159-р бүлэг : Илчлэлт
Бүх эргэлзээ, тавгүй мэдрэмжийнхээ хажуугаар ч Санни энэ ан бүхнийг өөрчилнө гэж хэзээ ч төсөөлөөгүй. Тэр зүгээр л урсгалаараа явж буй загас мэт байлаа. Ийм том хамтарсан ажиллагаа гэдгээс бага зэрэг түгшиж байсан ч, өөрийг нь тойрон хүрээлсэн олон анчдын дунд хачин этгээд тайвшрал мэдрэгдэнэ.
Энгийн бус ангийн баг үд дунд гаднах суурингаас хөдөлж, хотын захад орших нурсан аварга гэрэлт цамхгийн балгас руу, зүүн зүг чиглэв. Бараг хорь орчим хүн цугларч, үхлийн нарийн гудамжнуудаар болгоомжтой урагшилна. Эффи тэдний гол замчлагч болж, Санни урд талыг тагнан дэмжинэ.
Төлөвлөгөө аль болох энгийн, шулуун байхаар хийгдсэн. Гэвч Харанхуй хотод юу ч хэзээ ч үнэхээрийн аюулгүй байдаггүй. Хүн бүр хамгийн муу тохиолдолд ч бэлэн байлаа.
Удалгүй тэдний айдас биелэв.
Зорьсон газрынхаа талд хүрэх үед гэнэт гарсан чимээнд Эффи хөдөлгөөнгүй хөшихөд хүргэв. Тэр гараа өргөн зогсох дохио өгөөд, манан руу ширтэхэд нүүрэнд нь бараан, муу ёрын дохио тодров.
Муу зүйл болох гэж байгааг мэдэрсэн Санни сүүдрээ буцаах тушаал өгч, Кассид дөхөв. Түүний гар агаараас Шөнө Дундын Хэлтэрхийн ишийг атгахад бэлэн байлаа.
Хэдэн агшин нам гүм үргэлжилсний дараа Эффигийн хүүхэн хараа гэнэт тэлснээ:
"Тарцгаа!"
Үг амнаас нь унахтай зэрэгцэн туршлагатай анчид янз бүрийн зүгт үсрэн тарлаа. Санни Кассиг шүүрч аваад хажуу тийш үсэрч, араасаа чирэв.
Дараагийн мөчид асар том, хүнд зүйл дээрээс унан, саяхан Нойрсогчидын зогсож байсан чулуун замыг бут ниргэлээ. Аз болоход ихэнх нь Эффигийн анхааруулгын ачаар амжиж холдсон байв.
Гэвч хоёр хүн хэтэрхий оройтжээ.
Тэдний хашхираан мах тасрах жигшүүрт чимээнд живэв.
Санни хараал урсгасаар байсан нь түүний Сүүдэр нь хараахан ирээгүй байлаа. Түүнд сүүдрийн тусламжгүйгээр тулалдахаас өөр арга байсангүй. Тэр эргэн, Шөнө Дундын Хэлтэрхийг дуудаад… хормын төдий хөшиж орхив. Царайнаас нь цус хуу татлаа.
Гудамжны голд аварга далавчит амьтан хагархай чулуун дээр зогсоно. Цайвар бие, хар өд нь азгүй анчдын цусаар будагджээ. Аймшигт хошуу нь ангайж, зүү шиг хурц соёонууд эгнэн харагдана.
Цамхагийн элч!
Санни айдаст хөшсөн нүдээр харж байтал урт улаан хэл нь амнаас нь сунаж, нүүрэн дээрх цусыг долоов.
_Хөдлөөд өгөөч!_
Тэр хөшсөн биеэ сэгсрэн, сэлмээ атгаж, амьд үлдэхийн төлөө тулалдахад бэлдэв.
…Өөрийнхөө, бас Кассигийн төлөө.
Дараагийн хэдэн хоромд бүх зүйл асар хурдан, бас мөнх мэт урт хугацаанд өрнөв. Анчдын өмнө энгийн сонголтууд байлаа: жижиг бүлгүүд болон хуваагдан балгас руу зугтах уу, гэхдээ тэнд илүү аймшигтай зүйлтэй таарах эрсдэлтэй; эсвэл байрандаа зогсож, Нүгэлт Араатныг хөөж явуулах уу?.
Хэн ч ярилцах шаардлагагүйгээр, бүгд хоёр дахь сонголтыг хийлээ.
Хэчнээн аюултай ч гэлээ, танил дайсан үл мэдэгдэхээс дээр.
