Өглөө болоход тэд цайз руу хөдөллөө.

Боржин цамхгийн аюулгүй оромжийг орхихоосоо өмнө Эффи тэдэнд зааварчилгаа өгөв.

“Миний араас дагана. Би юу гэнэ бүгдийг нь сонсоно. Дуу гаргахгүй. Цус алдахгүй. Хэт их юм бодохгүй. Гадна байгаа зарим амьтад чанга бодлыг ч хүртэл сонсож чаддаг, зарим нь хүчтэй сэтгэл хөдлөлийг мэдэрдэг. Тиймээс айдас ч бүү мэдэр.”

Санни түүнийг бараан царайтай ширтэв. Тэр яаж өөрийн сэтгэл хөдлөлөө удирдах юм бэ?

Эрч хүч дүүрэн анчин бүсгүй инээмсэглэл тодруулав.

“Юу вэ? Чи өмнө нь үзэсгэлэнт бүсгүйд өөрийгөө гайхуулах гэж толгой дотроо математикийн бодлого бодож ч үзээгүй юм уу? Яг тэгж л хий.”

Саннигийн хацар улайж эхлэхэд, Эффи хэхрээд Касси, Нефис хоёр луу харлаа.

“Засварлая. Та хоёр айхгүй байхыг хичээ. Харин чи, тэнэг минь, хэт их догдлохгүй байхыг бод. Миний араас алхах хэцүү санагдвал алгадуулмаар байна гэж хэлээрэй, за юу?”

Санни хөмсгөө атируулан, шүдээ зуун хэлэв.

“Тэр… асуудалгүй ээ.”

Эффи хоёр удаа нүдээ ирмээд, инээмсэглэв.

“Аан! Дайсны талынх юм байна тэ? Ойлголоо, ойлголоо…”

Юу… юу гэсэн үг вэ тэр нь?!

Сэтгэл хөдлөлөө барихын тулд Санни гүнзгий амьсгаа аваад, арав хүртэл тоолов.

_Математик бодлого гэнэ үү… намайг хэн гэж бодоод байгаа юм бэ?! Түр хүлээ… бас би яагаад тоолоод байна аа?_

Зааврыг нь ойлгосныг нь баталгаажуулсны дараа анчин бүсгүй эргэж, цамхгийн гарцыг хааж байсан асар том боржин хавтанг хажуу тийш өнхрүүлэв. Бор арьсан доогуур нь булчингууд чангарч, хөдөлж, үнэхээр сүртэй дүр төрхийг бүрдүүлнэ.

Санни түүний нурууг ширтээд, өөрийн эрхгүй шүлсээ залгив. Тэр боржин хавтан дор хаяж хэдэн тонн жинтэй байх ёстой. Үзэсгэлэнт аварга эмэгтэй яг хэр их хүчтэй юм бэ?

Түүний харцыг анзаарсан Эффи хөмсгөө өргөөд, нүдээ ирмэв.

“Харж байгаа зүйлдээ дуртай байна уу?”

Санни автоматаар хариулав.

“Тийм ээ… ээ… үгүй! Өөрөөр хэлбэл, би тийм учраас хараагүй. Ер нь чи яаж ийм хүчтэй байж чаддаг юм бэ?”

Эффи боржин хавтан руу, дараа нь түүн рүү харлаа.

“Аан, тэр үү? Энэ бол миний Аспектийн чадвар. Бүх биеийн ерөнхий хүчийг сайжруулдаг.”

Тэр бол… маш ховор, асар хүчтэй чадвар байлаа. Гял цал биш ч гэсэн, бодит байлдаанд бараг төгс дайчны чадвар. Зөвхөн хүч төдийгүй, хурд, уян хатан байдал, тэсвэр, биеийн бат бөх чанар нь хүртэл нэмэгддэг. Эффи яг л Нефисийн ярьдаг эртний домгийн баатрууд шиг. Ялангуяа тэр нэмэгдэл нь туйлын өндөр санагдаж байв.

Дээрээс нь, Харанхуй хотод олон жилийн турш Хар дарсан зүүдний мангасууд агнаж явахдаа тэр маш их сүнсний мөн чанар шингээсэн нь гарцаагүй. Цайзын тирант эзэнд татвар болгон өгөхөөс татгалзсан бүх тэр хэлтэрхийнүүд хаа нэгтээ очих л ёстой.

Гэхдээ тэр яагаад өөрийн чадвараа ингэж шууд илчилж байгаа юм бэ? Ийм нууцыг хуваалцах нь, ялангуяа Мартагдсан Эргийн хэрцгий бодит байдалд, огтхон ч ухаалаг хэрэг биш.

Түүний гайхшралыг анзаарсан Эффи инээмсэглэв.

