Шал дээрээс өндийж босоод, Санни ганхсаар түр зуурын шарах зуухныхаа доор асаж буй гал руу очив. Хөдөлгөөнгүй зогсох чулуун хүлэгт баатрыг нэг хараад, дахиад бага зэрэг цус нулимж, ёоллоо.

Шарагдаж буй махны дур булаам үнэр агаарыг дүүргэх үед Цусан сүлжээ түүний биеийг нөхөн сэргээх ажилдаа оржээ. Оройн хоол бэлэн болох үед, Санни өвдөлтөөс болж ярвайхгүйгээр амьсгалж чаддаг болсон байв.

Махаа өөрийн хамгийн эрхэм эд зүйл, тансаг мөнгөн таваг дээр тавьж, идэхээр бэлдэв.

Мартагдсан Эрэг дээр таваг шиг энгийн ахуйн хэрэгсэл нь шидэт сэлэм, хуяг дуулгаас ч ховор. Хараагдсан хот даяар, Санни шиг ийм дэг жаягтайгаар хооллох боломжтой нь зөвхөн Ганлауг болон түүний таван дэд захирагч л байлаа.

Мэдээж, энэ хараал идсэн газраас ганц ч савх олж чадаагүй байсныг дурдах нь илүүц биз. Халбага шиг илүү “дэвшилтэт” зүйл бүр ч байхгүй. Өөрөө хийж болох ч, тэр нь яг адилхан биш.

Сүүдрийн Гэгээнтэн бадмаараг мэт дүрэлзсэн нүдээрээ түүнийг дуугүй ширтэж байлаа. Түүний нууцлаг харцанд эвгүйрхсэн Санни таваг руугаа, дараа нь сүрдэм чулуун биет рүү ээлжлэн харж:

“Аан… чи ч бас жаахан авах уу?” гэж асуугаад, махны нэг хэсгийг сунган санал болгов. Гэвч Чулуун Гэгээнтэн огтхон ч хариу үзүүлсэнгүй.

“За яах вэ… өөрөө мэд.”

Мөрдөгч Өргөсийг гал тогооны хэрэгсэл болгож ашиглан, Санни өлссөн араатан шиг болгосон махаа шунан идэв. Эргэн тойронд нь ганц ч хүн байгаагүй тул, ширээний дэг, ёс журамд анхаарах шаардлага түүнд байсангүй.

“Өө… энэ л жинхэнэ амьдрал байна!”

Хэзээд өлсгөлөн явдаг байсан хотын захын “хуучин” Санни ийм тансаг зоог харсан бол жинхэнээсээ цочирдох байлаа. Жинхэнэ мах! Тэр өөрөө ан хийж, өөрөө бэлтгэсэн. Түүнээс ч илүү, иймэрхүү тансаг хоолыг бараг өдөр бүр идэх боломжтой болсон.

Мэдээж, тэр мах жигшүүртэй мангасаас гарсан л даа. Гэхдээ энэ бол өчүүхэн л нарийн зүйл.

Сүүлчийн хэсгийг гүн сэтгэл ханамжтайгаар зажилж дуусаад, Санни бодлогошрон Чулуун Гэгээнтэн рүү харлаа. Одоо ажлаа үргэлжлүүлэх цаг иржээ…

Өмнө нь тэр өөрийн Аспектын эзэмшдэг янз бүрийн чадварууд хоорондоо уялдаж чадах эсэхийг шалгахыг хүссэн. Тодруулбал, Сүүдэр Удирдлагын өгдөг бэхжилт Сүүдрүүдэд үйлчлэх боломжтой юу?

Санни өөрийн сүүдэр нь биеийг нь, Дурсамжуудыг нь, мөн тодорхой хэмжээнд амьгүй биетүүдийг бэхжүүлж чаддагийг мэднэ. Харин бусад хүмүүс, тэдний Дурсамжууд, мөн Саннигаас өөр ямар ч амьд биетэд нөлөөлж чаддаггүй. Энэ дүгнэлтэд тэр Нефис, Касси хоёртой хамт аялж байхдаа нууцаар хийсэн туршилтуудаар хүрсэн юм.

Хамгийн чухал нь энэ чадвар Сүүдрийн хувилбарт огт үйлчилдэггүй.

Харин Сүүдэрт бол яах вэ?

Оюун ухаанаараа тушаал өгөөд, Санни сүүдрээ Чулуун Гэгээнтний зүг илгээж, амьсгалаа түгжив.

Ус мэт урсан, сүүдэр нь дуугүйхэн тэр хөшөө мэт мангасыг харанхуй тэврэлтдээ авлаа. Дараа нь, яг л харанхуй хүлэгт баатрын чулуун маханд шингэсэн мэт алга болов.

Агшин зуурын дараа, Чулуун Гэгээнтний бадмаараг нүд цусан дөлөөр дүрэлзэв. Түүний жигд боржин арьс дахин харанхуй гялбаагаар гэрэлтэж, чулуун хуягных нь доороос саарал, сүнслэг манан дөл мэт савсаж эхлэв.

Гэнэтхэн, далд танхимын температур хэдэн хэмээр буурсан мэт санагдав. Сүрдэм биетийг тойрсон сүүдрүүд тэлж, улам гүн, улам харанхуй болж хязгааргүй хоосон хар өнгөөр оёсон асар том нөмрөг мэт харагдана.

Дэгжин Чулуун Гэгээнтэн өмнө нь ч аюултай, үхлийн шинжтэй харагддаг байсан. Харин одоо бол тэр зүгээр нэг аюултай бус, аймшигтай байлаа.

