226-р бүлэг : Тэнэг

Өөрсдөд нь олдсон хоёр амралтын өдрийн эхний орой Санни хөшөөний хамгийн өндөр цэг хүртэл авирч, тэнд ганцаараа суун жаргаж буй нарыг ширтэв.

Тэр замын туршид хаа нэгтээ алдаж орхисон тэнцвэрээ дахин олох ёстой мэт мэдрэмж төрж байлаа. Түүнийг үгүйлснээс биш, харин үнэн мөч ирэхэд бат зогсож, ганхахгүй байхын тулд түүнд тэнцвэр хэрэгтэй болох учраас.

Хэрэв түүний ирээдүйн талаарх таамаг зөв бол энэ нь бүх зүйл дуусах хүртэлх сүүлчийн амар тайван өдөр байх магадлалтай.

Зөвхөн энэ аялал ч биш...

Бүх талаараа...

Эргээд бодоход сүүлийн хэдэн сарын турш түүний зан авир маш тогтворгүй байжээ. Урьд нь түүнийг олон удаа аварч байсан хүйтэн ухаан, хайр найргүй шийдэмгий байдал хаачсан юм бэ? Эхний Хар дарсан зүүдийг даван туулахад нь тусалсан болгоомжлол, овжин заль мэх нь хаана байна вэ?

Тэр аль хэдийн удаан хугацаанд өөрийнхөөрөө байхаа больжээ.

Тийм ээ, болсон бүх зүйлээс болж түүний сэтгэл санаа ихэд доройтсон. Гэвч зөвхөн энэ л шалтгаан байсан гэж үү?

Сайн бодоход...

Түүнд ирсэн эхний цохилт бол Гэрэлт Цайзад Гарц байхгүй гэдгийг мэдсэн тэр гашуун үнэн байлаа. Санни Харанхуй хотод хүрэхийн тулд туулсан бүх зовлон, Шүрэн ойгоор хийсэн тэдний туйлын хүнд аялал, Сүнс Залгигчийн тавьсан аймшигт урхи, тэндээс мултарсан нь, харанхуй тэнгисийг гаталсан тэр жавартай, аймшигт шөнө...

Энэ бүхэн эцэстээ ямар ч утгагүй болж хувирсан.

Тэд шагнал хүртээгүйгээр барахгүй, бүх найдвар нь хайр найргүйгээр бут ниргэгдэн үгүй болсон.

Зөвхөн энэ ганц зүйл л хүнийг галзууруулахад хангалттай.

Дараа нь Нефис, Касси болон гаднах сууринд шинээр ирсэн хүмүүстэй хамт амьдрахдаа мэдэрсэн харь хүн мэт мэдрэмж ирсэн. Найз нөхдийнхөө дунд тайвшрал, түшиг олохын оронд Санни хуучин зуршилдаа эргэн оржээ.

Тэр ухамсаргүйгээр өөрийгөө гадуурхагч болгож, хэн нэгэн түүнийг гадуурхахаас урьдчилан сэргийлсэн.

Энэ нь хамгийн илэрхий жишээ нь байсан ч цорын ганц нь биш. Өөрчлөгдөж, өсөж хөгжихийн төлөө маш их тэмцсэний эцэст Санни Хар дарсан зүүдний Хараалд нэрвэгдсэний дараа сурсан олон сургамжаа орхижээ.

Тэр яг л хэдхэн хоног архинаас гарсныхаа дараа дахин донтохдоо бүхнийг орхидог хүн шиг байв.

Гэхдээ түүнийг буруутгах хүн байх болов уу?

Санни аль хэдийн нөхцөл байдлын дарамтад ганхаж байлаа. Жаахан л түлхэхэд тэр бүрмөсөн нурж унах байв.

Эцэст нь түүнийг бүрэн эвдэлсэн нь ганц биш, гурван цохилт байлаа. Яг л энэ ертөнц түүнийг үнэхээр хэмхлэхийг хүссэн мэт.

Эхнийх нь Кассигийн зөнгийн жинхэнэ утгыг ойлгосон тэр аймшигт гэгээрэл. Үүний дараа, Санни одоо ч цочролоос гарч амжаагүй байхад Харпертай хийсэн яриан дахь үхлийн алдаа, түүнээс улбаалсан харгис аллага. Харин энэ нь хангалтгүй мэт, энэ хараалт газарт ухаан санаагаа хадгалахад нь хамгийн их түшиг болсон хүн болох Нефис нь итгэх боломжгүй болон хувирсан.

Хэн ч ийм ачааг дааж чадахгүй.

