114-р бүлэг : Харанхуйн дуу хоолой

Худагнаас шивнэх цуурай мэт долгиолон сэтгэл татам дуу хоолой сонсогдоно. Зөөлөн, дур булаам, торгомсог аялгуу мэт урсаж байлаа. Залуу эрэгтэйнх бололтой… хэрвээ жирийн хүмүүс тийм дуу хоолойтой байж чадна гэж үзвэл.

Тэнгэрлэг оршихуйд илүү зохих мэт.

…Эсвэл гаж бузар нэгэнд.

Гэвч Санни тэр дуу хоолойн гөлгөр, баян өнгийг бишрэх сэтгэлтэй байсангүй.

Тэр хүйтэн хөлсөнд бүрхэгдсэн байв.

Цуурай шивнэж:

“…цаг, …цаг, …цаг.”

Мартагдсан Эрэг дээр байсан бүх хугацаандаа Санни хүний хэл яриаг дуурайж чаддаг ганцхан амьтантай л таарч байлаа. Тэр уулзалтын дурсамж одоо ч түүний биеийг чичрүүлдэг.

Манан нөмөрсөн харанхуй тэнгисийн гүнээс гарч ирээд Кассигийн дуу хоолойг хулгайлсан тэр зүйл Саннигийн амьдралдаа учирч байсан хамгийн аймшигтай оршихуй байв. Шивнэлдсэн олон дуу түүнийг бүчин авах тэр мөчид мэдэрсэн жинхэнэ айдсыг эргэн санахыг ч хүсэхгүй. Тэр шөнө Санни оюун ухаанаа алдалгүй үлдэж чадсан цорын ганц шалтгаан нь сохор охины цаг үеэ олсон анхааруулга байлаа.

Хүний дуу хоолой эзэмшсэн тэр амьтантай учрахдаа Санни нүдээ тас анисан хэвээр байж л амьд гарсан.

Харин одоо… дахиад нэг нь энд байлаа.

“Яагаад тэр анчид энэ эртний аймшгийг хайж байсан юм бол?”

Тэр хөмсгөө атируулав. Хэрвээ цайз дотор ямар нэгэн хорон зүйл буцалж байгаа бол Өөрчлөгдөж буй Одод анхааруулах ёстой. Гэхдээ нөхцөл байдлыг ядаж бага ч атугай ойлгож байж л ямар нэгэн зүйл хийж чадна.

Тиймээс Санни бүх биеийнх нь зөн совин “зугт!” гэж хашхирч байхад ч хөдөлгөөнгүй зогсохоор өөрийгөө албадав. Зөн совин үргэлж хамгийн сайн зөвлөгч байдаггүй. Хүн төрөлхтөн оюун ухаантай байдаг нь ийм л учиртай.

…Худагны хар ангал түүний өмнө харанхуйн цөөрөм мэт заналхийлэн цэлийж байлаа. Тэр мөчид л Санни дуу хоолойны эзнийг гэрэл үл нэвтрэх гүнд хорьж буй асар хүнд, гоёл чимэглэлтэй тороор хийсэн таганд чин сэтгэлээсээ талархав.

Санни уруулаа норгоод тайвшрахыг хичээв. Ямар ч агшинд Чулуун Гэгээнтэн, Шөнө Дундын Хэлтэрхийг тэр дуудахад бэлэн байдалтайгаар нэг алхам урагшлан, дахин харанхуй хоосон руу ширтэв.

Дараа нь удаанаар хэллээ:

“Тантай… уулзаж байгаадаа таатай байна.”

Аймшигт хоригдолтой зугтаалгүй харилцах гэж оролдож байгаадаа тэр өөрөө ч итгэж чадахгүй байв. Амьдрал үнэхээр гэнэтийн бэлгээр дүүрэн юм даа.

Мэдээж… эцсийнхээ бэлгийг өгөх хүртэл.

Худагнаас зөөлөн инээд цуурайтав. Түүний аялгуулаг шивнээ нам гүм хашаанд уусан алга болсны дараа дуу хоолой ийнхүү хэллээ:

“Өө, үгүй ээ… таашаал нь минийх…”

Цуурай шивнэнэ:

“…минийх, …минийх, …минийх.”

Санни дараагийн үгээ маш болгоомжтой тунгааж байв.

'Одоо юу хэлэхээс минь миний амь шалтгаалж магадгүй…'

Тэр төөрсөн хүүхдүүдтэй оньсого тоглодог аймшигт мангасуудын тухай хуучин үлгэрүүдийг саналаа. Нэг л буруу хариулахад хүүхдүүд залгиулж, дахин хэзээ ч үзэгдэхгүй. Өөрөө ч тийм аюулд орчихсон юм биш биз?

Буцахад оройтоогүй л байлаа.

Гэвч тэр асуултаа тавихаас ч, ухрахаас ч өмнө худаг дахь зүйл дахин дуугарлаа:

“За тэгээд… та нар намайг хооллох уу, үгүй юу? Хэн нэгнийг гомдоох гэсэнгүй, гэхдээ сүүлийн үед та нар их хоцорч байна шүү. Би энд ганцаараа гурав хоног суучихлаа. Эсвэл шинэ арга туршихаар шийдсэн юм уу?”

Санни нүдээ ирмэв.

“Юу?”

Энэ… энэ бол эртний хорон муу зүйлээс сонсон гэж огт төсөөлөөгүй үгс байлаа. Дуу хоолой нь хэтэрхий… хүн шиг. Бараг л үнэхээр хүн гэж итгэмээр.

