249-р бүлэг : Харанхуйн хараал
Эртний сийлбэрүүд дээр нарны гэрэлд умбасан үзэсгэлэнт нутаг дүрслэгджээ. Ногоон ой мод, гялалзах гол мөрөн, цэцэгсийн талбай чулуун хотуудыг хүрээлсэн байв. Саннигийн ойлгосноор энэ нь Мартагдсан Эрэг хараалд автаж, өнөөгийн эзгүй там болон хувирахаас өмнөх дүр төрх байлаа.
Дараагийн ханын зураг дээр тэр сайхан нутаг ододоор дүүрэн тэнгэрийн доор амарч байв. Гэтэл гэнэт нэг од газар унаж, сүйрлийн давалгаа хүний хотуудыг нөмрөв. Хүмүүс унасан одны үлдээсэн тогооны төв рүү ойртон очиход…
Дараагийн сийлбэрийг хараад Санни бараг бүдрэх шахав.
Тэнд нүцгэн хүний дүрс тогооны ёроолд зогсож, гэрлээр хүрээлэгдсэн байлаа. Чулуун хотуудын оршин суугчид эртний хувцас, хуяг өмссөнөөр түүнийг тойрон хүрээлжээ.
Тэр дүрс төгс төгөлдөр, ариун мэт харагдана. Эгэл ертөнцийн өчүүхэн өө сэв түүнд огт хүрээгүй мэт. Гэвч Санниг алмайруулсан зүйл нь түүний гоо үзэсгэлэн ч биш, арьснаас нь цацрах танил хэрнээ жихүүцэм туяа ч биш байв.
Харин… нүүр нь.
Түүний нүүрэн дээр гурван нүд цэвэр, хурц гэрлээр шатаж байлаа. Хоёр нь жирийн хүнийх шиг, харин гурав дахь нь духны яг голд байрласан.
…Яг л шуурганы дунд алхаж явсан аварга хөшөөн биет чулуу алхаараа няцалсан тэр аймшигт гавлын яс шиг.
'…Энэ юу гэсэн үг вэ? Энэ яг юу гээч зүйл юм бэ?'
Харамсалтай нь дараагийн сийлбэр ихэд гэмтсэн тул юу дүрслэгдсэнийг ойлгох боломжгүй байв.
Гэвч түүний дараах нь бараг төгс хадгалагдсан байлаа.
Тэнд гэрэлт дүрс өвдөг сөгдөн, цээжиндээ тэр нутгийн хүмүүсийн дундаас хамгийн өндөр хүний жадаар сүлбэгдсэн байв. Гэвч тэр аймшигт шархаас урсах зүйл нь цус биш, харин төгсгөлгүй харанхуй байлаа.
'Яагаад… яагаад тэд дайрсан юм бол? Юу болсон юм бэ?'
Хариултгүй үлдсэн Санни урагш алхаж, дараагийн ханын зурганд хүрэв. Тэнд тэр үхлийн шарх авсан амьтныг тойрон байсан хүмүүсийг харанхуй залгин, тархаж байгааг харлаа. Удалгүй тэр нь унасан одны тогоог ч залгив.
Тэгээд… бүх ертөнцийг залгив.
"…Бүхнийг залгигч харанхуйн хараал."
гэж тэр шивнэлээ.
Эцэст нь Санни энэ нутгийг сүйрүүлж, там болгон хувиргасан аймшигт гамшгийн эх сурвалжийг олж харлаа. Хэдийгээр нарийн учир нь тодорхой биш ч түүнийг удаан хугацаанд зовоосон нэг нууц ийнхүү тайлагдав.
Гэвч сийлбэрүүдийн өгүүлэмж үүгээр дууссангүй.
Уурхайн гүн рүү цааш алхах тусам Санни дараа нь юу болсныг мэдэж авлаа.
Харанхуй дэлхий даяар тархан, эцэст нь тэнгэрт хүрчээ. Одод түүгээр залгигдаж эсвэл доош унаж, тэнгэрийг гэрэлгүй аймшигт ангал болгон хувиргав.
Одгүй хоосон.
Нар дахин хэзээ ч энэ хараал идсэн газар мандаагүй. Хүмүүс хүйтэнд дагжин чичирч байв. Удалгүй харанхуйгаас аймшигт амьтад гарч ирэн тэднийг идэж эхэллээ. Эртний соёл иргэншлийн шилдгүүд зэвсэг барин хотуудаа хамгаалж, хэсэг хугацаанд мангасуудын давалгааг эсэргүүцэж чаджээ.
