Хамгийн мууг тооцоолон бэлдсэн баг зэвсгүүдээ дуудаж, матмалын ёроол руу хүргэдэг өргөн замаар аажмаар уруудан хөдөллөө. Хөндий Уулсын хормойгоос хойш тэд нэг ч Хар дарсан зүүдний мангас тааралдаагүй ч энэ нь анхаарлаа сулруулах шалтгаан огт биш байв.

Эртний замаар алхахдаа тэдний хэн нь ч аварга чулуун ад зэтгэрийн цогцсоос харцаа булааж чадсангүй. Яг л хэзээ ч хамаагүй амилан босоод дайрах мэт санагдана.

Мартагдсан Эрэг дээр амьдарч сурсан зүйл нь гэвэл үргэлж хамгийн мууг л хүлээх хэрэгтэй.

Хэсэг хугацааны дараа Эффи дуугарлаа.

"Энэ хонхорын шалан дээрх тэр гүн ан цавуудыг харж байна уу? Энэ амьтан доороос нүх ухаж гарч ирсэн байх. Тиймээс алхахдаа болгоомжтой бай."

Өнхөрдөг Чулуутай учирсан дурсамжаа санасан Санни доош харж, дургүйцсэн төрх гаргав. Тэр тэнэг амьтан аюултайгаас илүү инээдтэй байсан нь зөвхөн шүд нь Хүүхэлдэйчний Нөмрөгийг дийлэх чадваргүй байсных. Харин доороос илүү хүчтэй зүйл довтолбол юу болохыг хэн мэдэх вэ?

Энгийн нэг бодлоор Санни Чулуун Гэгээнтнийг дуудан, өөртэй нь ойрхон байхыг тушаав. Дуу цөөтэй мангас хэсэг зуур Хөндий Уулсын өндөр оргилуудыг ширтэж, тэдгээрийн нөлөөнд үл ялиг автсан мэт санагдав. Дараа нь толгойгоо буулгаад, чимээгүйхэн тушаалыг нь дагалаа.

Хагас цаг орчим хурцадмал, туйлдуулсан уруудалтын дараа баг эцэст нь аварга чулуун шавжийн үлдэгдэлд ойртлоо. Хэдэн арван метрийн зайд болгоомжтой зогсоод, цааш яахаа мэдэхгүй тээнэгэлзэв.

Эцэст нь Нефис санаа алдаад урагш алхаж, үхсэн ад зэтгэрийн хагарсан бие рүү ойртлоо. Тэр үнэхээр ад зэтгэр байсан эсэх нь ч тодорхойгүй.

Удирдагч нь цогцост хүрэхүйц ойртмогц бүгд амьсгаагаа түгжив.

Хэдэн секунд өнгөрөв. Дараа нь дахиад. Чулуун доороос Өөрчлөгдөж буй Од руу юу ч үсэрч гарч ирсэнгүй. Аварга амьтан хөдөлсөнгүй, амилан босох ямар ч шинж илрээгүй. Зүгээр л тэнд хэвтэнэ, бие нь бутран хэмхэрсэн, үхсэн ч айдас төрүүлэхээр.

Тийм ээ, тэр үнэхээр, гарцаагүй үхсэн байлаа.

Хүйтэн хөндий Чулуун Гэгээнтэн рүү харсан Санни тайвширсан амьсгаа гаргав.

Хэдийгээр ширүүн тулаанд бэлэн байсан ч энэ удаад түүнээс зайлсхийж чадна гэж найдаж байв. Багийнхан алхаж буй аварга биетний дээрх аймшигт аяллаас бүрэн сэргэж амжаагүй, тиймээс байдал нь төдийлөн сайн биш.

Ялангуяа Санни. Тэр Нефисийн цэвэршүүлэгч дөлөөр шархаа эдгээх саналаас татгалзсан. Цусан сүлжээ болон бараг таван зуун сүүдрийн хэлтэрхийн ачаар шарх нь хурдан эдгэж байсан ч бие нь бүрэн сэргээгүй байлаа.

Нефис толгойгоо эргүүлэн тэдэн рүү хараад:

"Наашаа ойрт." гэв.

Түүний үгэнд зоригжсон багийнхан эцэст нь болгоомжлолоо суллан, үхсэн амьтан руу ойртлоо.

Мэдээж ямар нэгэн гэнэтийн зүйл тохиолдвол шууд хариу үйлдэл үзүүлэхэд бэлэн хэвээр.

Зургаан хүн хэдэн минут зарцуулж, аймшигт амьтныг хүн устгасан уу, эсвэл өөрийнх нь төрөл зүйл үү гэдгийг тогтоохоор судлав.

Санни өндөр уулс руу харан, цагаан манан оргилоос нь доош урсаж, ирмэгтэй налуугаар үүлэн хүрхрээ мэт асгарахыг ажиглав.

