Санни энэ яг ийм нөхцөл үүсэхийг урьдчилан тооцоолж, шидэх хутгаа мангасын цогцосны дэргэд зориуд унагаасан байлаа. Дараа нь хэд хэдэн алхам ухарч байрлалаа сольсон нь ч санаатай. Чулуу тоть дуугармагц л тэр үл үзэгдэх утсыг татаж, кунайг өөр лүүгээ нисгэв. Нөгөө өндөр новш нь зүгээр ч нэг түүний замд тааралдаагүй.

[Та …-г хөнөөв.]

Анчдын багийн ахлагч тэр чулууг сонсох л ёстой байжээ.

[… сүүдэр улам хүчирхэгжив.]

Нойрсогчид юу болж байгааг ойлгож амжаагүй байтал Санни аль хэдийн хөдөлгөөнд орсон байв. Сүүдэр түүний биед аль эрт ороогдсон тул хурд нь үлэмж нэмэгдсэн байлаа. Шөнө Дундын Хэлтэрхийг дуудан гаргаж, хамгийн ойр зогсож байсан дайсанд шингэн хөдөлгөөнөөр цавчив. Эрэгтэйгийн гар тохойноосоо тасран уналаа.

Илд нь түүний шидийн сайжруулалттай хуягны шууны хамгаалалт ба тохойн хуягны завсраар яг онож цохисон байв.

Саннигийн нүдээр бол эдгээр хүмүүс хэтэрхий удаан, эв дүйгүй, хүч чадал ч, техникийн ч хувьд ноцтой дутагдалтай харагдана. Тэр аль хэдийн Улаан шүрэн ойгоор амь тавин туулсны дараа тэднээс хавьгүй туршлагатай болсон байсан бөгөөд Өөрчлөгдөж буй Одоос өөрөөс нь тулаанд хэрхэн сэлэм хэрэглэхийг суралцсан билээ.

Хараагдсан хотод ганцаараа ан хийж, амьд үлдэн өнгөрүүлсэн тэр гурван сар энэ зөрүүг бүр ч тэлсэн юм. Гаднаа амархан олз мэт харагдавч Санни огтхон ч тийм нэгэн биш байлаа.

Гэсэн ч тэр тавууланг нь зэрэг сөрөх тэнэглэл хийхгүй. Хүмүүс Хар дарсан зүүдний амьтадаас сул байж болох ч тэднийг үнэхээр аюултай болгодог зүйл нь урьдчилан таашгүй зан чанар байв. Аспект бүр цорын ганц, хүнийг тайлбарлашгүй Чадваруудаар зэвсэглэдэг.

Ойлгох боломжгүй зүйлтэй нүүр тулах нь үхэлд хүрэх хамгийн найдвартай зам.

Гэнэтийн довтолгооны давуу талаа алдмагц Санни ухрах цаг болсныг ойлгов.

Тэр эргэж хараад, гэрлийн тойргоос үсрэн гарч, гүйлээ. Нарийн гудамжинд харанхуйд харж чаддаг хүнийг хөөх амаргүй тул гэмтэлгүй мултрах бодит боломж байсан юм.

Гэвч кунай Саннигийн бугуйд одоо ч холбогдсон хэвээр байв. Үхсэн ахлагчийн гавлаас сугарч гарсан хутга газарт унаж, чулуун дээр чанга дуугарч, дараа нь хэдэн метр үсрэхэд дахин шалан дээр цохиж, чанга чимээ гаргав.

“Тэр новшийг барь! Ахлагчийг маань алчихлаа!”

Төмөр чулуу мөргөх дууг даган Нойрсогчид урагш дайрч, Саннигийн мөрийг хөөж эхлэв.

'Ямар зөрүүд новшнууд вэ?'

Гараа алдсан нөхөр хүртэл түүний араас салгалж байлаа. Цус тогтоох арга байсан уу? эсвэл өөрийнхөө амийг золиослон байж ч хамаагүй халдагчийг зугтаалгахгүй гэсэн их хатуу шийдэлтэй байсан уу? Даанч ялгаа байсангүй.

Хотын энэ хэсэг бол Саннигийн ан гөрөөний талбар. Эдгээр гудамж бүрийн булан тохойг тэр өөрийнхөө гарын таван хуруу шиг л мэднэ. Үнэндээ эд нар юу бодож явсныг тэр ойлгохгүй байв. Хэрэв замаа нарийн сонгоогүй бол тэд аль хэдийн аймшигт нэг Нүгэлт амьтныг цочоож, түүний оройн зоог болсон байх байлаа.

Ямар нэг зүйл энд буруу байв. Ганлаугийн хүмүүс дээрэмчид байж магадгүй ч туршлагатай, чадварлаг анчид байлаа. Тэд хотынхноос айж хүндэлдэг, харин цайзын хананаас гадуур яаж авирлахаа сайн мэддэг байлаа.

