Үзэсгэлэнт дуу хоолойтой тэр залуугийн байр сууринаас харвал нөхцөл байдал ямар муухай харагдаж байгааг Санни үнэхээр ойлгож байлаа.

Аймшигт, харанхуй худаг руу дөхөж очихдоо дотор нь эртний, туйлын бузар муу оршихуй нуугдаж байна гэж бодохоос илүү аймшигтай ганцхан зүйл бий.

Тэр нь өөрөө яг тэр аймшигт харанхуй худгийн ёроолд түгжигдчихээд, дээрээс чинь ямар нэгэн жигшмээр зүйл ширтэж байна гэж итгэх явдал.

Ядаж л Санни байдал үнэхээр муудвал зугтах боломжтой байлаа. Харин худгийн ёроолд байгаа хөөрхий залууд гүйх газар, оргох зам огт байсангүй.

Мэдээж, энэ бүхэн нь аймшигтай мангасын зохиосон заль мэх ч байж мэднэ. Санни нөгөө хувилбарыг бодолцож үзэх зуураа үүнийг ч мартаж болохгүй.

'Тэгэхээр… хэрвээ тэр үнэхээр хүн юм бол, би өөрөө мангас биш гэдгээ яаж итгүүлэх вэ?'

Энэ Саннид огт амархан даалгавар биш байлаа. Тэр угаасаа хүмүүстэй харилцахдаа сайн биш, дээр нь гурван сарын турш бүрэн тусгаарлагдсан нь байдлыг огт сайжруулаагүй. Харин ч бүр дордуулсан.

Одоо бүр Санни заримдаа өөртэйгөө ярихдаа ч эвгүйцэх болсон байв.

'Ээ… Касси байсан бол юу гэх байсан бол?'

Тэр хоолойгоо засаад:

“Чи… хүн үү? Би ч бас. Би ч бас хүн. Бид хоёулаа… хүн.”

'Мундаг байна, тэнэг минь!'

Тэр аймшигтай оролдлогын дараа өөрийгөө үнэндээ хүн биш гэдгийг мэдээд гайхах ч үгүй байлаа. Хэн ингэж ярьдаг юм бэ?

Худаг дахь залуу чимээгүй болов. Дараа нь сулхан дуугаар:

“Тийм ээ, миний хувьд ингээд л дуусаж дээ. За яах вэ… дажгүй амьдарсан л юм байна…”

Санни хүндээр санаа алдав.

"Сандрахаа боль, тэнэг ээ! Би үнэхээр хүн!”

Сэтгэл татам дуу хоолойн эзэн инээлээ.

“Намайг итгэхгүй байгааг минь уучлаарай.”

Тэр Санниг ахмад хүн мэт хүндэтгэн ярьж байв. Санниг эртний жигшмээр аймшиг гэж бодож байгааг бодвол логиктой л хэрэг. Эцсийн эцэст, тийм аймшиг техник талаасаа бол “ахмад настан” мөн биз.

Санни дотроо ёоллоо.

“Яагаад ингэж хүндэтгэлийн үг хэрэглээд байгаа юм? Би чамаас залуу ч байж магадгүй.”

Худаг дахь залуу тээнэгэлзэв.

“Хүлээ… чи үнэхээр хүн юм уу?”

Санни ахиц гарч байгаагаа мэдрэн догдолж инээмсэглэв.

“Тийм ээ. Үнэхээр.”

Арван хэдэн секундын дараа дуу хоолой дахин сонсогдов.

“Тэгвэл чи яагаад ганцаараа, шөнө дундын үед энд явж байгаа юм бэ? Бас гэрэл ч алга. Уучлаарай, ноён мангас аа, гэхдээ энэ чинь яг хүний хийж чадах зүйл биш л дээ. Дараагийн удаа гэмгүй сүнснүүдийг идэхээр гарахдаа түүхээ жаахан сайжруулбал яасан юм бэ?

Нөхөрсөг зөвлөгөө шүү.”

Санни санаа алдав.

“Их л хөгжилтэй юм. Би шөнө хот дотор чөлөөтэй явж чаддаг нь миний Аспект харанхуйд нуугдах боломж олгодог болохоор. Бас харанхуй дундуур харж чадна. Харин чи яаж энэ худганд орчихов?”

Залуу хэсэг чимээгүй байснаа хариулав.

“Ийм байдалд хүмүүс яаж ордог билээ дээ? Хэсэг дээрэмчид миний Дурсамжуудыг булаахаар ирсэн. Би эелдгээр татгалзсан, тэгээд л ингээд сууж байна. Хэдэн долоо хоног намайг энд байлгаж, Дурсамжийг нь өөрсдөд нь шилжүүлэх гэж янз бүрийн арга туршсан. Гэхдээ үнэндээ бол их болхи оролдлогууд байсан. Айлгах урлагийн хувьд эд нар хамгийн залхуу сасэнгүүдийн хаана ч хүрэхгүй.”

Санни “сасэнг” гэж юу болохыг огт мэдэхгүй тул аймшигтай хорон Хар дарсан зүүдний мангас байх гэж дотроо таав. Үлдсэн нь бол харьцангуй итгэмээр түүх байлаа. Балгасыг шорон болгохоор сонгох нь тэнэг хэрэг ч гэлээ, дээрэмчид ухаантайгаараа алдартай биш.

