'Яаж... яаж энэ юм чинь хөдөлж чадаж байна аа?'

Бүх логикийг үгүйсгэн араг яс Эффи рүү Саннигийн өөрийнх нь хүрч чадахгүй хурдтайгаар дайрлаа. Ясыг холбох булчин огт байхгүй атлаа тэр хачин амьтан босож, гүйж... аймшигтай хүчээр довтолж чадсаар байв.

Үхдэл тэдний хоорондох зайд ойртохоос яг өмнө Эффи хашхирлаа:

"Бүгд нэгдээд!"

Тэгээд биеэ эргүүлж, үсрэн ирж буй мангасыг бамбайгаараа хүчтэй цохив. Нүргэсэн дуу гарч, араг яс хол шидэгдэв. Түүний гавал, хавирга бутран, хонгил даяар хурц ясны хэлтэрхий болон цацагдлаа. Эвдэрсэн хүүхэлдэй мэт хэлбэргүй овоо болон газарт унав.

Санни тэр бутарсан ясыг гайхан ширтэв.

'Хүлээ... ингээд дуусчихсан уу?'

Анчин бүсгүйн орилох дуу түүнийг бодлоос нь таслав:

"Битгий зогсоод бай, хөдлөөч!"

Багийнхан Эффиг даган бунхануудын гүн рүү ухасхийв. Санни амилсан араг ясны үлдэгдэлд ойртох үед түүний нуруугаар хүйт даалаа.

Яснууд дахин хөдөлж байлаа. Аажим аажмаар өөрсдийгөө хүн төст хэлбэрт эвлүүлж эхэлсэн байв. Тэр амьтны хажуугаар өнгөрөх мөчид нэг ясархаг гар гэнэт сунаж, түүний хөлийг шүүрэхийг оролдлоо. Санни хурдан хариу үйлдэл үзүүлээгүй бол гэмтэж ч мэдэх байлаа.

Тэр Шөнө Дундын Хэлтэрхийгээр нэг цавчиж, сарвуугаа гаргасан гарыг бут цохин хол шидэв. Хэдэн метрийн цаана чулуун дээр унасан гар хэсэг хөдөлгөөнгүй байснаа дараа нь буцаад хурдан сэргэж буй араг яс руу мөлхөж эхлэв.

Тэр мангасыг аймшигтай, үл үзэгдэх хүч дахин бүтээж байлаа. Яснууд хоорондоо татагдан, нэг нэгээрээ эргэн нийлж байв. Хэт их гэмтсэн хэсгүүдээ хонгилд тархсан өөр ясуудаар сольж байлаа. Удахгүй тэр араг яс зайлшгүй дахин босох нь тодорхой.

Саннигийн толгойд нэгэн аймшигтай бодол орж ирэв.

Тэр яагаад Эффи тэдэнд Хар дарсан зүүдний мангасуудыг алах гэж оролдохын оронд хөдөлж бай гэж хэлснийг ойлгов.

Эдгээр амьтад... үхэшгүй байсан учраас уу?

...Эсвэл үхдэггүй юу?.

Саннигийн дотор муухай зөн төрлөө. Хэрэв үнэн бол байдал тун ч хурдан аймшигтай болно...

Яг тэр мөчид харанхуйгаас шажигнах чимээ түүний чихэнд сонсогдов. Хоромхон зуур тэр харанхуй далайн ус бунханууд руу орж ирсэн байх вий гэж бодон айдаст автлаа.

Гэвч үгүй байлаа. Энэ бол хараалт тэнгис биш.

Харин хэдэн арван... үгүй, хэдэн зуун араг ясны хөл хүйтэн чулуун дээр зууралдах чимээ байв.

Магадгүй бүр мянга.

Бунхануудыг дүүргэсэн амьд үхдэлүүдийн сүрэг зургаан хүнийг тас татахаар ирж байлаа.

Санни харцандаа бараан дургүйцэл илэрхийлэн Шөнө Дундын Хэлтэрхийгээ чанга атгаж, бусдыгаа даган хурдлав.

'Ир... ирээд үз л дээ, новшнууд аа!'

───

Удалгүй үхдэлүүд тэдэнд дээр хүрч ирэв. Эхлээд ганц хоёр, дараа нь жижиг бүлгээр, эцэст нь тасралтгүй урсгал болон цусанд шунасан араг яснууд дайрч эхлэв. Бунхануудын харанхуйгаас гарч ирэн, ясархаг сарвуу, шүдээрээ дайрч, бүгд ижил жихүүдэс төрүүлэм инээмсэглэлтэй байлаа.