…Гэвч дараа нь хүмүүс өөрсдөө аймшигт мангас болон хувирч эхэлсэн юм.
Тэр мөчид Саннигийн нуруугаар хүйт даан, өөрийн эрхгүй чичирлээ.
Энэ нь тэр эртний хүмүүсийн эмгэнэлт хувь тавиланд автсанаас биш.
Харин энэ бүхэн хэтэрхий танил санагдсан учраас.
Дэлгэрэнгүй нь яг адил биш ч эцсийн үр дүн нь одоо бодит ертөнцөд болж буй зүйлтэй аймшигтай адилхан байлаа.
Гэнэт гарч ирж, дэлхий даяар тархсан хараал. Хаанаас ч юм гарч ирэн хүн төрөлхтөн рүү дайрч, залгих мангасууд. Тэдний эсрэг тэмцэхээр босож ирсэн мундагууд. Мөн зарим хүмүүс өөрсдөө мангас болж хувирч эхэлсэн явдал.
Энэ нь Хар дарсан зүүдний Хараал дэлхий даяар тахал мэт тархаж, мангасууд Гарцаар орж ирэн, Сэрэгсэд тэдний эсрэг тэмцэж, анхны Хар дарсан зүүдэндээ ялагдсан азгүйчүүд мангас болон хувирч байгаатай адил биш гэж үү?
Ганц ялгаа нь Мартагдсан Эргийн соёл иргэншлийн түүх аль хэдийн дууссан. Эцэст нь хараал тэднийг устгасан. Харин түүний ертөнцийн хүмүүс одоо ч ийм хувь тавилантай тэмцсээр байна.
Гэвч хувь тавиланг ялах боломж бий юу?
Мартагдсан Эргийн оршин суугчид бардам, хүчирхэг байв. Тэд мянга мянган жил оршин тогтнох хотууд барьж, хамгийн аймшигт мангасуудтай эн тэнцүү тулалдаж чаддаг байсан. Гэсэн ч эцэст нь бүрэн устгагдаж, газрын хөрснөөс арчигдсан. Тэдний нутаг хараалд автсан цөл болж хувирсан.
Нэг өдөр бодит ертөнц ч Мартагдсан Эрэг шиг эзгүй там болон хувирах уу?
Нүүрэнд нь бараан төрх тодорсон Санни харж байсан сийлбэрээсээ холдон, цааш алхав.
Урагш дахиад хэдэн зураг байлаа.
Нэг дээр нь харанхуй нутаг бүрээс долоон баатар нэгдэж буйг дүрсэлжээ. Тэдний хамгаалалт, удирдлага дор хүмүүс хагас сүйрсэн хотуудаасаа гарч, асар том тогооны эрэг дээр цуглав. Тэнд тэд мангас ч давж, нэвтэрч чадахгүй хүчирхэг ханатай шинэ гэр байгуулжээ.
Баатруудын нэг нь гартаа барилгчны алх барьсан эр байв. Түүний нүүрийг дүрсэлсэн хэсэг гэмтсэн ч тэр нь Оддын Гэрлийн Легион байгуулсан долоон хүний нэг, Мартагдсан Эргийг гатлуулахад тусалсан хөшөөний эзэн гэдэг нь илт байлаа.
Сүүлээс хоёр дахь сийлбэр дээр аварга хана бүрэн баригдаж, хот харанхуйн дунд цэцэглэн хөгжиж байв. Долоон баатар түүнээс зайдуу зогсож, … ямар нэг зүйлийг тойрон хүрээлжээ.
Саннигийн нүд нарийсав.
Тэд төсөөлөхийн аргагүй өндөр цамхгийг хүрээлсэн байв. Тэр нь тэнгэр, газрыг холбосон ертөнцийн тэнхлэг мэт сүндэрлэнэ. Хэдийгээр асар өндөр ч бүрэн дуусаагүй байлаа.
Улаан цамхаг. Гэвч хараахан улаан болоогүй, хараалт шүрээр бүрхэгдээгүй байв.
Хамгийн сүүлийн сийлбэр дээр цамхаг бүрэн баригдаж, оройд нь…
Шинэ наран шатаж, газар нутаг болон баярлаж буй хүмүүсийг дахин гэрлээр гийгүүлнэ.
Харанхуй алга болсон байлаа.