Хэсэг хугацаанд тэд чимээгүй суув. Энэ хараалт газар нутагт хүн бүр өөрийн хувь заяа ямар байх бол гэж бодолд автжээ. Эцэст нь Санни харанхуй бодлоосоо мултарч, ам нээв.

"Чи энэ бүх хугацаанд энд байсан гэж үү? Цайзад амьдрах зардлаа яаж дийлдэг юм? Битгий надад чи энэ… энэ алтан могойн цэрэгт элссэн гэж хэлээрэй."

Кастер санаа алдав.

"Үгүй… үгүй, элсээгүй. Гэхдээ уруу татагдаж байгаагүй гэж хэлбэл худлаа болно. Энд нэг бол нөгөө замаар, бүх зам эцэстээ Ганлауг болон түүний хүмүүс рүү хөтөлдөг. Хэдхэн хүчтэй Нойрсогч л бие дааж үлдэж чадсан байх. Одоогоор би тэдний нэг."

Санни түүнийг ширтээд, асуултаа давтлаа.

"Яаж тэр вэ?"

Царайлаг залуу мөрөө хавчив.

"Миний Аспектын чадвар Хар дарсан зүүдний мангасуудын савраас мултрахад тодорхой давуу тал өгдөг. Харин алах тал дээр бол тийм ч биш. Би бусад бие даасан анчидтай хамт хэд хэдэн ан авд гарсан… гэхдээ тэр бол алдаа байсан. Бид арайхийн амьд гарсан. Гэсэн ч хэдэн сүнсний хэлтэрхий олж чадсан. Үлдсэнийг нь хэдэн Дурсамж зараад бүрдүүлсэн."

Тийм ээ… жирийн хүмүүсээс ялгаатай нь бардам Өв залгамжлагч Зүүдний ертөнцөд овгийнх нь бэлтгэж өгсөн бүхэл бүтэн Дурсамжийн зэвсэглэлтэй орж ирсэн. Мөн багагүй хэмжээний сүнсний мөн чанарыг аль хэдийн шингээсэн байсан ч хэт их биш л дээ.

Дурсамжийг хэн ч бодит ертөнц рүү авч гарч чаддаг бол жинхэнэ сүнсний хэлтэрхий нь биет зүйл учраас зөвхөн Мастер болон Ариун түвшний Сэрэгсэд л зөөвөрлөх боломжтой. Тэд ертөнцүүдийн хооронд биеэрээ аялдаг, Нойрсогч ба Сэрэгсэд шиг зөвхөн сүнсээрээ биш.

Тиймээс баян Өв залгамжлагчдын овог ч үр хүүхдүүддээ урьдчилан хэт их сүнсний мөн чанар шингээж өгч чаддаггүй. Эцсийн эцэст Мастер ховор, Гэгээнтэн бол бүр ч ховор.

Ямар ч байсан Кастер Мартагдсан Эргийн хэнээс ч илүү нөхцөлтэй байлаа. Түүний өвөг дээдсийн Дурсамжууд Цайзад хэдэн сар, магадгүй бүр хэдэн жил ч тайван амьдрах боломж олгоно. Энэ хугацаанд тэр Харанхуй хотын дотоод зүй тогтлыг судалж, бие даасан анчин болох эсвэл эцэст нь Ганлаугийн цэрэгт нэгдэх эсэхээ дахин тунгаах боломжтой.

Там мэт энэ газарт хүртэл түүний гарал угсаа асар их давуу тал өгч байв.

_Азтай новш…_

…Гэхдээ тэглээ гээд тэр хоёр дээрэлхүү яагаад түүний уурыг хүргэхээс тийм айж байсан нь тайлбарлагдсангүй.

Санни хөмсгөө зангидлаа.

"Ганлаугийн хүмүүс яагаад чамаас айсан юм?"

Кастер ёжтой харцаар харлаа.

"Нөгөө хоёр уу? Аа, тийм. Чи саяхан л Цайзад ирсэн шүү дээ. Ер нь Ганлаугт үйлчилдэг хүмүүс янз бүр. Чиний хөнгөн хуумгай доромжилсон тэр хоёр бол Цайзын Харуулууд. Шатлалын хамгийн доод хэсэгт. Тэд хамгийн сул, бараг жинхэнэ тулааны туршлагагүй. Надад байгаа өчүүхэн нэр хүнд хүртэл тэднийг надтай орооцолдохоос болгоомжлуулахад хангалттай."

