Гаднах суурин Саннигийн хамгийн сүүлд харснаас нэлээд өөрчлөгджээ.

Цагаан зам тэлж, суурин байрлах өргөн тавцанд хүрэх хэсэгт өндөр чулуун хаалт босгож, довцгийн орой руу ойртогсдыг анхааралтай ажиглах харуулууд зогсож байв. Тэд бүгд Дурсамж зэвсэг барьж, бат бөх хуяг өмссөн бөгөөд царайд нь харгис шийдэмгий байдал тодорчээ.

Нефисийн гэрийн дээвэр дээр барьсан түр ажиглалтын цамхаг тэдний дээр сүртэй сүндэрлэж, ойртон ирэх Хар дарсан зүүдний амьтдад суман бороо асгахад бэлэн хэд хэдэн харваач зогсож байлаа.

Ядуусын хороолол өөрөө төдийлөн өөрчлөгдөөгүй ч тэндхийн хүмүүс өөр болчихсон мэт. Олонх нь шархдаж, боолттой байсан ч нүдэнд нь өмнө нь байгаагүй, эсвэл тийм хүчтэй байгаагүй итгэл найдварын сулхан гэрэл асаж байв. Гэвч энэ найдвар агаарт дүүжилүүлж амьсгал боогдуулам хурц түгшүүртэй зэрэгцэн оршиж байлаа. Заримдаа хүмүүс цайз руу хальт хараад, нүүрэнд нь бараан өнгө тодрон, хөмсгөө зангидна.

Санниг гайхшруулсан өөр нэг зүйл байлаа. Олон хүний ханцуйн дээр цэвэр цагаан даавуу уясан байсан нь яг л ямар нэг бурхан, эсвэл дарь эхэд үнэнчээ илэрхийлж буй мэт.

Хэдхэн сарын өмнө тэр эндээс явахад ийм зүйл байгаагүй.

Мөн хамгийн эвдэрхий байшингуудын ханан дээр сараачсан зургууд харагдана. Зарим нь гэрэлт од, зарим нь гоёмсог хүрэл жад дүрсэлжээ.

'…Энэ чинь юу болоод байна вэ?'

Цагаан тууз болон од нь мэдээж Нефисийг илэрхийлж байв. Харин Эффи хэзээнээс элч болчихсон юм бэ?

Тэр өлсгөлөн анчин бүсгүй рүү хяламхийн харж, хөмсгөө өргөв.

"Хэлэх юм байна уу?"

Эффи толгойныхоо араар маажаад мөрөө хавчив.

"Би нэг л мэдэхэд ардын баатар болчихсон юм шиг байна."

Санни толгой сэгсрээд цааш лавласангүй.

'Яахав дээ…'

Харуулууд ойртож буй хүмүүсийг хараад эхлээд цочирдож, дараа нь нүүр нь баяр хөөрөөр гэрэлтэв.

"Нефис хатагтай! Энэ чинь Өөрчлөгдөж буй Од байна!"

"Нефис хатагтай эргэж ирлээ!"

"Тэр амьд байна!"

Дуу шуугиан агшин зуур суурин даяар тархав. Хэрвээ Ганлауг тэднийг Харанхуй хотод буцаж ирснийг мэдээгүй байсан бол одоо лав мэдэх байлаа.

…Гэвч мэдэж байсан нь мэдээж. Ядуусынхан аврагчаа харж амжаагүй байхад тэр аль хэдийн мэдсэн.

Санни гаднах сууринг давуулан Гэрэлт Цайзын сүрлэг ханыг ширтэв.

Түүний эзэн тэдэнд мэндчилгээний үдэшлэг зохиоход хэр удах бол?

…Удалгүй багийг баяр хөөрт автсан олон хүрээлэв. Хүн бүр Ариун Нефис амьд, эрүүл байгааг өөрийн нүдээр харахыг хүсэж байлаа. Бусад гишүүд ч анхаарлын төвд орсон. Ялангуяа Эффи.

"Эффи!"

"Афина анчин!"

"Тавтай морил, Эффи! Тэдэнд үзүүлээд өг!"

Анчин бүсгүй алмайрсан инээмсэглэл тодруулан дуугүй явлаа.

Гэвч олны дунд баярт автаагүй цөөн хэдэн хүн байв. Тэд бол гаднах суурингийн анчдын багийн удирдагчид. Тэдний Нефис рүү шидсэн харц хүнд, утга агуулгатай байлаа. Нефис тэдэнд толгой дохин, дамжуулах гэсэн дохиог нь ойлгосноо илэрхийлэв.

