Кастер ус, даавууны өөдөс, бүдүүн хийцтэй нэгэн цамц авчирчээ.

Санни бие дээрх цусаа угааж байх хооронд бардам Өв залгамжлагч Харперын цогцсыг болгоомжтойгоор булан руу чирж аваачин, далайн замаг, хуурай сүрлэн дээврийн овоолго дор булж, шалнаас цусыг аль болох цэвэрхэн болгохоор арчив.

Ингэснээр урц руу санамсаргүйхэн шагайсан хэн нэгэн шууд л бүхнийг ойлгохгүй. Мэдээж бага зэрэг анхааралтай ажиглавал энд юу болсны ул мөр илт харагдана.

Энэ бүхнийг хийх зуур Кастер ярьж байлаа.

"Цогцсыг зайлуулах хамгийн амархан арга бол тавцангаас зүгээр л доош шидэх. Аз таарвал зам дээр унахгүй. Унасан ч хэн ч нээх их тоохгүй. Харанхуй хотод хүмүүс байнга үхдэг, ялангуяа гаднах сууринд амьдардаг хүмүүс."

Тэр хэсэг зогсоод үргэлжлүүлэв.

"Гэхдээ бид тэгж болохгүй. Харпер жирийн захын хорооллын харх биш. Тэр Гэрэлт Цайзын Эзэнд ажиллаж байсан хүн. Харуулууд түүний гэнэтийн үхэлд анхаарлаа хандуулна. Тэгээд чамд, мөн Хатагтай Нефист төвөг болох шалтгаан болгоно. Тиймээс бид үүнийг бүрмөсөн алга болгох хэрэгтэй. Амаргүй байх даа."

Санни түүн рүү хөмсгөө зангидан харав.

"Юу нь том асуудал гэж? Би зүгээр л толгод даваад нуранги руу шууд буулгаад хаячихна. Гадаа шөнө болж байна. Хэн ч харахгүй."

Кастер толгой сэгсэрээд:

"Цайзын Харуулууд замыг өдөр шөнөгүй ажигладаг янз бүрийн ажиглагчтай. Чамайг анзаарах нь гарцаагүй. Мэдээж хэн нэгэн тэднийг нүдээ анихыг ятгахгүй бол."

Тэр санаа алдав.

"Хямд тусахгүй нь дээ. Гэхдээ би зохицуулж чадна. Маргааш нар жаргасны дараа чамд ойролцоогоор нэг цаг олдоно. Тэр хугацаанд цогцсыг нурангид хүргээд, буцаж ир. Уучлаарай, илүү хугацаа авч өгч чадахгүй. Үлдсэн жаахан Сүнсний Хэлтэрхий минь хүртэл энэ ажлаар дуусна."

Түүний хоолой үнэхээр анд нөхрийнхөө төлөө санаа зовж буй мэт сонсогдов. Гэвч үнэндээ тэр Санни одоо хэчнээн их өртэй болсныг дахин сануулж чадаж байлаа.

Хэрэв энэ дохио хангалтгүй бол ирээдүйд Харпер хэрхэн үхсэнийг илчлэхээр заналхийлэх боломж түүнд үргэлж бий.

Кастер түүнийг алгандаа бүрэн атгажээ.

Санни харанхуй царайлан инээмсэглээд:

"Маргааш болтол би тэгээд яах юм?"

"Ердийнхөөрөө л бай. Аль болох хэнтэй ч битгий ярь. Яахав чи угаасаа ганцаараа л даа. Хэн ч сэжиглэхгүй юм биш үү."

Тэр хэсэг бодсоноо нэмж хэлэв.

"Өө. Энэ оромжинд удаан хугацааны турш хэн ч орох ёсгүй. Харпер сүүлийн саруудад цайзад амьдарч байсан. Захын хүмүүс түүний эзгүйг анзаарахгүй. Харуулууд ч саяхан тэр тайлан өгсөн болохоор сэжиглэхгүй. Бид зүгээр."

Санни түүн рүү хачин харцаар ширтэв.

"Яасан?" гэж Кастер гайхсан харцаар харав.

