168-р бүлэг : Гадаа
Санни ярвайж, нүүрээ буруулав. Толгой нь задрах шахам өвдөж байлаа. Нар жаргах дөхөж, шөнө араас нь мөшгөн ирнэ. Түүнд их хугацаа үлдээгүй.
Цөхөрсөн инээмсэглэл тодруулан, Санни Өөрчлөгдөж буй Од руу харав.
"Яг юу тийм чухал юм бэ? Юу нь тийм үнэ цэнэтэй болохоор чи энд байгаа бүгдийг үхэл рүү түлхэхэд бэлэн байгаа юм?"
Тэр толгой сэгсрэв. Хариуг нь аль хэдийн мэдэж байгаа мэт.
"Битгий надад Үхэшгүй Дөлийн овгийн алдрыг сэргээнэ гэх мэт тэнэг юм яриарай. Сэрэгчийн үүрэг гэж үү? Аав чинь гуравдугаар Хар дарсан зүүдийг эзэлсэн, өвөө чинь хоёр дахийг давсан шиг чи Дөрөвдүгээр Хар дарсан зүүдийг анхлан эзлэх тангараг өргөсөн гэж үү? Эсвэл бүр дор юм уу? Чи дэлхийг аврах гэж байгаа юм уу?"
Нефис хэсэг ширтээд, инээмсэглэв. Нүдэнд нь аюултай, танил атлаа танил биш гялбаа асав.
Үгүй… танил юм байна.
Санни гурван хачин нэр хэлсний дараа түүний нүдэнд яг ийм галзуу гялбаа асаж байсныг тэр санав.
Астер, Сон, Вейл.
Тэр мөчид тайван, бардам бүсгүй огт өөр хүн болж хувирсан мэт санагдсан.
Нефис намуухан инээж, толгой сэгсрэв.
"Дэлхийг аврах уу? Үгүй ээ, би дэлхийг аврахгүй, Санни."
Инээмсэглэл нь арилж, хүйтэн саарал нүдний гүнд нь цагаан дөл дүрэлзэн аслаа. Харанхуй, аймшигтай итгэл үнэмшлээр тэр хэлэв.
"Би харин устгана."
Түүний үг харанхуйд цуурайтаж, Саннигийн дотор утгагүй айдас төрүүлэв. Тэр ойлгож чадахгүй, бас итгэж зүрхлэхгүй ширтэнэ.
Дэлхийг… устгана гэж үү?
Гүнзгий амьсгаа аван, Өөрчлөгдөж буй Од тэнгэр өөд харав.
"Энэ ертөнц, Санни. Энэ хараал идсэн газар. Зүүдний ертөнц. Үгүй дээ, би Дөрөвдүгээр Хар дарсан зүүдийг анх эзлэх хүн болохгүй. Би бүх Хар дарсан зүүдийг дараалан эзэлнэ. Замд минь саад болсон бүхнийг, хэнийг ч би устгана. Тэгээд Хар дарсан зүүдний Хараалын зүрхэнд хүрэхэд… би түүнийг бут цохино. Хэсэг хэсгээр нь урж тасдана. Үнс нурам болтол нь сүйрүүлнэ."
Тэр Саннигийн нүд рүү эгцлэн ширтэв.
"Ганлауг намайг зогсооно гэж чи бодож байна уу? Нэг муу Нүгэлт Аюул намайг дийлнэ гэж үү? Тэр гурван чөтгөр намайг зогсооно гэж үү? Үгүй ээ, Санни. Намайг юу ч зогсоохгүй. Зогсоохыг зориглосон бүхэн үхнэ. Би бүгдийг нь ална."
Санни ухарлаа. Нүд нь томрон, хүзүүнийх нь ард хүйтэн зүйл хүрэх мэт санагдав.
Тэр ярвайж, дуу нь үл ялиг шаналсан өнгөтэй асуулаа.
"Яагаад? Яагаад чи Хараалыг тэгтлээ их устгахыг хүсдэг юм?"
Өөрчлөгдөж буй Одны уруулын булан үл ялиг таталзав. Хэсэг чимээгүй байснаа энгийнээр хэлэв.
"Учир нь би үүнийг үзэн яддаг."
Санни гайхан нүдээ анив. Ийм энгийн хариулт…
Өөр хүн хэлсэн бол худал гэж бодох байлаа.
Гэвч Нефис бол өөр. Тэр хүссэн учраас л хийдэг. Мөн тэр мөнхийн, бараг бүхнийг чадагч оршихуйг зүгээр л үзэн яддаг учраас устгахыг хүсэж байна. Яагаад болохгүй гэж?
Санни нүдээ анин шивнэлээ.
"Чи үнэхээр галзуурсан байх."
Нефис инээмсэглээд:
"Ийм галзуурсан ертөнцөд эрүүл ухаантай байна гэдэг юу гэсэн үг вэ? Энэ тамд хэтэрхий эрүүл хэвээр үлдсэн хүнээс л би болгоомжилно."
Дараа нь тэр санаа алдаад:
"За, асууж ханав уу? Эсвэл өөр асуулт байна уу? Нар жаргалаа. Яарахгүй бол оройтох нь."
