэглэлээр солигдов.

Тэр залуу туранхай царайтай, цонхийж, өвчтэй мэт харагдана. Өлсгөлөн, сульдсан байдал нь цайзын гаднах суурингийн хүмүүсээс нэг их ялгарахгүй. Харин хувцас нь цэвэрхэн, гаднах хүмүүсийнх шиг урагдаж, элэгдсэн шинжгүй байв.

“Аан, зочид байна шүү дээ! Уучлаарай, жаахан цочоочихлоо. Тавтай морил, тавтай морил Гэрэлт Цайзад. Өө, та нар яг цагтаа иржээ. Хэдхэн минут хоцорсон бол хаалга аль хэдийн хаагдах байлаа.”

Ингэж хэлээд, тэр хоёр харуул руу түгшсэн харцаар хяламхийн хараад, яаран харцаа буруулав.

“За ямар ч байсан, миний нэр Харпер. Өнөөдөр зочдын байрыг хариуцаж байна. Та нарыг… өө! Танихгүй царай байна шүү. Та нар анх удаа татвараа төлж байгаа юм уу?”

Санни хэдэн хором түүнийг ширтэв. Энэ хооронд Касси түүний мөрийг жаахан чанга атгасныг мэдэрлээ.

“Тийм.”

Харпер инээмсэглэв.

“Баяр хүргэе! Та нар итгэхгүй ч байж магадгүй, би ч бас нэгэн цагт та нарын оронд байсан юм. Үнэндээ хэдхэн сарын өмнө л доо. Харин Эзэн Ганлауг надад энэрлээ хайрласнаас хойш би цайзын аюулгүй байранд амьдарч байна. Та нарт ч энд таалагдана гэдэгт итгэлтэй байна.”

_Тийм шүү дээ._

Санни энэ залуу үнэхээр нутгийн тирантад талархаж байна уу, эсвэл харуулуудын сонорт зориуд тэгж ярьж байна уу гэдгийг мэдэхгүй байв. Үнэндээ сонирхол ч татсангүй.

Харин нэг зүйл анхаарлыг нь татлаа. Харпер тэд Харанхуй Хотод яг энэ үед ирсэнд Эффигийнх шиг гайхсан шинжгүй байв. Гэхдээ бодоод үзэхэд, цайзад амьдардаг хүмүүс гадаад сууринд хэн хэзээ ирснийг тэр бүр мэддэггүй байж болох юм.

Тэднийг балгасны ойролцоо Зүүдний ертөнцөд орж ирээд, сүүлийн хоёр сарыг цайзад нэвтрэх татвар төлөхийн тулд сүнсний хэлтэрхий цуглуулж өнгөрөөсөн гэж бодож байгаа байх. Энэ бол хэрэгтэй мэдээлэл байлаа. Санни өөрсдийн жинхэнэ чадварын хэмжээг одоохондоо зарлахыг хүсээгүй.

Шүрэн ойгоор туулж гарсан гэдгийг Эффи хэр их гайхсаныг бодоход, энэ нь дэмий анхаарал татах нь тодорхой.

Тэр амныхаа булангаар үл ялиг инээмсэглэв.

“Тэгэхээр одоо бид яах ёстой вэ?”

Харпер үзгээ авч, том дансны дэвтрээ нээлээ.

“Их энгийн. Та хоёрын нэрийг бичиж, татвараа төлсөн гэж тэмдэглэнэ. Ингээд л болоо. Манайд сул өрөө олон бий, ялангуяа Үдшийн Цамхагт. Маш нам гүм газар л даа. Тэнд байрлуулбал ямар вэ?”

Нүдэнд нь үл ялиг түгшүүр гялсхийв.

_Үдшийн Цамхаг… баруун талд, Улаан цамхаг руу харсан хэсэг байх нь. Тэгэхээр л хүмүүс тэнд амьдрах дургүй юм байна._

Гэхдээ Саннигийн хувьд, хүн цөөн байх тусмаа аюул багатай. Тэр турьхан залууд толгой дохив.

“Зүгээр ээ. Асуудалгүй.”

Харпер баяртайгаар инээмсэглэв.

“Сайн! Маш сайн! Тэгвэл… нэр чинь?”

Аюултай асуултаас зайлсхийхийг хичээн, Санни түүний үгийг таслав.

“Би Санлесс, харин энэ бол Кассиа.”

Залуу нэрсийг нь бичиж, ирсэн өдрийг тэмдэглэв. Санни түүний цэвэрхэн бичгийг ширтэж, тоонууд дээр харцаа тогтоов.

Тэгэхээр… Мартагдсан Эрэг дээр ирсэн шөнөөс хойш яг далан долоон өдөр өнгөрчээ. Тэд гурвуулаа хэсэг хугацаанд өдрийг нарийн тоолж байсан ч, Сүнс Залгигчтай учирсан аймшигт явдлын дараа Санни бодит тоог нь алдчихсан байв.

Бодит ертөнцөд бол хавар аль хэдийн эхэлж байгаа. Бүхэл бүтэн улирал өнгөрчээ.

…Нэг нас шиг л санагдана.

Саннигийн зүрхэнд дэгдэж буй шуургыг огт анзааралгүй, Харпер дэвтрээ хааж, эелдгээр инээмсэглэв.

“За боллоо. Одоо санаа зоволтоо мартаад, намайг дагаарай. Эдгээр хананы цаана та нар бүрэн аюулгүй. Та нарт юу ч тохиолдохгүй!”

Түүний өнгө аяс хөгжилтэй байсан ч, Санни хаалттай хаалганы дэргэд чимээгүй зогсох харуулууд руу Харперын шидсэн хурдан хяламхийсэн харцыг анзаарахгүй өнгөрсөнгүй.