Тэгээд ч тэдний төлөвлөгөө Саннитэй таарах хүртлээ дажгүй л ажилласан бололтой.

За яах вэ… одоо энэ бүхний учир тодорхой боллоо. Зүгээр л ядаргаатай хүний асуудал.

'Ямар урам хугарамаар юм бэ?'

Ядаж л энэ хэрэгтэй холбоотойгоор Нефис, Касси хоёрт ямар ч аюул байхгүй нь тодорхой болов. Нууц тайлагдлаа. Санни бүтэн шөнийг энэ тэнэглэлд үрсэн байв.

“Ойлголоо. За тэгвэл… баяртай.”

Дургүйцсэн санаа алдалттайгаар Санни эргэж, алхаж эхлэв. Гэвч сайхан дуу хоолойн эзэн түүнийг зогсоов.

“Хүлээгээрэй! Хүлээгээрэй! Та… та үнэхээр хүн юм уу?”

Санни нүүрээ ярвайв.

“Тийм ээ! Хэд хэдэн удаа хэллээ шдээ!”

Худаг дахь залуу яаран асуув.

“Тэгвэл намайг эндээс гаргаж өгч чадах уу? Тэр хүмүүс өнөө шөнө ирэхгүй байх. Хэрвээ тусалбал, би чамд заавал хариу барина!”

Санни толгойгоо маажаад, дараа нь хөмсгөө атируулав.

“Яаж?”

Богинохон завсарлагааны дараа дуу хоолой эргэн сонсогдов. Энэ удаа жаахан тээнэгэлзсэн өнгөтэй.

“Чи мэдэхгүй байж магадгүй, гэхдээ би нэлээд баян хүн л дээ. Цайзад нөөцөлсөн сүнсний хэлтэрхийнүүд бий. Зарим нь намайг жижигхэн хөрөнгөтэй ч гэдэг. Чамайг эндээс гаргавал тал хувийг нь өгье. Наад зах нь арван хэлтэрхий шүү!”

Санни гэнэт нэг санаа оллоо. Тэр арван хэлтэрхий өөрт нь үнэндээ хэрэггүй. Харин тэр залууд ийм хэмжээний хэлтэрхий байгаа нь… маш хэрэгтэй байж мэдэх байв.

Хэрвээ өөрийн их хэмжээний хэлтэрхийгээр Дурсамж худалдаж авахдаа илүүдэл анхаарал татахыг хүсэхгүй бол тохиромжтой зууч хэрэгтэй. Өөрийн гэсэн олон хэлтэрхийтэй, дээрээс нь Саннид өртэй Нойрсогч төгс нэр дэвшигч.

Тэр инээмсэглэн:

“Хүмүүс чамайг хөрөнгөтэй гэдгийг мэддэг үү?”

Залуу бага зэрэг гайхсан өнгөөр:

“Мэддэг гэж үү… ээ, тийм ээ. Би хааяа их мөнгө зарцуулдгаараа танигдсан. Зугаа цэнгэлд ч, бас… өөр зарим зүйлд. Урлагийн ивээн тэтгэгч гэж хэлж болно.”

'Төгс… тэгвэл гэнэт Дурсамжид их хэмжээний хэлтэрхий зарцуулбал хэн ч гайхахгүй.'

Гэхдээ жижигхэн асуудал байлаа. Санни торон тагийг авч чадна, харин тийм аймшигтай гүн худгаас залууг авирахад нь туслах арга түүнд байсангүй. Мөшгигч Өргөсийг ашигласан ч үл үзэгдэх утас нь тийм хол хүрэхэд эргэлзээтэй. Хамгийн дээд урт нь тийм ч гайхалтай биш.

Мөн тэр өөрөө тэр жихүүн худганд авирч орох бодол огт байсангүй.

Түүнчлэн, сайхан хоолойтой залуугийн үнэн төрхөд өчүүхэн сэжиг Саннид байсаар л байв. Бараг л хүн гэдэгт итгэлтэй байсан ч… тэр үлдсэн өчүүхэн эргэлзээ нь л түүний сэрэмжийн хонхыг дэлдэж байлаа.

Хэсэг тээнэгэлзсэний эцэст Санни асуулаа:

“Чиний нэр хэн бэ?”

Аялгуулаг дуу хоолой хариулав:

“Кай.”

Санни санаа алдав.

“За тэгвэл, Кай… үүнийг яаж хэлэхээ мэдэхгүй юм, гэхдээ чи нисэж чаддаггүй л бол би чамд тусалж чадахгүй.”

Залуу чимээгүй болов. Үхлийн мэт нам гүм удаан үргэлжилсний дараа, тэр сонин өнгөөр хэллээ:

“Үнэндээ…би чадна.”

Санни нүдээ ирмэв.

“Юу?”

Тэр буруу сонссон гэж үү? Үгүй бололтой.

…Эсвэл Кай зугтахын тулд юу ч хийхэд бэлэн болсон юм болов уу.

Худаг дахь хоригдол инээлээ.

“Би нисэж чадна. Энэ бол миний Аспектийн чадвар.”