'Тэнэг минь, яг ингэж л чамайг хуурдаг юм!'

Санни өөрийгөө сэрэмжтэй байхыг шаардлаа. Эртний анхдагч бузар муухай оршихуйнууд яаж ярьдагийг тэр хаанаас мэдэх юм бэ? Хэрвээ тэр түүний толгойноос хүний хэлийг хулгайлж чадсан бол, өөр зүйлсийг ч бас хулгайлж чадна.

Санни болж буйг ойлгох гэж хичээж байх хооронд хэдэн секунд өнгөрөв. Дуу хоолой хэсэг хүлээгээд, дахин хэллээ:

“Аан, ойлголоо. Тэгэхээр өлсгөхөөр шийдсэн юм байна. За тэгвэл… та нарт сайн үнэлгээ өгөхөөс өөр аргагүй юм байна. Энэ бол одоогоор та нарын хамгийн сайн санаа. Харамсалтай нь ажиллахгүй. Манайх шиг дадлагажигчид дебют хийхийн тулд ямар хоолны дэглэм барьдагийг та нар мэдэх үү? Мэдэхгүй байх л даа. Үнэндээ бол баярлалаа. Биеийн жингээ засах сайхан боломж боллоо.”

Цуурай шивнэнэ:

“…Биеийн жин, …Биеийн жин, …Биеийн жин.”

'Хүлээ… юу гэнэ ээ?!"

Санни худаг руу мэл гайхан ширтэв. Нүд нь татганав.

'Бурхан минь… худлаа гэж хэлээч… энэ хараал идсэн худгийн ёроолд үнэхээр зүгээр л нэг залуу сууж байгаа юм биш биз дээ?!'

Дэлхий гэнэт утга учраа алдсан мэт санагдахад тэр чамархайгаа нухаад, сонин өнгөөр асуулаа:

“Чи… хэн бэ?”

Худаг нам гүм болов.

Санни өмнө нь сонссон үгсийг эргэн санахыг оролдов. Удаан хооллоогүй тухай… Тэр үед аймшигтай, зэвүүн сонсогдож байсан ч өөр өнцгөөс харвал… хэрвээ өөрийнх нь үхэлд хүргэсэн анчид хоригдолд хоол хүргэх гэж явж байсан бол… тэр ядуу залуу хэд хоног хоол алгассан нь ойлгомжтой…

Гэхдээ яагаад түүнийг балгасны энэ алслагдсан хэсэгт хорьж байгаа юм бол?

Тэр хооронд дуу хоолой дахин гарлаа. Энэ удаа илт түгшүүртэй:

“Хүлээ… чи тэдний нэг биш байна… чи… чи биш… өө! Өө, бурхан минь!”

Санни дараагийнх нь юу болохыг ойлгоод нүүрээ алгаараа дарлаа.

“Өө, бурхан минь! Энэ хүн биш байна… тэнгэр минь, би үхэх нь! Тэр тэнэгүүд эцэст нь намайг энүүгээр алуулчихлаа!”

***

Балгасны дунд, худгийн ёроолд түгжигдсэн нэгэн Нойрсогчийн хувьд түүнийг хайж энд ирэх хоёрхон төрлийн оршихуй л байж чадна: барьж хорьсон эзэд нь… эсвэл Хар дарсан зүүдний мангасууд.

Санни хамгийн сүүлд асуусан асуултаараа өөрийгөө анчид биш гэдгээ илчилчихсэн байлаа. Ингэснээр ганцхан боломж л үлдэв. Тэр шөнө, ганцаараа, замаа гэрэлтүүлэх юу ч ашиглалгүй ирсэн нь дүгнэлтийг улам амархан болгож байв.

“Хүлээ, энэ ярьж байна… өө, бурхан минь! Мартагдсан Эрэг дээр хүний хэл дуурайж чаддаг ганцхан амьтан байдгийг л би сонсож байсан… үгүй, үгүй, үгүй! Яг ингэж биш шүү…”

'Новш гэж… үнэхээр сайхан хоолойтой юм. Цөхрөлөөр дүүрэн байсан ч хүртэл үзэсгэлэнтэй… аа? Юу вэ? Зүгээр л хоолой шүү дээ! Би яагаад ингэтлээ татагдаад байна аа…'

Тэр хүний дуу хоолой сонсоод ингэтлээ цангаж байсан гэж үү? Яагаад? Тэр ганцаараа байхад зүгээр байсан. Сайхан байсан. Бүр урьд өмнөхөөсөө ч илүү!

'Анхаарлаа төвлөрүүл!'

Гэхдээ яг ямар зорилгоор?

Санни бүдүүлэг газрын зургийн төгсгөлд хүн олно гэж огт төсөөлөөгүй. Одоо тэр яах ёстой юм бэ?

'Эхний алхам бол худгийн ёроолд байгаа энэ залуу хэн болох, яаж энд ирснийг нь мэдэх. Тэгээд л түүнтэй яахаа, эсвэл ер нь ямар нэгэн зүйл хийх хэрэгтэй эсэхээ шийднэ.'

Гэвч асуудал энд байлаа…

Юуны өмнө Санни өөрийгөө үнэхээр хүн гэдгийг худгийн ёроолд байгаа залууд итгүүлэх ёстой.

Тэр сүүдрээ нэг харлаа, бага зэрэг аргаа барьсан мэт.

Сүүдэр нь гэдсээ дарж, бөгтийж зогссон байв. Мөр нь салганан чичирч байлаа...