Санни толгой сэгсрэв.

"Юу ч биш ээ. Чи өмнө нь хэд хэдэн удаа цогцос алга болгож байсан болов уу гэж л бодлоо."

Кастер хөмсгөө зангидлаа.

"Үнэндээ энэ анхных. Харанхуй хотод ихэнхдээ цогцсыг бүгдэд ил харагдах газар орхих нь илүү ашигтай."

Учиртай гэнэ ээ? Хэрэв бусдад айдас төрүүлэхгүй бол хүн алахын хэрэг юу билээ?

Хүн алах тал дээр Санни жинхэнэ сонирхогч. Өв залгамжлагчидтай өрсөлдөх ч аргагүй.

Ингээд тэд өрөвдөлтэй оромжыг нь орхиод буудал руу буцав. Хэн ч түүнд анхаарал хандуулсангүй. Санни өрөөндөө орж, нарийн орон дээрээ чимээгүй суув.

Тэр энэ шөнө унтаж чадахгүй байх гэж бодсон байлаа. Нефисийн төлөвлөгөө болон Харпер түүний гарт үхэж буй дурсамж нь тарчлаах биз гэж.

Гэвч эцэст нь хагарах мэт өвдөж буй толгой нь дэрэнд хүрмэгц шууд л харанхуйд живэв.

───

Өглөө тэр цочин сэрэв. Уурласан захын оршин суугчид өрөөнд нь дайран орж буй мэт санагдлаа.

Тэгээд ч тэд юу хийж чадах юм бэ? Хэрэв байдал хурцадвал цөөн хэд нь л түүнд аюул учруулж чадна.

Гэхдээ хэн ч байсангүй.

Хэсэг эргэлзсэний дараа тэр жирийн өдрийн адил аашлахаар шийдэв. Өрөөнөөсөө гарч, гадаа нүүрээ угаахаар алхлаа.

Нефисийн жижиг туслагчид түүнийг урьдын адил мэндчилж эсвэл үл тооно. Инээмсэглэл нь эелдэг, гэхдээ түрхэн зуурын.

Хэн ч түүн рүү дахин харсангүй.

Санни тайлбарлашгүйгээр сэтгэл нь түгшиж, байрнаас гарч тэнгэр өөд харав.

Юу ч өөрчлөгдөөгүй. Өчигдөр ямар байсан, түүнээс өмнөх бүх өдөр ямар байсан, яг тэр хэвээр.

_Яаж… яаж ингэж болдог байна аа?_

Тэр хүн хүчирхийлэн, харгисаар алсан. Гэвч хэн ч тоосонгүй. Харпергүйгээр дэлхий үргэлжилсээр, түүний нүдэнд хөшиж үлдсэн айдас, шаналлыг үл ойшооно.

Харуулууд хүртэл тагнуулынхаа алга болсныг анзаараагүй бололтой.

Санни нүүрээ илж, зовлонгоо нууна. Толгой нь аймшигтайгаар хатгаж байлаа.

_Хэрэв тэд тоохгүй бол би яагаад тоох ёстой гэж? Тэр тэнэгийг мартаач._

Гэхдээ тэр тоож байлаа. Ухаангүй мэт боловч, хохирогчийнхоо үхэлд гашуудах ёстой мэт санагдана. Магадгүй энэ байдал түүний өөрийнх нь үхлийг үргэлж төсөөлдөг байсан байдалтай аймшигтай адилхан тул.

Хэн ч анзааралгүйгээр хаягдаж, мартагдаж, оршиж байсан гэдгийг нь ч хэн ч тоохгүй.

_Өрөвдөлтэй юм_

Дотогш орж, өрөөндөө суун хана ширтэв.

Өдрийн ихэнхийг тэр тэнд өнгөрөөв. Ганцхан удаа гарч, Шөнө Дундын Хэлтэрхийгээр бэлтгэл хийж буй дүр үзүүлэв. Ката давтах зуур Нефис түүний сэлмийн хөдөлгөөнийг хөмсгөө зангидан ажиглаж байхыг олж харлаа. Гэвч дараагийн мөчид түүнийг үүрэг даалгаврын тасралтгүй урсгалууд Саннигаас холдуулчихлаа.