Санни толгой сэгсэрлээ. Дуу нь сөөнгөөр:
"...Тийм ээ. Болсон, Неф."
Тэгээд тэр аажмаар эргэж, нэг алхам урагшлав.
Араас нь Нефис хөмсгөө зангидлаа.
"Хаашаа яваа юм? Буцаад ир."
Санни гараа даллан, толгойгоо эргүүлэхгүйгээр нэг зүйлээнд дарагдсан өнгөөр хэлэв.
"Уучлаарай. Надад нэг ажил байна. Дараа… дараа ярилцъя."
Нефисийн хөмсөг улам гүнзгийч, түүний нурууг ширтэн, шүдээ зуугаад хашхирлаа.
"Буцаад ир, Санни! Яриа дуусаагүй байгаа! Яг одоо эргээд ир!"
Хариу байсангүй.
Санни аль хэдийн сүүдэрт уусан алга болж, харанхуйд үхэж буй нарны сүүлчийн гэрэлд ганцаараа үлдсэн Нефисийг орхиод явлаа.
───
Хэсэг хугацааны дараа Санни балгас дундуур алхаж байлаа. Харперын цогцос түүний мөрөн дээрээс унжина. Залуу амьд ахуйдаа туранхай байсан тул биеийн жин нь тийм ч их биш.
…Биеийнх л хувьд.
Харин шөнө дөнгөж эхэлж байлаа.
Харанхуйд ганцаараа үлдсэн Санни бодол, мэдрэмжтэйгээ нүүр туллаа. Гэвч хачирхалтай нь түшний зүрх, ухаан хоёр хоосон санагдана. Одоо бол бодох ч, бүүр мэдрэх ч тэнхэл үгүй байлаа.
Бүх зүйл хэтэрхий гэнэт, хэтэрхий их байлаа.
Түүнээс гадна тэр одоохондоо аймшигт мангас дээр бүдэрчихгүй байхдаа л анхаармаар байв. Яг одоо Хар дарсан зүүдний мангасын хоол болох нь ёжтой ч гэсэн таатай зүйл биш.
Тэрээр Харперийг алсандаа гэмшиж байсан ч цогцсыг зайлуулах гэж байгаад үхэх хэмжээнд биш. Нүглийнхээ төлөө үхэх сонирхол түүнд байсангүй.
Аз болоход энэ хэсэг газар Саннид танил байсан. Аль гудамж харьцангуй аюулгүй, алийг нь тойрох ёстойг тэр мэднэ. Аль газар жинхэнэ аймшгууд амьдардгийг, хаагуур хэн нэгэнд мэдэгдэхгүй нэвтэрч болохыг ч мэднэ.
Эцэст нь хангалттай холдсон гэж үзээд, хагас нурсан байшин олж, нурангин дээгүүр авирч гарав. Хэсэг эргэлзсэний эцэст цогцсыг дотогш шидлээ.
Харперын туранхай бие чулуужсан хэлтэрхий дээгүүр өнхөрч, харанхуй дотор алга болов. Хэн ч хэзээ ч олж харахгүй газар.
За, боллоо. Ядаж энэ хэсэг дууслаа.
Одоо буцах цаг.
Санни эргэж, алсад харагдах өндөр толгодын дүрс рүү ширтэв. Оргил дээр нь сүрлэг цайз сүндэрлэнэ.
Яг одоо тэнд хэдэн зуун хүн унтаж байгаа. Гаднах суурингийн өрөвдөлтэй овоохойд ч бай, эртний бэхлэлт доторх дулаан өрөөнд ч бай.
Нефис, Касси, Эффи тэнд бий.
Харус, Гемма, Гэрэлт ноён Ганлауг ч тэнд.
Олон, маш олон хүн.
Тэдний ихэнх нь үхнэ.
Цагаан гантиг ханануудыг ширтэн, Санни ирээдүйгээ тодхон харлаа. Өөрчлөгдөж буй Од энд өөрийн бүлгийг байгуулна. Тэр түүнд Ганлаугаас хамгаалахад тусална. Ан хийхэд явна. Буцаж ирэхдээ үл үзэгдэгч мэт болно. Харперт тохиолдсон зүйл дахин давтагдах вий гэж айсандаа хэнд ч ойртохгүй.
Эцэст нь бүх зүйл цус, айдсаар төгсөнө.
Кастер ч тэнд бий. Өөрийн хөшүүргийг ашиглан Санниг дуулгавартай зарц болгохоор хүлээж байгаа. Царайлаг Өв залгамжлагчийн эелдэг төрхөнд Санни хууртахгүй. Түүний тусламжийг хүлээж авснаар сайн зүйл ирэхгүйг тэр мэднэ.
…Эцэст нь тэр сүүдэрт зогсож, алсад байх тэр өчүүхэн хүний бэхлэлт рүү ширтэв. Мартагдсан Эргийн хараалтай хар дарсан зүүдэнд бүхний эсрэг ганц гэрлийн оч мэт тэсэж үлдсэн жижигхэн ертөнц.
Удаан хөдөлгөөнгүй зогссоны дараа Санни намуухан санаа алдаж, үүн рүү нуруугаа харуулан, аажмаар харанхуй руу удаанаар алхлаа.