282-р бүлэг : Тахил

Санни тойрон алхсаар, шигтгэмлийн төв рүү улам ойртох тусам Оддын гэрлийн легионы бүтээсэн олон гавьяаг дүрсэлсэн хэсгүүдийг олж харлаа.

Долоон баатрын удирдсан дайчид үнэхээр аймшигтай хүч байжээ. Харанхуй ертөнцийнх нь тасралтгүй хорсол, удирдагчдынх нь нугаршгүй хүслээр цутгаж, хатаасан тэр дайчид Мартагдсан эргийг хараагдсан амьтдын цусаар живүүлсэн байв.

Тэдний олонх нь өөрсдөө ч мангас болон хувирсан байлаа. Ялангуяа итгэл үнэмшлээсээ ганхсан хүмүүс. Гэвч үлдсэн нь хэзээ ч няцарсангүй, замаа үргэлжлүүлжээ.

Санни легионы гишүүд яг хэр хүчтэй байсныг тогтоож чадсангүй. Гэвч тулааны дүрслэлүүдээс харвал, ядаж эхэн үедээ тэд түүний ертөнцөөр бол Сэрэгсэдтэй ойролцоо түвшинд байсан бололтой.

Гэвч цаг хугацаа өнгөрөх тусам хараагдсан газрын дайчид илт хүчирхэгжсэн мэт санагдана.

Хэрэв тэдний тулалдсан амьтдын ихэнх нь Бузар зэрэглэлтэй байсан бол Легион бодит ертөнцийн хүн төрөлхтнөөс хавьгүй дээгүүр байжээ.

Гэхдээ долоон баатар болон тэдний цэргүүд Хар дарсан зүүдний Хараал тээгч байсан эсэхэд Санни итгэлгүй байв. Тиймээс хүчний ижил шатлалыг тэдэнд шууд хамааруулж болох эсэх нь тодорхойгүй.

Эцэст нь амьд үлдсэн хүмүүс аварга том солироос үүссэн тогооны эрэг рүү нүүн, шинэ хотынхоо эргэн тойронд нэвтэршгүй хана босгожээ.

Ганц энэ ажил өөрөө л тийм хүнд, тийм сүртэй байсан тул Санни өөрийн эрхгүй биширч байв.

Түүний алхам удаашрав.

Түүний өмнөх дүрслэлүүд дээр Улаан цамхгийн бүтээн байгуулалт эхэлж байлаа. Үгүй, тэр үедээ хараахан улаан болоогүй байжээ.

Тэр аварга том цамхаг хотын баруун талд босч, ертөнцийн тэнхлэг мэт тэнгэр өөд цойлон хүрч байв.

Яг л хүн төрөлхтөн тэнгэрт хүрэх шат барьсан мэт.

Энэ л түүний үнэхээр мэдэхийг хүссэн зүйл байлаа.

Санни Цамхагт юу болсон, хиймэл нар хэрхэн төрсөн, энэ газрыг залгисан харанхуй яаж түр зуурын хар тэнгис болон хувирсныг мэдэхийг хүсэж байв.

Дараа нь харсан зүйл нь түүнийг зогсоож, нүдээ анивчуулахад хүргэв. Нүүрэнд нь гүн ядарсан, бараан хорсол тодорчээ.

Сүүлийн өмнөх дүрсэн дээр долоон баатар Мартагдсан эргийн долоон өөр цэгт тус тусдаа зогсож байлаа. Тэдний өмнө мянга мянган хүн өвдөглөн, хүлээж байв.

Тэр хүмүүсийн дунд легионы дайчид ч байлаа, хотын энгийн иргэд ч байлаа. Эрэгтэй, эмэгтэй, хөгшин, залуу.

Баатар бүр гартаа зэвсэг атгажээ.

'Мэдээж. Мэдээж ийм л юм болсон байна. Өөр юу байх билээ.'

Харанхуй, гашуун урам хугарал түүний зүрхийг атгав.

Яагаад ингэж мэдэрч байгаагаа Санни өөрөө ч сайн ойлгосонгүй. Тэр долоон баатрын тухай үнэндээ юу ч мэддэггүй.

Гэвч хэзээ нэгэн цагт, магадгүй төгсгөлгүй харанхуйн дунд өчүүхэн ч гэсэн гэрэл байдаг гэдэгт итгэх хэрэгтэй байсан учраас тэр тэднийг хүн төрөлхтний хүрч болох хамгийн сайн дүр төрхийн бэлгэдэл мэтээр төсөөлж эхэлсэн байж магадгүй.

Ямар тэнэг бодол вэ.

Бүх хүнээс илүүтэйгээр тэр өөрөө үүнийг мэдэх ёстой байсан.

"Бүгдийг нь хараал ид."

Хамгийн сүүлийн дүрс, шигтгэмлийн яг төвд байрлах тэр зураг дээр Цамхгийг тойрон үхдэлээр үүссэн долоон өндөр толгод байв.

