Түүний өмнө Гэгээнтэн амьд үлдэхийн төлөө арайхийн тэмцэж байлаа. Түүний хуяг хагарч, арван хэдэн аймшигт шархаас урсах улаан тоосонд будагджээ. Дуулганы хаалт бутран, нүүрнийх нь нэг тал хамтдаа сүйдсэн байв. Нэг бадмаараг нүд нь алга болж, оронд нь арзгар хар нүх үлдсэн байлаа.

Санни гүйж байх зуур Хүлэгт баатрын илд түүний Сүүдрийн хамгаалалтыг нэвтлэн орж, бамбай барьсан гарыг нь тохойгоор нь тас цавчив.

Гэгээнтэн ганхан, эв дүйгүйгээр илдээ савчив. Дараа нь ухарч, нэг өвдөг дээрээ хүндээр сөхрөв.

Големуудын сүрдмээр дүрсүүд түүний дээр сүндэрлэн, эцсийн цохилтоо өгөхөөр ойртож байлаа. Барилгачны дайны алх сүйрлийн дохио мэт өргөгдөж, анчны жад өлссөн махчин шиг урагш шунгана.

Сүүдэр толгойгоо үл ялиг хазайлгаж, үхэлтэйгээ нүүр тулав. Түүний цайвар гантиг мэт жигтэйхэн үзэсгэлэнтэй нүүр тайван, хайхрамжгүй байлаа. Бузар бүтэцүүдийн зэвсэг түүний үлдсэн ганц нүдэнд ойж, улам ойртон томорсоор байв.

...Гэвч эцэст нь тэдний нэвтэлсэн зүйл нь хоосрол байлаа.

Хүнд шархадсан Гэгээнтэн сүүдэрт уусч, яг эцсийн мөчид Саннигийн цөмийн хар дөлөнд буцан дуудагдав.

Дараагийн агшинд харанхуйн хана Улаан цамхгийн өмнөх хоосон зайг залгиж, ширүүн бороо, шуурган салхийг дагуулан ирлээ.

Шуурга тэднийг нөмөрсөн байв.

Зургаан голем хэдэн хором тэнд зогсон, догшин шуурганы аймшигт орон зай руу ширтэнэ. Тэд харанхуйд живж, зөвхөн аянгын ховор гялбаа ертөнцийг гэрэлтүүлж байлаа. Бороо тийм зузаан асгарч байсан тул бараг юу ч харагдахгүй.

Гэнэт тэд зүүн талдаа хөдөлгөөн мэдэрч, дайснаа довтлохоор эргэн харлаа. Гэвч тэнд хэн ч байсангүй.

Харин дараагийн мөчид тэдний нэг нь гэнэт чичирч, толгой нь харанхуй руу шидэгдэн, бие нь газарт нурж унав. Түүнийг толгойгүй болгосон ирний гялбаа тийм хурдан, гэнэтийн байсан тул хэн ч хариу үйлдэл үзүүлж амжсангүй.

Түүнээс гадна, огт өөр зүгээс ирсэн байлаа.

Големууд эргэж, зэвсгээ өргөв. Гэвч дайсны оронд тэд харанхуй хананаас гарч ирэн, нэгнийх нь хүзүүнд зоогдсон хүнд кунайг л харлаа.

Цохилт хүчтэй байсан ч тийм аюултай биш байв. Шархадсан мангас гараа өргөн, шүрэн махнаасаа хутгыг сугалан авчээ.

Гэвч тэр үед големуудын ард зогсож байсан Алуурчны голем гэнэт өвдөг дээрээ сөхрөв. Дараагийн мөчид түүний толгой хүзүүнээсээ аажмаар салж, доош өнхөрлөө. Төгс, жигд зүсэлт ил гарч байв.

Харанхуйд нуугдсан Санни шүдээ ярзайлган инээмсэглэв.

'Энэ бол миний нутаг. Та нар одоо миний зочид...'

Хоёр үхсэн, дөрөв үлдлээ.