Түүнийг дахин цохиулах шаардлагагүйгээр, туршилт асар их амжилттай болсныг Санни ойлгов. Түүний хоёр төрлийн сүүдэр бараг л бие биедээ зориулагдан бүтээгдсэн мэт. Чадал нь дор хаяж хоёр дахин өссөн нь илт байв.

Бага зэрэг дургүйцэн, тэр доош хараад санаа алдав.

“Яагаад тэр сүүдэр ашиглахдаа надаас хамаагүй дажгүй харагдаад байна аа? Эсрэгээрээ байх ёстой биш үү? Жинхэнэ Тэнгэрлэг сүүдэр нь би шүү дээ, би! Миний нууцлаг, дажгүй аура хаана байна?”

Толгойгоо сэгсрэн, Санни өөрийн царай төрхөндөө гомдоллож, нэгэн зэрэг ийм стильтэй мангасын эзэн болсондоо өөртөө баяр хүргэв. Техникийн хувьд, Сүүдрүүд нь яаж харагдах нь тийм ч чухал биш, хүчтэй байхад л хангалттай. Гэхдээ түүний анхны Сүүдэр зөвхөн хүчирхэг бус, бас харанхуйн гоо үзэсгэлэнтэй байгаад тэр нууцхан баярлаж байлаа.

Мангас алах сайхан байсан. Харин гоё харагдаж байгаад мангас алах бүр ч сайхан.

“Түр хүлээ… хэрвээ тэр миний сүүдрийг ашиглаж чаддаг юм бол, өөр юуг ашиглаж чадах бол?”

Гэнэт догдолсон Санни, бараг мартсан махныхаа хэсгийг эцэст нь залгиад, Чулуун Гэгээнтнийг буцаав. Дараа нь хараагаа Сүнсний Тэнгис рүү шилжүүлж, түүнийг дахин дуудлаа. Энэ удаа тэнд нь.

Сүүдэр хар дөлний шуурганд гарч ирээд, дуугүй тэнгисийн намуухан усан дээр хөдөлгөөнгүй зогсов. Түүний нууцлаг бадмаараг нүд нарийн дуулганы завсраар Санниг ширтэж байлаа.

Цаг алдалгүй, Санни Сүүдрийн Цөмийг тойрон эргэлдэх гэрлийн бөмбөлгүүд рүү харлаа.

“Хэрвээ би түүнд жинхэнэ Дурсамж зүүж өгч чадвал яах бол?”

Юуг нь сонгох вэ… Тэр туйлын хүчтэй, дугуй бамбайгаа маш чадварлаг ашигладаг. Тэгэхээр цамхаг бамбай түүнд бүр ч илүү тохирох ёстой биш гэж үү? Аз болоход, Саннид яг тийм нэг зүйл байлаа.

Тэр хараагдсан хотын гудамжинд болсон нэгэн тулаанаас олсон Дурсамжаа дуудав. Бараг өөрийнх нь өндөртэй тэнцэх, том дөрвөлжин цамхаг бамбай. Энэ нь Саннид хэтэрхий хүнд, эв дүйгүй тул бодит тулаанд ашиглахад тохиромжгүй. Дээрээс нь, тэр тачи барьдаг тул, хоёр гараараа барихад л жинхэнэ чадлаа гаргадаг.

Хүнд бамбайг өргөж, Санни Чулуун Гэгээнтэн рүү очоод, найдлагатай инээмсэглэлтэйгээр сунган өгөв.

“Энийг ав даа. Аан… тэгээч?”

Сүүдэр хэдэн агшин түүнийг ширтээд, дараа нь толгойгоо доошлуулан цамхаг бамбайг харлаа.

“За, за… авчаач дээ!”

Түүний зүрх нэг цохилт алгасах шиг болоход, хөшөө мэт биет аажмаар гараа өргөж, чулуун бээлийтэй гараараа Дурсамжийг атгав.

“Тийм ээ, яг тийм! Одоо ашигла!”

Чулуун Гэгээнтэн дуулгавартайгаар бамбайг цээжиндээ ойртуулав.

Тэгээд…хагалчихав. Санни хөшиж, ам нь ангайлаа.

[Таны Дурсамж устгагдлаа.]

“…Юу?”

Эвдэрсэн Дурсамжийн хэлтэрхийнүүд тоо томшгүй олон жижиг гэрлийн оч болон хувирч, өмнө нь хуягт сэгээр хооллогчийн сүүдрийн хувилбар, Цэнхэр Сэлэм алга болох үед үзэгдсэнтэй адил, урсгал болон тархав.

“Үгүй ээ, Миний цамхаг бамбай!”

Саннигийн зүрхэнд гүнзгий гунигийн хутга зоогдов. Тийм ээ, бамбай түүнд хэрэггүй байсан. Гэхдээ бодит ертөнцөд зарвал асар их мөнгө олно шүү дээ! Яагаад, яагаад энэ муу юм заавал эвдэх ёстой байсан юм бэ? Тэр гоё сандал минь хангалттай биш байсан гэж үү?!

Жижиг гэрлийн очнуудыг харан, уйлмаар санагдав. Гэвч агшин зуурын дараа, нүд нь томров.

Учир нь тэр гэрлийн урсгал алга болсонгүй. Харин Чулуун Гэгээнтний биеийг тойрон эргэлдээд, гэнэтхэн дундуур нь урсан нэвтэрч, хоёр салангид урсгалд хуваагдав. Дараа нь тус бүр нь мангасын биед нуугдсан амьд сүүдрийн гүнд асаж буй харанхуй очнуудын нэг нэгэнд нь шингэн орлоо.

Санни нүдээ анив.

[Чулуун Гэгээнтэн илүү хүчирхэг боллоо.]