276-р бүлэг : Хар хаалга
Нууц гарц Санниг газрын гүн рүү дагуулан, чулуунууд дундуур мушгиран эргэлдсээр байлаа. Хэдэн минут болгоомжтой урагш алхсан ч гэсэн тэр одоо ч сүмийн яг доор явж байна гэж мэдэрч байв. Түүний тооцоогоор бол бараг төв хэсэгт нь дөхөж очжээ.
Үнэхээр ч удалгүй, дарь эхийн хөшөөний яг доор байх ёстой цэгийн дор нарийн хонгил илүү том өрөөнд нээгдэв. Тэнд цааш улам гүн рүү буух гүн худаг байж, харанхуй руу мушгирсан чулуун шат доош эргэлдэн бууж байлаа.
Санни хөмсгөө зангидлаа.
'Энэ газар яагаад дандаа ийм аймшигтай харанхуй худгуудтай байдаг юм бэ?'
Цааш доошлох нь бунхануудад аюултайгаар ойртоно гэсэн үг. Энэ ямар эрсдэл дагуулахыг тэр хэтэрхий сайн мэднэ. Өмнө нь хотын доорх эртний хонгилын төөрдөг сүлжээнд орж үзэхдээ тэр арай гэж амь гарсан.
Хэсэг эргэлзсэний эцэст Санни шат руу алхаж, доош бууж эхлэв. Эртний, гүн сүүдрүүд түүнийг хүрээлэн, өчүүхэн ч гэсэн тайвшрал өгч байлаа.
Ядаж тэр өөрийнхөө төрөл дунд байв.
Нэг минут орчим уруудан алхсаны дараа Санни том танхимд хүрэв. Энэ өрөө хүний гараар баригдсан гэхээсээ илүү суурь чулуулгийг ухаж сийлсэн мэт санагдана. Танхимын нөгөө талд хар гангаар цутгасан том хаалга зогсож, хоёр асаж буй бамбараар гэрэлтэж байлаа.
Саннигийн толгойд хоёр бодол зэрэг орж ирэв.
Эхнийх нь, тэр аварга хаалгыг хийсэн металл аймшигтай танил харагдана. Энэ яг Хар Хүлэг Баатрын хуягийг бүтээсэн, бараан, өнгөгүй, нэвтэршгүй хайлш мөн байлаа.
Хоёр дахь бодол бүр ч түгшүүртэй байв.
'...Эдгээр бамбар яаж одоо хүртэл ассаар байгаа юм?'
Хэдэн мянган жилийн турш ассаар ирсэн гэж үү?
Сайн ажиглахад тэд үнэхээр хачин байлаа. Гэрэл гаргаж байсан ч тэр нь бүдэг, сүнслэг өнгөтэй. Дулаан огт мэдрэгдэхгүй.
Хамгийн аймшигтай нь тэр сүнслэг дөлний үүсгэсэн сүүдрүүд байв. Гал хөдөлж байгаа болохоор сүүдрүүд шалан дээр савлах ёстой.
Гэтэл тэд огт хөдөлсөнгүй.
Яг л бамбартай гэрэл тэднийг барин хөшөөсөн мэт.
Санни хэсэг бодоод өөрийн сүүдэрт арагш үлдэхийг тушаав. Сүүдэр эсэргүүцсэнгүй, харин ч илт тайвширсан янзтай байв. Хэтрүүлсэн хэдэн алхам ухраад шатны гарцын гүн харанхуйд шингэж, үе үе хөдөлгөөнгүй сүүдрүүд рүү түгшүүртэй харц шидэн хүлээж зогслоо.
Санни болгоомжтойгоор хар хаалганд ойртож, Шөнө Дундын Хэлтэрхийгээ хамгаалах байрлалд буулгав. Ямар ч аюул тулгарсан ч бэлэн зогсож байлаа.
...Гэвч юу ч түүн рүү дайрсангүй.
Ганц болсон зүйл нь хоёр сүнслэг бамбараас тусах гэрлийн тойрогт ормогц түүний биеэр гэнэт хүйтэн жихүүдэс гүйсэн явдал байв.
'Эдгээр бамбар... тэд гарцаагүй ямар нэг хамгаалалтын шид байна. Тэдний хүч сүүдэрт хүртэл хор хүргэж чадна гэдэгт бараг итгэлтэй байна.'