Үгүйсэн бол бүгд аль хэдийн үхчихсэн байх байсан.

Бодоод үзэхэд, тэднийг шөнөөр хот руу ойртож явахыг харах нь туйлын ховор.

Эд нар үнэхээр анчид мөн үү? Хэрэв биш бол, тэд яг юу хийж яваа юм бол?

Санни хэсэгхэн зуур нэгийг нь амьд үлдээгээд дараа нь байцаах талаар бодсон ч тэр дороо больж орхив. Үнэндээ тэр тийм ч сониуч биш байлаа. Хүний ертөнцийн асуудлууд түүний нүдэнд аль хэдийн утгаа алдсан байв.

Түүнд хийх илүү сонирхолтой зүйлс зөндөө байлаа.

Эцэст нь зорьсон газраа хүрмэгцээ Санни шатны дэргэд хэсэг саатаж, сандран тэвдэж буй мэт дүр эсгэв.

Таван Нойрсогч дахин олзоо харж чадлаа. Турьхан жаал томоохон нурсан барилгын үүдний өмнө тээнэгэлзэн зогсож, хиртэй цонхигор нүүрэнд нь айдас илт тодорч байв. Тэр хаашаа явахаа мэдэхгүй, мухардалд орчих вий гэж эмээж байгаа мэт харагдана.

Тэднийг анзаармагцаа цочин цулхийж, нүдэнд нь цөхрөл тодорсон чигээр барилгын дотор руу үсрэн орлоо.

“Одоо чи зугтах газаргүй боллоо, хулгана минь!” гэж Саннигийн илдэнд гараа алдсан эр чангаар хэлэв.

Алах хүсэлд дүүрсэн Нойрсогчид галзуурсан залуугийн араас барилга руу даган орлоо.

…Гэвч дотогш ормогцоо тэд айсан хүүгийн өчүүхэн ч мөрийг олж харсангүй. Харин шалан дээр хэвтэх жирийн нэгэн чулуу л нүдэнд тусав.

Нэг гартай эр оройтож байж нэг л зүйл буруу болсныг ойлгох тэр агшинд, чулуу заналхийлсэн өнгөөр дуугарлаа:

“… амьдралтайгаа салах ёс гүйцэтгэ!”

Дараагийн хоромд харанхуйгаас асар том дүрс нэг алхам урагшлан гарч ирэв.

Тэр эрийн нүд нь бүлтийж, аймшигт хар хуягт, сүр жавхлант хар хүлэгт баатрын дүр түүний хараанд туслаа.

Тэр амьтан хоёр метрээс давсан өндөртэй, гялбаагүй хар гангаар давтсан дундад зууны үеийн хуяг өмссөн байв. Хуягны бүх хэсэг нарийн сийлбэрээр бүрхэгдсэн бөгөөд тэдгээр дүрслэл нь хэтэрхий удаан ширтвэл хэнийг ч солиоруулахуйц аймшигт түүх өгүүлж байх шиг.

Хар Баатрын дуулганы оройг нэгэн цагт далавч байсан ч юм шиг тахир эвэр титэмлэн залагдсан байлаа. Дуулганы нарийн завсраар тайлбарлашгүй хорсол шингэсэн улаан дөл мэт хоёр нүд асч байв.

Нойрсогч хариу үйлдэл үзүүлэх ч завдалгүй дээрээс хүнд хар илд бууж, түүний биеийг толгойноос нь цавь хүртэл амархан хуваан таслав. Мах, яс, хуяг гурвыг ижилхэн хүчээр зүсэж орхилоо.

Цусны их урсгал шалан дээр асгарч, цутгана.

…Нурсан сүмийн нэгэн тулгуур дам нуруун дээр авирч гарсан Санни доор өрнөж буй хядлагыг ажиглан суув.

"Хм. Өнөөдөр энэ новш нэлээн муухай ааштай байна шүү. За яахав, зугаац даа!"

Хэсэг хугацааны дараа орилолдох цуурай намжиж эхлэхэд тэр санаа алдан, холын шалан дээр хэвтэх цогцоснуудыг тоолж эхлэв.

Ихэнх нь хэсэг хэсэг болсон тул тоолох амаргүй байлаа.

Нэг ч мөшгөгч амьд мултраагүйг баталгаажуулмагцаа Санни хөмсгөө зангидан, толгой сэгсрэв.

"Зургаан хүн… Алга болсныг нь анзааралгүй өнгөрөн гэж байхгүй. Тэр тусмаа үнэхээр муу юм хийж явсан бол. Хм… яагаад би өөрийгөө том асуудалтай хутгачихсан юм шиг санагдаад байна вэ?"