Гэгээнтэнээ дахин өөрийнхөө хажууд дуудан гаргаж, Санни Улаан цамхагийн хаалгыг ширтэн, дургүйцсэн янзтай царай гаргаад шүрэн овооноос доош үсрэв.

'Энэ надад огтхон ч таалагдахгүй байна…'

Арал дээр нам гүм байлаа. Хэтэрхий нам гүм.

Хэдийгээр бүх Хар дарсан зүүдний мангасууд түүний ард, Зүүдлэгчдийн армийг аажмаар залгиж байсан ч, тасархай чулуун аваргуудын харцаар цоолуулсан энэ задгай орон зай хэтэрхий ёрын, хэтэрхий заналхийлэлтэй санагдана.

Гэвч Санни айхаа аль хэдийн больсон.

'Надаас айх ёстой нь та нар.'

Урагш алхаж, тэр аварга толгойнуудын дундуур өнгөрөн, аварга хаалганы өмнөх хоосон талбайд орлоо. Нуруу руу нь хэн нэгэн ширтэж байгаа мэт мэдрэмж төрж, Санни үл ялиг чичирсээр долоон цоож руу дөхөв.

Хаалганд дөхөх замынхаа дунд, тэр зогтож, хэсэг тээнэгэлзээд, арагшаа эргэн чулуун толгойнуудыг харлаа.

Тэр долоон баатрын нүүр царайг анх удаа харж байв.

Эзний царай сүр жавхлантай, эрхэмсэг. Санваартаных үзэсгэлэнтэй, намуухан. Алуурчны царай бардам, хүйтэн, уруулаа мушгин инээмсэглэжээ. Харин Үл таних хүний нүүр дуулгаар халхлагдсан, халхавчны завсар харанхуй үүрлэн оршжээ.

'…Хүмүүс. Тэд зүгээр л хүмүүс байсан.'

Эргэн харцаа буруулан, Санни санаа алдаж, толгой сэгсрэв.

'Та нарын хийсэн зүйлд би шүүлт хийхгүй. Гэхдээ… бид илүү дээр юм хийж чадна гэж найдаж байна.'

Ингээд тэр дахин алхам хийв… тэгтэл гэнэт хөшив.

Тэр ба хаалганы хоорондох газар өөрчлөгджээ. Хүйтэн салхи гэнэт исгэрч, шүрэн хэлтэрхийг агаарт шидэв.

Гэвч тэд доош унасангүй.

Үүний оронд улам олон улаан хэлтэрхий агаарт хөөрч, аажмаар долоон мушгирсан дүрс болон бүрэлдэж эхлэв.

Санни хараал урсган, гараа сунган Шөнө Дундын Хэлтэрхийг дуудан атгав.

Хэдхэн агшны дараа, улаан шүрээр бүтсэн долоон голем түүний ба Гэгээнтэний өмнө зогсож, одны тамга руу хүрэх замыг хаалаа. Тэр тэдний дүрсийг танив.

Хуягласан Хүлэгт баатар.

Нарийхан биетэй Алуурчин.

Гоёмсог хөдөлгөөнтэй Санваартан…

Долоон баатрын бузар, гажууд хуулбарууд удаанаар хөдөлж, зэвсгээ өргөн түүн рүү чиглүүлэв. Тэдний хөдөлгөөн бүдүүлэг, хүнийх бус боловч аймшигт, бузар хүчээр дүүрэн. Гадаад төрхөөрөө адил ч, эдгээр амьтад эртний баатруудын дурсгалыг илэрхийлэх бус, харин гутаан доромжилж буй мэт санагдана.

Санни инээмсэглэн, илдээ доош чиглүүлсэн чигээр урагш алхав.

"Долоохон л юм уу? Намайг зогсооход хангалттай юу?"

Харанхуй нүд нь гялалзан, хүйтэн, өршөөлгүй болов.

"…За тэгвэл, тэнэгүүд ээ, ирээд үз!"

Ингээд тэр урагш ухасхийж, Шөнө Дундын Хэлтэрхийг өргөлөө.

Гэвч цохилт буухаас өмнө, Үл таних хүн гэнэт хаанаас ч юм гарч ирэн, дугуй бамбайгаа түүний тачигнасан илдний замд тулгав. Түүнд цохиулах нь яг л уул мөргөсөн мэт байв.

Саннигийн нүд томров.

'Хурдан юм…'

Хормын дараа, тэр аймшигт хурдтайгаар чамархай руу нь чиглэн ирэх дайны алхны хошууг анзаарлаа. Шүдээ зуун, тэр хөдөлгөөнөө өөрчилж, Шөнө Дундын Хэлтэрхийн ирээр хаав.

Аймшигт доргилт биеэр нь нэвтэрч, тэр арагш шидэгдэн, улаан шүрэн дээр гулган унаж, ёолоод ам дүүрэн цус нулимав.

