Санни намхан Айког ширтэн зогсож, энэ удаа дээш харах шаардлагагүй байгаадаа дотроо сэтгэл хангалуун байлаа. Залуу эмэгтэйн нүд хонгилын гүн рүү ухасхийж, зугтах боломжоо дүгнэж байгаа нь илт.

…Гэвч тийм боломж байсангүй.

Эцэст нь тэр санаа алдан, гүнзгий зангидсан царайгаар Санни руу эргэв. Яагаад ч юм, ийм ноцтой төрх түүний жижигхэн нүүрэнд жаахан инээдтэй харагдана.

"Санни, тийм үү? Сонс, найз аа… аан… босс оо. Намайг аварсанд үнэхээр баярлаж байна, гэхдээ үнэндээ би анчин шиг харагдаж байна уу? Би чамд ан хийхэд яаж туслаж чадах юм бэ? Магадгүй чи өөрийн тэр булчинлаг найзуудаасаа нэгийг нь гуйсан нь дээр байх…"

Тэгснээ гэнэт нүд нь томров.

"Чи намайг өгөөш болгох гэж байгаа юм биш биз дээ?"

Санни инээд алдав.

"Үгүй, үгүй. Тийм зүйл биш. Зүгээр л энэ удаагийн ан дээр чи л надад тусалж чадна. Дашрамд хэлэхэд, би чамтай зүгээр тааралдаагүй. Нэлээд удаан ажиглаж байсан юм."

Айко бага зэрэг цайв.

"Аан, ойлголоо. За… хүн бүрд өөрийн гэсэн зүйл байдаг шүү дээ. Гэхдээ би тулаанч биш. Энэ удаад чамд тусалж чадахгүй байх…"

Санни толгой сэгсэрлээ.

"Тайвшир, Айко. Би агнах гэж байгаа том зүйл… чиний найз байгаа юм. Стив гэдэг том, тарган новш. Түүнийг л би хайж байна. Тэр хаана нуугдаж байгааг чи мэднэ гэдгийг баттай мэдэж байна. Учир нь чи өөрөө түүнийг нууж байгаа. Тэгэхээр…"

Айкогийн нүүрэнд гүн гайхшрал тодров. Чин сэтгэлийн будлиантайгаар тэр асуув.

"Хүлээ, юу гэнэ ээ? Стив? Дурсамжийн захын тэр залуу юу? Би яагаад түүний хаана байгааг мэдэх ёстой гэж?!"

Тэр хэд хэд нүдээ анивчаад, эргэлзсэн өнгөөр үргэлжлүүлэв.

"Чи намайг өөр хүнтэй андуураагүй биз дээ, Санни?"

Санни санаа алдан хэсэг хүлээгээд, нүдээ эргэлдүүлэв.

"За яах вэ. Би энд цаг үрэхийг хүсэхгүй байна, тиймээс хурдан аргаар шийдье. Тийшээ хар."

Тэр сүүдрээ заалаа. Айко доош харснаа, сүүдэр гэнэт толгойгоо эргүүлж, түүн рүү даллахад нүд нь томров.

"Юу вэ…"

Санни гараа зөрүүлэн, тайлбарлав.

"Энэ бол миний сүүдэр. Маш хэрэгтэй туслагч. Бусад зүйлсийн дунд өөрөө явж чадна, харсан зүйлээ надад хэлж өгдөг. Өчигдөр тэр юу харсныг мэдэх үү?"

Айкогийн царай нь цайж, том нүдээр сүүдрийг ширтэв.

Сүүдэр ч мөн адил түүн рүү үл тоосон харцаар ширтэв.

"Тиймээс… Стив хаана байгааг мэдэхгүй дүр эсгэх хэрэггүй. Намайг түүн дээр аваач."

Залуу эмэгтэй түүнийг харж, шүдээ зуун, нүдэнд нь хатуу шийдэмгий байдал тодров.

"Чи түүнээс юу хүсэж байгаа юм?"

Санни хөмсгөө өргөлөө.

"Юу хүсэж байна гэж үү? Таал даа. Тэр залуу сүнснийхээ голд зуу гаруй Дурсамж хадгалж яваа."

Айко жижигхэн нударгаа чангарав.

"Тэр миний найз. Би…"

Санни гараараа дохиж, тасаллаа.

"Өө, битгий ингэж драм үүсгэ. Би түүнд муу зүйл хийхгүй. Хэрвээ хүссэн бол аль хэдийн чамайг алчих байсан. Миний сүүдэр чамайг хаашаа явж байгааг харсан шүү дээ, санаж байна уу?"

Үнэндээ Санни худал хэлж байлаа. Айко хэд хоног тутамд хэт их хоол хулгайлж байгаагаас, түүнийг Стивийг нууж байгаа гэж бараг итгэлтэй байсан ч, яг хаана нуугдаж байгааг мэдэхгүй.

Учир нь тэр нуугдах газар Харуулуудын нутаг дэвсгэрийн цаана байж магадгүй бөгөөд Санни Сейшаны ойролцоо сүүдрээ явуулахгүй байхыг хичээж байсан.

Айкогийн нүүрэнд цочирдсон илэрхийлэл гарч ирэв. Хэсэг хугацааны дараа тэр асуув.

"Чи үнэхээр бидэнд гар хүрэхгүй биз?"

Санни хамгийн найрсаг, хамгийн үнэнч инээмсэглэлээ тодрууллаа.