'…Ямар үзэсгэлэнтэй юм бэ.'

Санаа алдаад тэр манангийн хананаас харцаа салган, хөндийгөөс зайтай тэр үзэгдлийг орхиж, хонхорт байрлах чулуун ад зэтгэрийн цогцост анхаарлаа төвлөрүүлэв.

Үүнийг хөнөөсөн зүйлтэй тулаанд таарахыг Санни хүсэхгүй. Амьтны мах үнэхээр чулуу байсан. Гэвч энэ нь довтлогчдыг саатуулж чадсангүй. Аварга боржин мангасын хуяг олон газарт хагарч, зарим хэсэгтээ хайлжээ.

Гэхдээ хамгийн их нь огтлогдож, нэвт сүлбэгдсэн байв.

Хэдхэн асар том шархнаас гадна маш олон жижиг гэмтэл байсан бөгөөд зарим нь илд, сүх, жаднаас үүссэн мэт харагдана. Гэвч тэр итгэлтэй биш. Санни ийм зүйлсийн талаарх мэргэжилтэн биш.

Харин шунал, ашиг хонжоо хоёрын тухайд бол тэр мэргэжилтэн.

Тэр гэмтлийн шинж чанарыг шинжлэхийн оронд тойрч явсаар хамгийн их гэмтсэн хэвлийг нь оллоо. Дургүйхэн санаа алдаад чулуун цогцос дээр авирч... дотор нь орлоо.

Багийн бусад гишүүд түүнийг гайхсан, жигшсэн янз бүрийн харцаар ширтэв.

Хэдэн минутын дараа Санни гарч ирээд хуяг, үснээсээ чулуун тоос сэгсэрч унагав. Дараа нь нөхөд рүүгээ хараад хөмсгөө зангидлаа.

"Юу?"

Кай түүн рүү төвөгтэй харцаар хараад асуулаа.

"Санни? Аан... бидэнд хэлэх зүйл байна уу?"

Санни толгой дохиж, инээмсэглэв.

"Байна. Энэ амьтныг үнэхээр хүн алсан."

Сэтгэл татам харваач хөмсгөө өргөн, эргэлзсэн өнгөөр:

"Үнэхээр үү? Чи яаж мэдсэн юм?" гэж асуулаа.

Санни доош үсрэн:

"Сүнсний хэлтэрхийнүүд алга."

Хэдхэн хормын дараа Кайгийн нүүрэнд ойлгосон төрх тодров.

Ихэнх Хар дарсан зүүдний мангасуудад сүнсний хэлтэрхийн хэрэг байдаггүй. Хүмүүс өөрсдийн адил, нэгнээ хөнөөсний дараа сүнсний мөн чанарыг шууд шингээдэг шиг тэд хэлтэрхий гаргаж бутлахын оронд шууд аллагаас тэжээгддэг.

Мэдээж Сүнс Залгигч шиг хачин Аюулуудыг эс тооцвол. Гэхдээ тийм зүйлтэй дахин таарах магадлал тун бага.

Тиймээс сүнсний хэлтэрхийг хүмүүс авсан гэж үзэх нь логиктой байв.

Энэ нь Аймшигт амьтныг анхны эзний баг устгасан гэдгийг хангалттай баталж байлаа.

Тэд үнэхээр алга болсон аялагчдын мөрийг олжээ.

Гэвч энэ дүгнэлтийг батлах өөр нэг нотолгоо байсан. Үнэхээр маргах аргагүй.

Цогцсоос холдсон Нефис гэнэт тэднийг дуудлаа.

Багийнхан бие бие рүүгээ харснаа аажмаар түүн рүү дөхөв. Тэр юу олсныг ойлгохыг хичээнэ.

Өөрчлөгдөж буй Од үхсэн амьтны эргэн тойронд тархсан чулуулгийн нэг овооны дэргэд зогсон, нухацтай харж байв. Ихэнх нь хагарсан хуягаас, зарим нь ширүүн тулалдааны үеэр хонхорын шал эвдэрч үйрснээс үүссэн байлаа.

Гэхдээ яагаад Нефис энэ овоонд анхаарав?

Сайн ажиглахад Санни гэнэт ойлгосон юм. Энэ овоо бусдаас өөр байв. Намхан, бараг зууван хэлбэртэй, хэлбэр нь хэт төгс.

Яг л чулуу бүрийг хүний гараар нямбай байрлуулж, аль болох эмх цэгцтэй, бат бөх болгохыг зорьсон мэт.

Гэнэт Саннигийн нуруугаар хүйтэн жавар гүйлээ.

Тэр эцэст нь юу харж байгаагаа ойлгов.

Энэ бол зүгээр нэг чулуун овоо биш.

Энэ булш байж таарчээ.