Хүний сүүдэр манан дунд ганцаардмал зогсоно. Хөдөлгөөнгүй, хөндий, хачин тасархай мэт. Санни алтан олсыг татан багийнхандаа зогсох дохио өгөхөд тэр сүүдэр үл ялиг хөдөлж, нүүр буруулан, дахин хөдөлгөөнгүй болов.

Саннигийн зүрхэнд хүйтэн, аймшигт мэдрэмж үүрлэв.

Ийм харанхуй, айдас төрүүлэм газарт өөр хүнтэй таарах магадлал аль хэдийн тавгүй. Тэр алдагдсан аялалын гишүүдийн нэг нь энд олон жилийн турш амьд үлдсэн гэж огтхон ч бодсонгүй. Хэрвээ тэр хүн байхаа больсон биш л бол.

Гэвч энэ нь түүний мэдэрч буй айдас, жихүүдсийн жинхэнэ шалтгаан биш.

Жинхэнэ шалтгаан нь логиктой огт холбоогүй, харин түүний Аспекттэй шууд холбоотой байв. Түүний ачаар Санни тэр сүүдэрт аймшигтай, туйлын буруу зүйл байгааг мэдэрч байлаа.

Тэр сүүдрээс цацрах мэдрэмж нь тайлбарлахын аргагүй, жихүүдэс хүргэм гажууд байдал. Гэвч аюултай ч биш, дайсагнасан ч биш. Харин төөрсөн, хоосон… бас гунигтай.

Тэр сүүдэр үгээр илэрхийлэшгүй уй гашуу, шаналлаар дүүрэн байлаа.

Санни хүмүүсийн сэтгэлд тийм ч эмзэг ханддаггүй. Гэвч ямар нэгэн байдлаар тэр энэ ганцаардмал сүүдрийн зовлонг хуваалцахаас өөр аргагүй мэт санагдав.

Магадгүй тэд нэг төрлийнх болохоор тэр биз.

Тэр эргэлзэн зогсож байтал сүүдэр санамсаргүй тэдний чиглэлд хэд алхаж, эргэлзэн зогсоод, буцаж ирэн дахин хөшив.

Яг л төөрсөн мэт.

Хэдхэн мөчийн дараа Санни тэр хачин мэдрэмжийн жинхэнэ мөн чанарыг ойлгов.

Тэгэхэд нь биеэр нь хүйт даав.

Энэ сүүдэр яагаад ийм хачин байгаагийн шалтгаан нь хэнд ч холбогдоогүйд байв.

Түүнийг агуулж буй хүн байгаагүй.

Одоо байхгүй болсон гэсэн нь зөв байх.

Энэ сүүдрийн эзэн байсан хүн ямар нэгэн үл мэдэгдэх хүчээр оршихуйгаас таслагдсан байлаа. Ямар ч яс, ямар ч үлдэгдэл мэдрэгдсэнгүй.

Яг л тэр хүн зүгээр л… арчигдсан мэт.

Харин сүүдэр нь мөнхөд манан дунд төөрөн тэнэнэ.

'Ямар аймшигтай хувь тавилан бэ…'

Гэвч одоо асуулт гарч ирэв.

Тэр яах ёстой вэ?

Сүүдэр замд нь саад болж байлаа. Тэр үүнийг тойрч өнгөрөх эсвэл буцаж өөр зам хайх ёстой.

Гэхдээ энэ өрөвдөлтэй зүйл ямар аюул учруулах билээ? Эцсийн эцэст энэ бол зүгээр л сүүдэр. Өөрийнх нь сүүдэр ч хичнээн оролдсон ч хэнд ч хор хүргэж чадахгүй.

Энэ ч ялгаагүй.

Гүнзгий санаа алдаад Санни урагш алхав. Алхам бүрээр тэр сүүдрийг илүү тод мэдэрч байлаа.

…Нэг мөчид сүүдэр ч түүнийг мэдэрлээ.

Санни руу эргэж, хэсэг эргэлзээд, аажмаар дөхөв. Түүнээс бүдэгхэн сэтгэл хөдлөл цацарна.

Гайхшрал.