“Юу вэ? Нууц гээд байх юм байхгүй шүү. Энд бол нүдтэй хүн бүр миний чадвар юу хийж чаддгийг мэднэ. Хэрвээ хүсвэл Дутагдлаа ч хэлж өгье?”

Түүний нүдэнд сахилгагүй оч гялалзав.

_Арай тийм ч юм гэж юу байх уу. Хэн тийм солиотой юм шиг өөрийнхөө…_

“Энэ маш энгийн! Миний Аспект зөвхөн биеийн бүх шинж чанрыг минь сайжруулаад зогсохгүй, биеийн бүх хэрэгцээг минь ч адилхан нэмэгдүүлдэг. Би яагаад махыг тийм их идээд, хэмхлэгдсэн ясны овоо үүсгэснийг чи юу гэж бодож байна?”

Тэр инээгээд, толгой сэгсрэв.

“За яах вэ, үнэндээ хөгжилтэй байсан л даа…”

Олон хүний хүчтэй байхын төлөөс нь, олон хүний өлсгөлөнтэй байх явдал байжээ. Харанхуй хот шиг хоол хүнс ховор, олдоц муутай газар бол энэ үнэхээр аюултай Дутагдал. Энэ нь хүнийг байнга ан хийхэд хүргэж, бусдаас хавьгүй илүү их гэмтэх, үхэх эрсдэлд оруулна.

Ихэнх хүн үүнийг хэтрүүлэг гэж тохуурхах байсан биз. Харин Санни биш. Тэр жинхэнэ өлсгөлөн гэж юу болохыг мэднэ. Тэр хүнийг юу болгож чаддгийг ч мэднэ.

Магадгүй Эффи энд байгаагийн шалтгаан ч энэ байж болох юм. Магадгүй тэр анчин болсон нь хүссэндээ биш, харин өөр сонголтгүй байсан учраас.

_Хүмүүст өөр ямар биеийн хэрэгцээ байдаг билээ?_ гэж Санни жаахан будилан бодов. _Агаар, дараа нь ус, хоол, тэгээд… се… хмм?_

“Хөөе! Би догдлохгүй бай гэж хэлсэн шдээ!”

Санни цочин, толгойгоо өргөв. Эффи түүнийг ширтэн, тас тас инээж байлаа. Ичсэндээ тэр ууртайгаар шүдээ зуулаа.

_Өөрийгөө битгий ихээр бодоорой, муу урт шонгийн мод минь!_

Гэвч Нефис, Касси хоёр тэднийг хөгжилтэй гэх чинь харж байгааг анзаарахад, уур нь бага зэрэг намдав. Тэр үед л Санни туршлагатай анчин бүсгүй зүгээр л сахилгагүйтэж байгаагүйг ойлгов.

Магадгүй тэр хотыг туулах үед илүү аюул багатай байлгахын тулд, тэдний сэтгэл зүйг зөв байдалд оруулах гэж уур амьсгалыг зөөллөхийг оролдож байсан ч юм билүү.

Эффи инээмсэглэсээр:

“Юу вэ? Хариу алга уу?”

Санни түүнийг ширтээд:

“Намайг битгий сатааруулаад бай” гэлээ.

Дараа нь бодлынхоо урсгалыг хүчээр өөрчлөөд, дургүйхэн нэмж хэлэв.

“Би… тэгшитгэл бодож байна…”

***

Хэдхэн минутын дараа тэд боржин цамхгийг орхиж, Харанхуй хотын гудамжинд хөл тавив.

Эффи урагшлахын өмнө эртний хуягныхаа дуулгыг дуудаж өмслөө. Гладиатор хэв маягтай, дээрээ цэнхэр морины хялгасан том сэрвээтэй, нүд, уруул хоёрыг нь л ил гаргасан нарийн харах нүхтэй байв.

Нуруун дээрээ тэр агнасан мангасуудын мах, яс, арьс хийсэн арьсан уут үүрчээ. Санни энэ уут дотроо гаднаасаа харагдахаасаа хавьгүй том гэдгийг баттай мэднэ. Үгүй бол Эффигийн бүх олз багтахын тулд хэтэрхий инээдтэй том байх ёстой байлаа. Гэсэн ч жирийн хүний хувьд дэндүү хүнд хэвээр.

Хуяг, урт хутга, хар арьсан хормогчийг нь тооцвол, энэ нь Саннигийн харсан Эффигийн дөрөв дэх Дурсамж байв. Тэр түүний нөөцөд өөр хэд байгааг гайхав.

Эффи яг ямар зэвсэг хэрэглэдгийг тэр хараахан мэдээгүй байлаа.

Үүрийн гэгээний сүнслэг мэт гэрэлд тэд хараагдсан балгас хот руу алхаж орлоо.