Яагаад ч юм, жижигхэн охин дагжин чичирлээ.

"Тийм ээ. Надад итгэж болно. Би ертөнцийн хамгийн үнэнч хүн шүү дээ. Бүр хоёр ертөнцийн…"

───

Хэдэн цагийн дараа, Гэрэлт Цайзын хонгилуудаар гурван дүрс нууцаар хөдөлж байлаа. Нэг нь хар савхин хуягтай цонхигор залуу, хоёр дахь нь зальтай нүдтэй жижигхэн охин, гурав дахь нь аварга биетэй, том дугуй гэдэстэй эр.

Тэр тарган эрийн улмаас тэдний нууцаар хөдлөх оролдлого бараг утгагүй болж байв.

Дараагийн буланд дөхөхөд Санни санаа алдан, нөгөө хоёрт зогсох дохио өглөө.

"Урд Харуулууд эргүүл хийж байна. Түр хүлээх хэрэгтэй."

Стив, Айко хоёр бие бие рүүгээ харан мөрөө хавчив. Биеийн хэмжээний ялгаанаасаа болоод тэд үнэхээр инээдтэй харагдана. Толгой сэгсрэн, Санни Төгсгөлгүй Булгийг дуудан, бага зэрэг ус уугаад, дараа нь шилэн гоёмсог савыг тэдэнд өглөө.

"Яагаад чи ер нь бүгдээс нуугдаж байсан юм, Стив?"

Том тарган эр түүн рүү гундуухан харж, сэтгэл гутарсан өнгөөр хэлэв.

"Өөр юу байх вэ? Энэ замбараагүй байдал эхэлмэгц хүмүүс Дурсамжийг минь авах гэж ирнэ гэдгийг мэдэж байсан."

Санни хөмсгөө зангидлаа.

"Дурсамжийн зах Цэргүүдийнх байсан биз дээ. Тэгвэл чи яагаад Тессай эсвэл Гемма дээр очоогүй юм?"

Стивийн нүүр ярвайв.

"Би Тессайг хэт сайн мэднэ. Ганлауг үгүй болсны дараа түүн рүү ойртохыг хүсээгүй. Харин Геммагийн хувьд… бид ер нь муугүй харилцаатай. Гэхдээ тэр охин, Кидо… аан… өнгөрсөнд би түүнд жаахан муу үг хэлчихсэн юм. Нэг төрлийн… бизнесийн маргаан гэж хэлж болно. Түүнийг тэгээд тийм том албан тушаалд очно гэж хэн мэдэх вэ дээ? Тэгээд ер нь тэд хоёр… ойлгож байгаа биз дээ…"

Санни хөмсгөө өргөөд, сониучирхан асуулаа.

"Тэгвэл Нефист хандах чинь яасан юм?"

Айко түүнд төвөгтэй харцаар харлаа.

"Түүний хүмүүс цайзынхныг сайнаар хүлээж авдаггүй гэж сонссон. Стив бүр албан ёсоор Цэргүүдийн талд байсан болохоор… бидэнд очих газар байгаагүй."

Санни хөмсгөө зангидлаа. Үнэхээр Нефийн бүлэг дотор зарим гаднах суурингийн хүмүүс цайзынхныг элсүүлэхийг эсэргүүцдэг дотоод зөрчил байсан. Өөрчлөгдөж буй Од болон түүний багийн гишүүд ноцтой зүйл гарахаас сэргийлэхийг хичээж байсан ч, хаа сайгүй байж чадахгүй.

"Зарим асуудал үүсгэдэг хүмүүс бий, үнэн. Гэхдээ та нар зүгээр байх болно. Зүгээр л намайг дагаж байгаа гэж хэл."

Тэр хэсэг бодсоноо, дараа нь бодлоо өөрчлөв.

"Үгүй ээ, тэгж хэлж болохгүй. Ихэнх нь намайг сайн мэдэхгүй. Харин Найтингэйлтэй хамт явж байна гэж хэл. Хэрвээ Найтингэйл яагаад тэгж хэлж яваа юм бэ гэж асуувал, намайг дагаж байгаа гэж хэлээрэй."

Хоёул түүн рүү гайхсан харцаар ширтэв.

"Миний найз Кай амьд байгаа гэж үү? Ямар сайхан мэдээ вэ!" гэж Стив өргөн инээмсэглэн хэлэв.

Айкогийн нүүрэнд мөрөөдөмтгий илэрхийлэл тодров.

"Чи эхнээс нь Найтингэйлтэй танил гэдгээ хэлчихгүй яасан юм бэ? Тэгсэн бол бүх зүйл илүү амар байх байлаа!"

Санни тэднийг ширтээд, толгой сэгсэрлээ.

"Шүлсээ арч л даа."

Яагаад тэр бүтэн нэг цаг зарцуулан Стивийг хамт явахыг ятгасан юм бол? Зүгээр л Кайг дагуулж ирсэн бол, тэр бүдүүн новш сайхан нумчин нэг инээмсэглэхэд л шууд зөвшөөрөх байсан.

'Ямар шударга бус юм бэ…'

Гэтэл гэнэт тэр толгойгоо эргүүлж, хөшиж орхив.

Ямар нэг зүйл буруу байлаа. Маш, маш буруу. Түүний сүүдэр өнгөрөх ёстой байсан Харуулууд… аль хэдийн нэг минут өнгөрсөн байхад гарч ирсэнгүй.