Хэдэн арван мянган хүн хядуулж, тэдний цус гол мэт урсан харанхуй цамхаг руу чиглэж байлаа.

Толгод бүрийн орой дээр зоригт баатар бүр зогсож, мөр хүртлээ цусаар будагдсан гараа унжуулжээ.

Эцсийн тахил болгон тэд өөрсдийн зэвсгийг өөрсөд рүүгээ эргүүлэн, зүрхэндээ дүрсэн байлаа.

Мөн хаа нэгтээ, тэр мэдэж байв, жижигхэн хар үр цусан сан дотор хөвж байсан.

Санни зэвүүцэн нүүрээ ярвайв.

'Энэ байсан гэж үү та нарын мөрөөдөл? Гэрлийг буцаан авчрах арга чинь энэ байсан гэж үү? Өвчтэй новшнууд...'

Цусаар урсах голууд Цамхаг руу цутгах үед тэдгээрийн дээгүүр улайран гэрэлтсэн долоон урсгал хөдөлж, долоон зүгээс Цамхаг руу орж байв.

Эдгээр урсгалууд хиймэл нарыг бүтээхийн тулд тахил болгосон олон хүний сүнсний мөн чанарыг илэрхийлж байлаа.

Гэвч тэдний хувь заяа хамгийн аймшигтай нь байсангүй.

Цамхгийн төвд ганц хүний дүрс байв. Аймшигт шаналал дунд татганан чичирч, догшин сүнсний эрчим хүч түүний биед цутгаж байлаа.

Тэр бүх хүчний нийлбэр цэг, тахилын сав, түүнийг дамжуулах суваг.

Нарны зангуу.

Санни тэр дүрийг ч бас танилаа.

Түүний нүүрний төрх Саннид өвдөм танил байв.

Энэ нь нурсан сүмд зогсож байсан нэргүй дарь эхийн хөшөөний нүүртэй яг адилхан байлаа.

Улаан гэрэл түүний биед орж, орилж ангайсан ам болон нүднээс нь цэвэр цагаан туяа болон дээш харван гарчээ.

Тэр туяа Цамхгийн оройд хүрч, тэнд шинэ нар төрж байв.

Түүний гэрлээс айсан харанхуй газар доор ухарч, баатруудын үлдээсэн долоон лацаар түгжигджээ.

Үлдсэн хэсгийг ойлгоход амархан байлаа.

Баатрууд хиймэл нарыг бүтээхийн тулд амиа өгсний дараа хэсэг хугацаанд бүх зүйл хэвийн байсан.

Гэвч дараа нь, магадгүй хэдэн арван жил, магадгүй хэдэн зуун жилийн дараа нарны гэрэл бүдгэрч эхэлжээ.

Тэгээд Харанхуй хотынхон дахин тахил өргөхөөс өөр аргагүй болсон.

Магадгүй хоёр дахь удаад ердөө долоон хүнийг л Цамхгийн хүчийг сэргээхийн тулд хөнөөсөн байх.

Гэвч дараа нь дахин давтагдсан. Тэр үед долоо хангалтгүй болжээ.

Тиймээс арван дөрвийг тахил болгосон.

Дараагийн удаа хэдэн арваар нь.

Эцэст нь жил бүр хэдэн зуун хүнийг нарыг асаалттай байлгахын тулд нядалдаг болсон.

Учир нь маш энгийн.

Долоон баатар болон тэдний хүмүүс бүгд аймшигтай хүчирхэг сүнстэй байжээ.

Харин өдөр бүр амьд үлдэхийн тулд туйлын харанхуйд өсөж, аймшигт мангасуудтай тэмцэх шаардлагагүй болсон тэдний үр удам тийм байхаа больсон.

Энэ харгис мөчлөгийн аль нэгэн үед Цамхагт хоригдож, цусанд шуналтай нарны зангуу болж байсан Сав бузарлагджээ.

Түүнд үлдсэн өчүүхэн ухамсар хүртэл бүрэн бутарч сарнисан байв.

Харанхуй хотын нэргүй дарь эх Мартагдсан эргийн Улаан Аюул болон хувирсан.

Тэр бүх өвдөлт, тэр бүх хилэн, тэр бүх цус Цамхгаас тэсрэн гарч, газар нутгийг бүхэлд нь халдварлуулан, төгсгөлгүй хачин улаан шүрэн Шүрэн ой болон тэлжээ.

Долоон лац тайлагдаж, хэдэн зуун жилийн турш газар дор хоригдсон харанхуй суллагдсан.

Энэ л Кассигийн үзэгдэлд харсан зүйл байв.

Шинээр төрсөн Аюулын харанхуй ба хилэн Харанхуй хотын хүмүүс дээр далайн түрлэг мэт асгарч, тэднийг бүгдийг нь устган, энэ ертөнцөөс дурсамжийг нь хүртэл арчиж хаяжээ.

Мартагдсан эрэг ингэж л төрсөн санж.