Нэг агшинд түүний нүдэнд аюултай гялбаа тодров. Кастер эелдэг зан ааштай тул ярилцаж байхдаа “Өв залгамжлагч” гэдэг үгний жинхэнэ утгыг мартах амархан. Тэд бараг алхаж сурахаасаа эхлэн тулалдаж, алах сургуулилалт хийдэг. Нэг бүр нь жинхэнэ хүчирхэг. Кастерын нэр хүнд Цайзад түүний хэлснээс хавьгүй илүү гэдэгт Санни огтхон ч эргэлзсэнгүй.

Эцсийн эцэст тэр бол Нефисийг тулалдаанд ялж чадсан цорын ганц хүн… үгүй, Саннигийн мэдэх цорын ганц оршихуй. Харин Нефис бол Саннигийн сэтгэл доторх хувийн хүч чадлын оргил.

Өөр хэн ч ойртож чадахгүй.

Түүний нэр хүнд цусаар бичигдсэн гэдэг нь ч тодорхой.

_Надад үнэхээр… үнэхээр хэзээ ч энэ залуутай тулалдах шаардлага гарахгүй байгаасай_ гэж Санни бодов. Зүрх рүү нь хүйт даах мэдрэмж шурган орж ирэхэд тэр үүнийг зөн совин биш байгаасай гэж чин сэтгэлээсээ хүсэв.

Санаа алдаад, түгшүүрээ нууж асуулаа.

"Тэгэхээр тэдний өшөө хорслоос айх хэрэггүй гэсэн үг үү?"

Эелдэг залуу толгой дохив.

"Чиний доромжилсон хоёр харуул хувиараа ямар нэг юм оролдож магадгүй. Гэхдээ Цэрэг өөрөө хариу үйлдэл үзүүлэхгүй. Гэхдээ тэд тийм алхам хийхгүй болов уу. Зүгээр л цаашид өдөөн хатгах хэрэггүй."

Гэнэт тэр ухал царай гаргав.

"Харин тэд Анчид байсан бол, бүр муугаар бодоход Замчдийн нэг байсан бол… миний нэр чамайг хамгаалахгүй. Чи зүгээр л үхэх байлаа. Тиймээс цаашдаа үйлдэлдээ анхааралтай бай. Энэ цайз… нэг талаар гадаах хот шигээ аюултай. Ялангуяа чам шиг… ээ… ааш араншинтай хүнд."

_Тэр чинь юу гэсэн үг вэ?!_

Санни сөрж хэлэхийг хүссэн ч амаа жимийв.

…Тийм ээ, тэр үнэхээр асуудал татах ааштай. Буруутай нь үнэн.

Амьдралын сонголтоо дотроо эргэцүүлж байтал Касси намуухан дуугаар асуулаа.

"Кастер… эндээс гарах ямар ч арга үнэхээр байхгүй гэж үү?"

Бардам Өв залгамжлагч түүн рүү харж, удаан чимээгүй болов. Нүүрэнд нь гуниг тодорч, нүд нь хүнд, бараан байлаа.

Удалгүй тэр санаа алдаад хэлэв.

"Бидний хэн ч хүрч чадах найдвар алга, Кассия. Одоогийн байдлаар бид энд л амьдрах ёстой. Магадгүй… ирээдүйд ямар нэг зүйл өөрчлөгдөж болох юм. Гэхдээ одоохондоо өөрийгөө хамгаалж, амьд үлдэхийг л хичээ.

Тэр босож, тэдэн рүү сүүлчийн удаа харж инээмсэглэв."

"Та нартай уулзсандаа үнэхээр баяртай байлаа. Одоо хоолоо идэцгээ. Хэрэв цаашдаа ямар нэг зүйл хэрэгтэй бол над дээр ирэхээс бүү эргэлз. Миний байр Үүрийн Цамхагт байгаа."

_Байр… мэдээж энэ новш “байр”-тай…_

Ингээд Кастер явж, Санни бараг хөрчихсөн шөлөндөө эцэст нь хүрч чадлаа.

_Гайхалтай! Өглөөний хоол балрах нь тэр!_ гэж тэр ууртай бодов. Өндөр Нойрсогчийн нуруу руу хоёр нүх өрөмдөх шахам ширтэнгээ, "Түүний буруу! Бүгд түүний буруу, минийх биш. Тийм ээ, яг тийм…"

Хэсэг хугацааны дараа Санни орон дээрээ нүдээ аниад хэвтэж байв. Үдшийн Цамхаг нам гүм, тайван.

Мөн өөрийнхөө сүүдрийг салхилуулах цаг хэдийн болжээ…