Гэсэн ч Санни тэнцвэрээ алдалгүй, ядаж л арайхийн тогтож чаджээ.

Түүнийг эцэст нь бүрэн эвдсэн сүүлчийн дусал нь Хар Хүлэгт баатарт үхлийн шарх авсны дараа туулсан тэр тэсэшгүй, эцэс төгсгөлгүй өвдөлтийн далай байлаа.

Тэр мөчөөс хойш Санни бүхнийг хянаж байна гэсэн дүр эсгэлтээ орхисон.

Одоо тэр энд байна. Тэнэгийн дүрд тоглож, тэнэг мэт аашилж, Кай, Эффи нартай хөгжилдөж байна.

Хөгжилтэй биш гэж үү? Амар биш гэж үү?

Тийм ээ, түүний сэтгэлзүй сайнгүй байсан.

Гэхдээ бүхнийг энэ байдалд чихэж тайлбарлах нь хэтэрхий амархан.

Үнэн гэвэл...

Санни өөрийгөө хянахыг огт оролдоогүй. Харин ч энэ галзуурлыг талархан хүлээн авсан. Жаахан галзуу байх нь тайвшрал, энгийн байдал, аюулгүй мэдрэмж өгдөг байлаа.

Энэ нь түүнийг сэтгэл эмзэглэм үнэнтэй нүүр тулах, түүнийг санахаас хамгаалж байв. Түүнийг бүрэн сүйрүүлэх гэж заналхийлж буй ёроолгүй цөхрөлөөс хамгаалах бамбай нь энэ галзуурал байлаа.

Ийм байдалд тэр болчимгүй үйлдэл хийх нь юу нь буруу гэж? Алдаа гаргаж, хэрэггүй эрсдэл гаргах нь юу нь хамаатай гэж?

Тэр цөхрөлтэй нүүр тулахаас дээр.

Нефисийн хэлснээр галзуурсан ертөнцөд амьд үлдэхийн тулд хүн бага зэрэг галзуурах ёстой.

...Гэсэн ч Санни хийж буй зүйл нь зүгээр л үнэнээс зугтах, толгойгоо элсэнд булж буй хэрэг гэдгийг мэдэж байлаа.

Одоо төгсгөл ойртож буй энэ үед тэр зугтахаа болих ёстой.

Тэр үнэнийг хүлээн зөвшөөрч, тэсвэрлэх ёстой.

Энэ л түүнийг амьд үлдээх цорын ганц зам.

...Нар хаяанд шингэж, Мартагдсан Эргийг туйлын харанхуй нөмрөхөд тэр гүн санаа алдан шивнэлээ:

"За за... сэрэх цаг болжээ."

───

Маргааш нь, үдшийн бүрий дэлхийг сүүдрээр бүрхэх мөчид зургаан хүн асар том хавцлын ирмэг дээр зогсож байлаа. Тэдний доор хараалт тэнгисийн хар ус галзуурсан мэт оргилж, ёроолоосоо сүйрэл дагуулсан давалгаагаар дээшилж байв.

Хэдхэн минутын дараа бүх гэрэл бүрмөсөн алга болно.

Тэгээд харанхуйн их урсгал дэлхийг нөмөрч, замд нь таарсан бүхнийг устгана.

...Гэвч хүмүүс зугтах гэж яарсангүй.

Тэд зүгээр л зогсож, хүлээж байлаа.

Хавцлын гүн рүү ширтэн Санни шүдээ зуун, бие нь дагжин чичрэв. Дараа нь тэр Нефис рүү харан, хуурайшсан уруулаа долоолоо.

"Чи үнэхээр итгэлтэй байна уу?"

Өөрчлөгдөж буй Од түүн рүү харалгүйгээр зүгээр л толгой дохив. Хар ус тэдэн рүү ойртож байсан ч түүний царай тайван, тогтуун хэвээр байлаа.

Хэсэг хугацааны дараа сүүлчийн гэрэл ч үгүй болж, тэднийг туйлын харанхуй бүрхэв. Эргэн тойрны нам гүмийг зөвхөн давалгааны дуу л эвдэнэ.

Ямар нэг зүйл ойртсоор...

"Бэлдэцгээ."

Санни санаа алдав.

'Эхэллээ дээ.'

Гэнэт нүд сохлом цагаан гэрэл харанхуйг зүсэн гарч ирэв. Гартаа улайссан илд барьсан Нефис гялалзах нүдээ анивчин...

Дараа нь илдээ толгой дээрээ өндөр өргөж, яг л гүний мангасуудыг өөр дээрээ ирэхийг дуудан байгаа мэт болов.