_Намайг жий! Кастертайгаа очиж ярь. Би ямар тоох ч биш!_

Гэнэт төрсөн уур бухимдал нь Санниг гайхшруулав.

Ямар ч байсан бүтэн өдрийн турш ноёрхсон хүйтэн хайхрамжгүй байдлаас дээр.

_Сүүлийн үед миний ухаанд юу болоод байна? Би Үнсэн Булшинд буцчихсан юм шиг_

Хөмсгөө зангидан, тэр Шөнө Дундын Хэлтэрхийг алга болгоод буцаад өрөө лүүгээ орлоо.

Гэвч тэнд хэн нэгэн хүлээж байлаа.

Касси.

Сохор охин хаалганд нуруугаа харуулан, модон таягаа барин чимээгүй зогсоно. Царай нь ер бусын хөдөлгөөнгүй. Бараг… гунигтай.

Саннигийн зүрхний цохилт алгасана.

_Тэр арай… мэдчихсэн юм болов уу?_

Хуурамч инээмсэглэл гарган, хөгжилтэй дуугаар ийнхүү хэллээ.

"Өө, сайн уу Кас. Чамд туслах хэрэг гарсан уу?"

Касси түүн рүү эргэж, хэсэг эргэлзээд инээмсэглэв. Гэвч тэр инээмсэглэлд нэг л зүйл буруу.

Бараг түүнийх шиг хүчээр гаргасан мэт.

Касси хэсэг тээнэгэлзээд хэлэв.

"Үгүй ээ, онцгой зүйл биш."

Санни хэдэнтээ нүдээ анив.

_Өнөөдөр энэ яачихав вэ?_

Касси гараа өргөн, мөрөнд нь хүрэв.

"Үгүй… үнэндээ би чамд бэлэг өгөх гэсэн юм."

Санни хөмсгөө өргөв.

"Бэлэг үү?"

Тэр толгой дохив. Дараагийн мөчид түүний биеэс гарсан оч шиг энерги Санни руу шилжин очиход тэрээр гэнэт цочлоо.

[Та Дурсамж хүлээн авлаа: Төгсгөлгүй Булаг.]

Энэ чинь… бараг дуусашгүй устай тэр гоёмсог шилэн сав биш билүү? Яагаад гэнэт үүнийг өгч байгаа юм бол?

"Яагаад гэнэт надад үүнийг өгч байгаа юм?"

Касси хэсэг чимээгүй байснаа зөөлөн толгой сэгсрэв.

"Зүгээр л өгмөөр санагдсан юм. Яагаад гэж үү? Чи бидний төлөө хийсэн бүхний дараа би чамд юм өгч болохгүй юу?"

Санни тээнэгэлзээд:

"Бололгүй яах вэ. Зүгээр л… төсөөлөлд буусангүй."

Касси мөрийг нь чанга атган, ер бусын удаан хөдөлгөөнгүй зогсов. Дараа нь харцаа буруулж, намуухан, жигд хоолойгоор хэлэв.

"Бид удахгүй дахин уулзана аа, Санни."

_Сонин амьтан вэ?_

Тэр бага зэрэг ичиж, гарыг нь алгадаад:

"Мэдээж. Би хаачих юм бэ? Энэ оромж чинь бид хоорондоо байнга тааралдахаар жижигхэн шүү дээ."

Касси аажмаар гараа татан авч, зөөлөн инээв.

"Тийм ээ. Чиний зөв. Би… би одоо явлаа."

Тэгээд тэр эргэн, хаалга руу алхав.

Санни түүний нурууг ширтэн мөрөө хавчив.

"За тэгвэл. Баяртай. Санни"

_Энэ охинд юу болоо вэ?_

Хаалганы аманд хүрээд Касси гэнэт зогсов. Толгойгоо эргүүлэлгүй, царайгаа харуулахгүйгээр хэсэг зогсоод намуухан хэлэв:

"...Баяртай, Санни."