Дараа нь Өөрчлөгдөж буй Од суурингийнхны өөдөөс эргэн, Эффигээс авсан уутыг гартаа барив. Аажмаар задлангаа тайван хоолойгоор ярьж эхлэхэд олон түмэн дорхноо нам гүм болов.

"Би үгээр сайн илэрхийлж чаддаггүй. Тиймээс… Харанхуй хотын Зүүдлэгчид минь ээ, талархлыг минь хүлээн авна уу. Сүүлийн хэдэн сар бидэнд, манай багийнханд хүнд байсан. Гэхдээ та нарт ч мөн адил хүнд байсан нь лавтай. Гэсэн ч бид тэсвэрлэсэн. Та нар энэ хараал идсэн балгас дунд, бид тэр Шүрэн ойн жигшүүрт гүнд. Гэвч энэ бүхэн дэмий өнгөрөөгүй."

Тэр ингэж хэлээд уутнаасаа нэг зүйл гарган газар шидэв. Гэнэт үхлийн нам гүм ноёлж, бүгд чулуун дээр хэвтэх тэр зүйл рүү ширтэв. Олон хүний нүүрэнд айдас тодорчээ.

Тэр нь аймшигтай, хар, ирмэгтэй сарвууны хумс байв. Сэлэмтэй дүйцэхүйц урт, хурц.

Дараа нь бас нэг нь унаж, дахиад нэг, дахиад нэг…

Эцэст нь гучин найман ширхэг хар хумс Нефисийн өмнө овоорлоо. Гуч нь Цамхагийн элчийн урд зургаан мөчнөөс, найм нь хойд хоёр мөчнөөс.

Уутыг хааж, мөрөн дээрээ үүрээд Нефис бараан, нэвт шувт өнгөөр хэлэв:

"Шүрэн ойд бид Улаан цамхгийн хараалт элчийн нэгийг устгасан. Түүний сарвуунуудыг та нарт бэлэг болгон авчирлаа. Та нарын зэвсэг болох болтугай."

Цочирдсон шивнээ олны дунд тархав. Элч нар Харанхуй хотынхны хувьд айдас, бас найдварын бэлгэдэл байв. Айдас нь тэдний аймшигт хүч, идэш тэжээл, мөн цамхагтай холбоотой. Харин найдвар нь эрт цагт хүчирхэг Нойрсогчдын баг нэгийг нь устгаж чадсан гэх домогтой холбоотой.

Одоо тэр домог тэдний нүдний өмнө амилан босжээ.

Нефис хэсэг зогсоод санаа алдан, дуу нь гунигтай болов.

"Олон жилийн өмнө Мартагдсан Эрэг рүү илгээгдсэн бид айдсаар хоригдоогүй байсан. Өөрсдийгөө юуны өмнө хүн гэдгээ мартсан аймхайчуудын нүгэлд автсан байгаагүй. Тэр үед энэ тамыг ялж, түүнээс зугтахын тулд амиа золиослоход бэлэн хүмүүс байсан. Анхны эзэн болон түүний нөхөд тэдний дундаас хамгийн агуу нь байсан. Харин одоо…"

Гэнэт түүний толгойн эргэн тойронд ариун гэгээн титэм мэт гялалзсан очууд гарч ирэв. Өөрчлөгдөж буй Одын нүд цагаан гэрлээр асаж, Үүрийн титэм гэрлээс нэхэгдэн түүний толгой дээр буухад тэр үргэлжлүүлэн ярив.

Тэр дуугаа өндөрсгөөгүй, хүч гаргаагүй. Гэвч үгсийнх нь нөлөө улам хүчтэй болсон байлаа.

"…Би түүний өвийг Харанхуй хотод авчирлаа. Энэ бол Анхны эзний титэм. Тэр тулалдаанд ялагдсан мөнхийн харанхуйн газраас бид үүнийг олж авчирсан. Тэр бид бүхэнд зовлонг давж гарах гарцыг олохын төлөө амь үрэгдсэн."

Тэр хэсэг завсарлаад, нүдэнд нь дүрэлзэх цагаан дөлөөр гэрэлтсэн царайгаар хэлэв.

Духан дээрх Үүрийн хэлтэрхий дээрх ганц эрдэнийн чулуу ч мөн адил гялалзаж байлаа.

Яг л гурав дахь нүд мэт.

"Мөн үүгээр бид түүний эхлүүлснийг дуусгана!"