Дайсан нь сүүдэрт нуугдаж, харанхуйд харж чаддагийг ойлгосон големууд тактикаа өөрчиллөө. Хүлэгт баатар, Үл таних хүн, Анчин гурав тойрог үүсгэн зогсож, Санваартанг биеэрээ хамгаалав.

Харин Санваартан гараа тэнгэр өөд өргөлөө.

Дараагийн агшинд түүний алгаас сохлом гэрэл бүх чиглэлд цацарч, тэднээс хэдхэн метрийн зайд дараагийн довтолгоонд бэлдэж байсан Санниг ил гаргав.

'...Хараал ид.'

───

Цусаар будагдсан тулааны талбарт Зүүдлэгчдийн армийн үлдэгдэл бүх талаас бүслэгдсэн байлаа. Тэд айдас, эргэлзээгээ бүрэн орхин, мөхөх нь тодорхой шийдэмгий байдлаар тулалдсаар байв. Хар ус аль хэдийн өвдөг хүрэх өндөр болсон ч хүмүүс солиорсон Хар дарсан зүүдний мангасуудын сүргийг эсэргүүцсээр, аймшигт амьтдад алагдсан нэг бүрийнхээ төлөө гурвыг устгаж байлаа.

Өөрчлөгдөж буй Одын гэрэлт туяанд гялалзан, тэднээс хэн ч зугтахыг оролдсонгүй.

Харин ч тэд бат зогсож, тулалдсаар байв. Зарим нь инээж, зарим нь бүр дуулж байлаа.

...Тэдний улам олон нь унаж, хараал идсэн тэнгисийн хүйтэн гадаргад үүрд алга болох тусам хар ус тасралтгүй нэмэгдсээр.

───

Тулааны талбараас өндөр тэнгэрт Кай болон Аниргүй Бүжигчин хоёр аянгын торон дундуур нисэн, гурван Цамхагийн элчийн тасралтгүй дайралтаас бултаж байв. Тэр аймшигт мангасууд тэднээс хязгааргүй хурдан, хүчтэй байсан ч агаарт хөдөлгөөн хийхдээ далавчиндаа найдах ёстой байлаа.

Харин Кай болон түүний гоёмсог хамгаалагч чадвараар нисэж байсан тул далавчит мангасуудаас илүү уян хөдөлгөөнтэй байв. Энэ л тэднийг амьд байлгаж байлаа.

Кай үхлийн довтолгоонуудыг бултан, зайлсхийх зуураа нумаараа Цамхагийн элч нарыг нарийн онилсон сумаар тасралтгүй харвана. Гэвч эхний сум шиг амжилттай нь байсангүй. Хар сум тэдний маханд дахин дахин зоогдож, цусыг нь сорсон ч зөвхөн тэднийг жаахан удаашруулж байлаа.

Гэвч Кай үүнд огт санаа тавьсангүй. Тэр анхнаасаа тэднийг ялах гэж оролдсонгүй.

Тэр зөвхөн тэднийг газар дээр тулалдаж буй хүмүүсээс хол байлгахыг хүсэж байв.

Аль болох удаан.

Шуурган дундуур нисэн, салхины даралттай тэмцэж, аянгаас бултах зуур Кай шүдээ зуун, үүргээ үргэлжлүүлсээр байлаа.

───

...Өөрийн байрлал ил болсон ч ганц ч хором алдалгүй Санни урагш дайрч, хамгийн ойрын голем болох Хүлэгт баатрыг онилон хурдан хатгалт хийв. Амьтан хөдөлж, Шөнө Дундын Хэлтэрхийн ирийг шүрэн илдээрээ зайлуулав.

Эзэн устгагдсанаар эдгээр хиймэл амьтад мэдэгдэхүйц сул дорой болсон байлаа. Тэд хуягт сэгээр хооллогчид, эсвэл центурионуудтай л адил болжээ.

Сүүдрийн ачаар Санни өөрөө ч тэднээс төдийлөн илүү биш.