'Хараал ид! Яагаад ийм хүчтэй юм бэ?!'

Дээш харахад, долоон өндөр дүрс тогтвортой, зайлшгүй хорсол тээн дөхөж байв. Голем бүр бүхэл бүтэн Нойрсогчдын багийг ганцаараа тасчин хаяхуйц хүчтэй.

Хажууд нь Сэнт бамбайгаа өргөн, илдийнхээ ирээр ирмэгийг нь хоёр удаа цохив.

'Ямар ч байсан… эхэлцгээе!'

───

Хар усан эргүүлгийн цаана, Зүүдлэгчдийн арми Хар дарсан зүүдний мангасуудын сүргийг одоо ч догшин гэх чинь эсэргүүцсээр байв. Одоо бүх мангасууд шүрэн гүүрийг орхин, хүний маханд солиорсон шуналд хөтлөгдөн Нойрсогчид руу довтолсон байлаа.

Эхний ба хоёр дахь шугамын ялгаа үгүй болсон. Амьд үлдсэн бүхэн цуст эмх замбараагүй байдалд живж, туйлын эмх замбараагүй дунд амьд үлдэхээр тэмцэнэ.

Өөрчлөгдөж буй Од тэр бүх аллагын төвд, гэрэлт нар мэт гялалзана. Тэр ганцаараа тулалдана. Учир нь тэр гэрлийг унтраах гэж галзуурсан сүргийн үзүүлж буй дарамтыг өөр хэн ч тэсэж чадахгүй. Түүнд ойртон туслахыг оролдсон хүн бүр тэр дороо тасчин хаягдана.

Юунд ч үл автан, Нефис догшин бурхны адил хөдөлж, нэг нэгээр нь мангасуудыг устгана. Түүний эргэн тойронд шатсан цогцсууд газар дүүргэн, хараалт цус нь буцалж, агаарт ууршин замхарна. Түүний оршихуй бусад Нойрсогчдын дарамтыг хөнгөвчлөөд зогсохгүй, тэдэнд хүч өгч байлаа.

Өөрчлөгдөж буй Од тэднийг аврахын төлөө тулалдаж байхад, тэд яаж бууж өгөх вэ?

Түүний гэрэл харанхуйг хөөж байхад, тэд яаж найдвараа алдах вэ дээ?

Тиймээс л нэг ч мангас эхний хоёр шугамын үлдэгдлийг нэвтэлж, нумчдад хүрч чадсангүй.

Улаан шүрийн гулгамтгай гадаргуу дээр зогсож, Кай доорх аймшигт аллагыг ширтээд, дараа нь тэнгэр өөд харлаа.

Гэвч тэнгэрийн оронд, цус урссан үхдэлүүдийн харанхуй давхарга төмөр торыг бүрхсэнийг харлаа. Нүүр нь цайж, нүднээс нь гэрэл арилжээ.

Одоо тэр Зүүдлэгчдийн армийн тулаанд оролцоогүй сүүлчийн офицер байлаа. Тиймээс бүхэл план зургийг харж чадах ганц хүн нь тэр.

Төмөр тор хэдхэн минутын дараа нурна гэдгийг ойлгож буй цорын ганц нь ч мөн.

Тэр нурвал, хурц төмөр утаснууд ба тоо томшгүй үхдэлүүдийн жин бүхэлдээ хүний бүрэлдэхүүн дээр нурж, тэдэнд төгсгөлийг нь авчирна.

Хэн нэгэн арга хэмжээ авах ёстой…

Тэр хүн нь өөрөө.

Кай анивчиж, дараа нь хэсэг нүдээ анив.

'Мэдээж. Үүнийг хийх цорын ганц нь би.'

Төмөр торны тасарахыг зогсоох боломжгүй. Гэхдээ хэрхэн нурж унахыг нь удирдаж болно. Зөвхөн тохиромжтой хэсгийг тасалж, үхсэн мангасуудын бөөгнөрлийг доош унагаахдаа тулалдаж буй хүмүүсийг дарж булшлахгүй байхад л хангалттай.

Тэгвэл нисэж чаддаг хүнийг эс тооцвол хэн төмөр утсыг огтолж чадах вэ?

Ганц асуудал нь… тор тасармагц, нээлт үүсэх бөгөөд тэр завсраар таван Цамхагийн элч саадгүй орж ирнэ.

Тэр тэднийг ч мөн тулааны талбараас холдуулах ёстой.

'…Тийм. Тийм, энэ л миний хийх ёстой зүйл.'

Хүнд нумаа буцаан, Кай хэсэг газар ширтэв. Дараа нь түүний гарт гоёмсог муруй илд аажмаар илрэн гарч ирэв.

Тэгээд, нүүрэнд нь харанхуй шийдэмгий байдал тодрон, тэр улаан шүрээс түлхэж, ачаалалд чяхрах төмөр тор луу нисэн одов.