Багийн урд явж байсан Эффи, Нефис хоёр хамгийн их ачааг үүрэв. Анчин бүсгүй хүнээс давсан хүчээ ашиглан эртний уур хилэнгийн биелэл мэт араг ясуудыг түлхэн урагшилж байв. Түүний дугуй бамбай нураагч кран шиг болж, үхдэл мангасуудыг зүүн баруунгүй бут цохиж байлаа.

Харин Нефис ус мэт уян хатан, гэхдээ сүйрэл авчрах үер мэт хүчтэй тулалдаж байв. Тэр урт сэлмээ ирнээс нь барьж, хөндлөвч болон ишийг нь түр зуурын цохиур мэт ашиглаж байлаа. Нүдэнд нь цагаан дөл дүрэлзэн, тэр араг яснаас араг яс руу шилжин, довтолгоог нь чадварлагаар хааж, гавлуудыг нь бут цохино.

Хэрэв ямар нэг зүйл тэднээс зугтан гарвал Кастер эцсийн цохилтыг өгч байлаа. Түүний сэлэм сүнслэг ногоон гэрэл цацруулж, ясыг ямар ч эсэргүүцэлгүй мэт зүсэж байв. Бардам Өв залгамжлагч гайхалтай тооцоололтойгоор тулалдаж, нэг цэвэрхэн цохилтоор дайсныг хөдөлгөөнгүй болгож байлаа. Араг яснууд түүний сэлэмд өртөөд хариу барих ч боломжгүй унаж байв.

Эдгээр хүчирхэг гурван хүн мангасуудын дундуур зам гаргахыг бараг амархан мэт харагдуулж байлаа. Гэхдээ Санни үнэн хэрэгтээ тийм биш гэдгийг мэдэж байв. Араг яс бүр жирийн хүнээс илүү хүчтэй, хурдан. Тэдний дундуур огт удаашралгүй гарна гэдэг асар их ур чадвар, тэвчээр, зохицол шаардана.

Удалгүй тэр өөрөө эдгээр үхдэл жигшүүрийн жинхэнэ аюулыг амсах болов.

Эхэндээ Санни, Касси, Кай гурав харьцангуй аюулгүй байсан ч минут өнгөрөх тусам байдал дордов.

Бунхан жинхэнэ төөрдөг зам байлаа. Тэдний явж буй хонгилууд улам олон уулзвар болж, бусад салбар замуудтай холбогдож эхлэв. Тэр үед үхдэлүүд хажуугаас нь дайрч, Өөрчлөгдөж буй Од болон түүний хоёр аваргын хамгаалалтыг тойрон гарч байв.

Түүнээс гадна, тэдний устгасан араг ясны тоо нэмэгдэхийн хэрээр хэдэн минутын дараа мангасууд газраас дахин босож, багийг мөрдөн хөөж, ар талаас нь довтолж эхлэв.

Эцэст нь баг бүх талаас довтолгоонд өртөв.

Санни анх хажуугийн хонгилоос үсрэн ирсэн нэг араг ясыг зогсоохын тулд сэлмээ өргөхдөө олон цагийн сургалтаас шингэсэн тайван нарийвчлалаар хөдөллөө. Шөнө Дундын Хэлтэрхийгээр тас цавчиж, тэр амьд үхдэлийн толгойг цэвэрхэн таслав. Сүүдрийн хүчээр нэмэгдсэн түүний тати ямар ч ясыг амархан зүсэж байв.

Санни толгой тасарсан нь түүнийг алахгүйг мэдэж байсан тул даруй тэнцвэрээ шилжүүлэн, мангасын цээж рүү нь өшиглөж өөрсдөөсөө холдуулав.

Ийм болно гэж таамаглаж байсан ч чихэнд нь шивнэх танил хоолой байхгүй нь түүнийг түгшээв. Ихэнхдээ тэр аль хэдийн аллагын мэдэгдлийг сонссон байх ёстой байлаа.

Гэвч эдгээр жигшүүрүүд үхэшгүй тул Хараал чимээгүй байсаар байлаа.

Өнөөдөр сүүдрийн хэлтэрхий авахгүй гэдэгтээ харамсан Санни толгойгүй араг яснаас холдож санаа алдав.

'Ядаж л бодож байснаас тийм ч муу биш юм байна.'

…Гэвч хэдхэн минутын дараа тэр ийм зүйл бодсондоо ихэд харамслаа.