Гэвч тэд зүгээр л мангасууд.

Харин Санни илүү аюултай зүйл.

Тамын гүнд бүтэн жил амьд үлдэхийн төлөө тэмцсэн захын дүүргийн нэгэн хүүхэд.

Түүнд хүний ур чадвар, хүйтэн ухаан, алах хүсэл байлаа.

Шөнө Дундын Хэлтэрхийг дайсны илдний дагуу гулсуулан Санни урагш алхав. Тачи өнцгөө өөрчилж, Хүлэгт баатрын хамгаалалтыг амархан нэвтлэн хүзүүг нь сүлбэв. Нэг мушгиад, ир нь гарч ирэхдээ хүзүүнийх нь талыг бут ниргэв.

Хөдөлгөөнөө үргэлжлүүлэн Санни нударга болон илдний бариулаараа големын нүүрийг үлдсэн хэсгийг нь бутартал цохив.

[Та ....устгалаа...]

Сүүдрийн Гэгээнтэнтэй хийсэн тоо томшгүй олон сургуулилтаас сурсан хөлний хөдөлгөөнөө ашиглан тэр хурдан байрлалаа өөрчилж, Анчны жадны довтолгоог хаав. Танихгүй одоохондоо Санваартанг тойрон тулалдаанд нэгдэхийг оролдож байлаа.

Санни үүнийг анхнаасаа ашиглахаар төлөвлөсөн.

Өрсөлдөгч нь хариу үйлдэл үзүүлэхээс өмнө Санни эсрэг довтолгоо хийж, түүний нэг гарыг таслав. Дараа нь тачиг ухрааж, урагш сүлбэн, Анчны цээжийг нэвтэлж, дээш татан мангасыг хоёр хуваалаа.

[Та Сэрсэн... устгалаа]

Санваартан урагш дайрч, түүнийг нүцгэн гараараа урж тасдахыг хүссэн ч гэнэт тулалдааны явцад хэзээ нэгэн цагт хүзүүнд нь ороогдсон үл үзэгдэх утсанд татагдан ухрав.

Энэ нь Саннид хэрэгтэй бүх хугацаа байлаа.

Шүрэн хэсгүүд газар унах үед Хараал дахин дуугарлаа.

[Та...]

Санваартан үхсэнээр Үл таних хүн дахин харанхуйд ганцаараа үлдэв. Тэр эргэлзэн, бамбайгаа өргөн, дөнгөж сая дайсан байсан газрыг ширтэн, шуурганы дунд усны чимээг сонсоно.

Гэвч дараагийн агшинд ард нь ямар нэгэн зүйл шажигнав. Үл таних хүн эргэж, өргөн хөндлөн цавчилт хийв.

Дараа нь гэнэт доош харлаа. Түүний илд барьсан гар алга болж, бугуйн дээрээсээ цэвэрхэн таслагдсан байв.

Дараа нь ямар нэгэн зүйл бороог сүлжин, түүний биеийг нэвт огтлов. Голем ганхан, дараа нь хоёр хуваагдан нурж унав.

Амьсгаадаж буй Санни Шөнө Дундын Хэлтэрхийг доошлуулан, өмнө нь хар усанд живж буй улаан шүрний зургаан овоолго руу харав.

Тэгээд нулимав.

"Миний Сүүдрийг шархлуулж болно гэж хэн та нарт хэлсэн юм, новшнууд аа?"

Гэж хэлээд тэр эргэн харахад аянга Улаан цамхгийн аварга хаалганд цохив. Цахилгаан сум чулуун гадаргаар нь гүйж, дараа нь сарнин, сүнс шиг үлдэгдэл гэрэл үлдээв.

Зөвхөн долоон одны дүрс л эрчим хүчээр дүүрэн мэт гялалзсаар байлаа.

Цээжээ дарсан Санни аль хэдийн өвдөг хүртэл хүрсэн хар ус руу харж, Цамхаг руу алхав.