_Үл мэдэгдэх…_
Амьд үлдсэн анчид аймшигт амьтанд байгаа бүхнээ ашиглан дайрлаа. Тэдний Дурсамжууд тэр аймшигт амьтны арьсыг нэвтлэх боломжгүй ч, цохилт бүр заавал өвтгөнө. Шууд хохирол учруулах чадвартай Аспектын Чадвартай хүмүүс тэр даруй ашиглаж, ядаж мангасыг самууруулахыг хичээнэ.
Мэдээж, Нойрсогчдийн ямар ч Чадвар Нүгэлт Араатныг шархдуулахгүй. Гэвч хэрэв довтолгоо хангалттай ширүүн байвал Цамхагийн элч илүү амархан олз хайхаар ухарч магадгүй.
Харин эсрэгээрээ уурлуулбал… тэдний ихэнх нь үхнэ.
Ийм зэрэглэлийн амьтанд эсэргүүцэл үзүүлэх нь мөрийтэй тоглоомтой адил.
Хэдэн секундийн турш нөхцөл байдал хаашаа эргэх нь тодорхойгүй байв. Элч борооших довтолгоог хялбархан няцааж, хушуугаараа дайран, нэгэн анчныг биеийн хүч, хүнд хуягтай нь үл харгалзан нэвт сүлбэв. Өөр нэг нь аймшигт сарвуунд тас татагдах шахсан ч, сүүлчийн мөчид Кастер гайхамшигт хурдаараа татаж амжлаа.
Санни ард нь зогсож, Кассиг хамгаалан, сүүдэр нь цагтаа ирж, хараал идсэн амьтанд жинтэй хохирол учруулах боломж өгөхийг залбирч байв.
…Гэвч эцсийн цохилтыг Эффи өглөө.
Тэр зэвсгээ дуудаж, урагш үсрэв. Санни түүний бор арьсан доорх нарийхан, хүчирхэг булчин утас шиг хөдлөхийг харлаа. Бүх бие нь пүрш мэт чангаран, дараа нь тэсрэх хүчээр дэлбэрлээ. Довтолгооны цаана уул хуваах хэмжээний хүч нуугдаж байлаа.
Гайхамшигтай нь, түүний зэвсгийн үзүүр аварга шувууны цээжний цайвар арьсыг нэвт цөмлөж, гүн хатгав. Цус оргилон садарч, амьтан муухайгаар чарлалаа. Дараа нь анчныг сарвуугаараа цохихоор далайв.
Эффигийн зүүн гарт том дугуй бамбай гарч ирээд сандаалынхаа улыг чулуунд нэвт шигтгэн, тэр урагш тонгойж, аймшигт цохилтыг тосон авлаа. Хөлийнх нь доорх чулуунууд хагарасан ч тэр унасангүй.
Амнаасаа цус нулиман, галзуу мэт инээмсэглэж, зэвсгээ мушгин, Элчид илүү их өвдөлт учруулав.
Нүгэлт Араатан ийм жижиг “шоргоолжнуудаас” ийм эсэргүүцэл хүлээнэ гэж төсөөлөөгүй бололтой. Дахин чарлаж, далавчаа дэвсээр Нойрсогчдыг хол шидэж, үхсэн анчдыг шүүрэн авч, агаарт үсрэн хөөрөв.
Удалгүй тэнгэрт жижигхэн хар цэг болон алга болов.
Араас нь цусан шалбааг, хагарсан чулуу, шархадсан хүмүүсийн ёолох чимээ л үлдлээ.
Ямар нэгэн байдлаар… тэд амьд үлдсэн. Ядаж ихэнх нь.
Эффи цэх зогсож, бамбайгаа тараагаад доош харлаа.
"Новш. Миний гар хугарсан байх!"
Эрүүнээс нь цус урсах боловч тэр инээж, зэвсгээ түшин зогсоно. Ядарч туйлдсан нь илт биз.
Санни түүнийг тэр гайхамшигт цохилтод нь баяр хүргэхийг хүсэвч гэнэт тархинд нь нэг зүйл ажиглагдав.
Тэр гэнэт нуруугаар нь хүйт дааж, Эффигийн зэвсгийг тас ширтлээ. Өмнө нь түүнийг тулалдахыг харж байгаагүй тул анх удаа ямар Дурсамж ашиглдагийг нь харж байлаа.
Жад.
Хүрлээр урласан, эртний, үзэсгэлэнтэй жад.
Түүний тархинд нэг зүйл “тов” хийв. Салангид мэдээллүүд хоорондоо холбогдож эхлэв.
Тэгээд бүх зүйл дэлбэрэв.
…Ядаж тийм мэт санагдана.
Учир нь Санни эцэст нь ирээдүйгээ ойлгосон юм.