Найдвар.

Тэгээд… гэнэт цөхрөл.

Тэр өөрийн алга болсон эзэн биш гэдгийг ойлгоход сүүдэр хөшиж, мөр нь унжив.

Түүний өмнө орших тэр гүн ганцаардал, шаналал, гунигийг мэдэрсэн Санни толгойгоо хазайлгав.

Дараа нь нэгэн хөдөлгөөнөөр гараа сунгав.

'Нааш ир… Миний гарыг барь. Чи дахиж ганцаараа байх шаардлагагүй.'

Сүүдэр чичирхийлэв. Яг л түүний чимээгүй урилгыг сонссон мэт.

Хэсэг тээнэгэлзсэний дараа аажмаар ойртож, гараа өргөн, Саннигийн сүүдрийн гарт болгоомжтой тавив.

Дараагийн агшинд… тэр алга боллоо.

Санни санаа алдав.

[Таны сүүдэр улам хүчирхэг боллоо.]

Тэр Сүнсний тэнгист шумбан орж, нам гүм усан дээр зогсох сүүдрүүдийн дундуур алхав.

Тэнд, хүлээж байсанчлан, шинэ нэгэн байлаа.

Нэгэн залуу эмэгтэйн сүүдэр.

Тэр бусдын адил хөдөлгөөнгүй, нам гүм зогсоно. Харин өмнөх шаналал, ганцаардал нь үгүй болжээ.

Эцэст нь амар амгаланг олсон мэт.

Санни хэсэг харж зогсоод, хүндхэн дуугаар ийнхүү хэлэв.

"Тавтай морил. Одоо амар даа. Чиний… чиний хар дарсан зүүд дууссан."

Ингээд тэр нам гүм тэнгисээс гарч ирэв.

Нүдээ лаагаар битүүлсэн хэвээр харанхуйд зогссон Санни хэсэг хөдөлгөөнгүй байлаа.

Дараа нь алтан олсыг татан багийг цааш удирдав.

Тэд манант төөрдөг байшинд хэр удаан төөрснийг Санни мэдэхгүй. Нэг бус удаа мухардалд орж, өөр зам хайх шаардлагатай болсон.

Эргэлдсэн хонгилуудын чигийг алдахгүй байх хэцүү ч тэр ямар нэгэн байдлаар замаа хадгалж чаджээ.

Замдаа тэр дахин гурван сүүдэр олсон.

Тэд бүгд эхнийх шигээ төөрсөн, ганцаардмал.

Мөн бүгд эцэст нь түүний гарыг барьж, Сүнсний тэнгист нь шингэсэн.

Одоо тэнд дөрвөн сүүдэр байлаа. Нэг эмэгтэй, гурван эрэгтэй.

Эзэд нь аль хэдийн үгүй болсон ч тэд дахин хамтдаа зогсож байв.

…Тэднийг хамт харах нь Саннид багахан ч гэсэн тайвшрал өгнө.

Хэдийгээр энэ нь утгагүй байж болох ч.

Алдагдсан аялалын гишүүдийн орхисон отогт таван чулуу байсан. Энэ нь таван хүн уурхайд буусныг илтгэнэ.

Тэдний дөрөв нь энэ аймшигт харанхуйд эцэстээ мөхжээ.

Гэвч Санни хичнээн хайсан ч тав дахь сүүдрийг олсонгүй.

Анхны эзэн энд байсангүй.

Тэр амьд үлдэж, манант төөрдөг байшингаас гарч чадсан гэж үү?

Нэгэн мөчид хэн нэгэн алтан олсыг татав.

Санни эргэн хэд алхаж, Касси дээр ирэв. Түүний ойртсоныг мэдэрсэн сохор охин гараа өргөн, нэг хонгил руу заалаа.

Түүний хэлэхийг ойлгосон Санни багийг тэр зүг рүү хөтлөв.

Удалгүй урсах усны чимээ дахин сонсогдов.

Хэсэг хугацааны дараа тэд өөр нэг газар доорх голын эрэгт хүрч ирэв.

Тэд хоёр дахь хилд хүрсэн байлаа.