Гэхдээ жинхэнэ асуулт нь өөр байлаа.
Эдгээр бамбар хаалганы цаадах орон зай руу ямар нэгэн зүйлийг оруулахгүй байхын тулд байсан уу...
Эсвэл дотор нь байгаа зүйлийг гаргахгүй байхын тулд уу?
Ямартай ч мэдэх ганц л арга байлаа.
Саннигийн хийж буй зүйл солиотой мэт харагдана.
Гэвч үнэндээ тийм биш.
Тэр зүгээр нэг сониуч зангаасаа болж, эсвэл эрдэнэс олох шуналдаа хөтлөгдөн энэ газар ирээгүй.
Түүнийг энд авчирсан зүйл бол зөн совин нь байлаа.
Одоо бол Санни өөрийн зөн совинг ердөө далд ухамсрын илрэл гэж үгүйсгэж чадахгүй болсон. Учир нь түүний зөн совин хэт олон удаа зөв байжээ.
Ялангуяа нэг дусал игор залгиснаас хойш.
Тэр өдрөөс хойш тэр тэнгэрлэгийн оршихуйг мэдэрч чаддаг болсон. Заримдаа бүр түүнд татагдана. Яг энэ сүм рүү, мөн Үхэгсдийн Эзний биед нуугдсан байсан нууц түлхүүр лүү татагдсан шиг.
Энэ хоёр хоорондоо холбоотой мэт.
Санни одоо яаж, яагаад гэдгийг нь мэдэх гэж байгаагаа мэдэрч байв.
Гэхдээ түүний зөн совин зөвхөн үүгээр хязгаарлагдахгүй.
Өөр талууд ч бий.
Үнэндээ Санни үүнийг [Тэнгэрлэгийн Оч]-оос илүү [Хувь Тавилантай] гэх Шинж чанартай холбоотой гэж сэжиглэж байлаа. Хэрэв таамаглах ёстой бол, Ихор түүнийг өөрчилсний дараа энэ шинж бага зэрэг хүчирхэгжиж, хувь тавилангийн утсуудын нарийн чичиргээг хааяа мэдэрдэг болсон.
Яг түүний биеийг ороосон тэр утсууд.
Нүдэнд нь гарсан өөрчлөлт болон тэдгээр утсуудтай ойр холбоо нь Саннид илчлэлт ба хувь тавилантай өчүүхэн холбоо өгчээ. Кассид байсан чадвартай төстэй ч хязгааргүй сул.
Гэсэн ч энэ хаалга руу чиглүүлж, нээх хүслийг төрүүлэхэд хангалттай байв.
Аварга хар хаалганд тулж очоод Санни түүнийг ажиглав. Бүхэл бүтэн арми ирсэн ч энэ аймшигт хаалгыг эвдэж чадахгүй гэсэн дүгнэлтэд хүрэв.
Гэвч бараан гадаргуу дээр нь жижиг түлхүүрийн нүх байлаа.
Хүзүүндээ зүүсэн утсыг татаж, түүн дээр өлгөөтэй жижиг төмөр түлхүүрийг авч гартаа чанга атгав.
Хэсэг эргэлзээд болгоомжтойгоор түлхүүрийг хар хаалганы цоожинд хийв.
...Яг таарч орлоо.
Түлхүүр цоожинд ормогц түүнээс цацарч байсан бүдэг тэнгэрлэг гэрэл бага зэрэг тодров.
Санни санаа алдаад биеэ чангалаад түлхүүрийг эргүүлэв.
Хаалганы дотор ямар нэг зүйл товхийн дуугарч, дараа нь чимээгүйхэн нээгдлээ. Сүнслэг бамбарын бүдэг гэрэл үл үзэгдэх салхинд савлах мэт хөдөлнө.
Хаалганы цаана чулуунд ухаж гаргасан жижиг өрөө байв.
Тэнд, нэгэн цогцос хар нөмрөг нөмөрсөн чигээрээ тойрог дотор шалан дээр гинжлэгдсэн байлаа.
Тэр цогцос эрэгтэй юу, эмэгтэй юу гэдгийг Санни ялгаж чадсангүй.
Учир нь нүүрийг нь хачин баг бүрхжээ.
Баг нь хар лакдсан модоор хийгдэж, догшин чөтгөрийн царайтайгаар сийлэгдсэн байв. Шүдээ ярзайлган, амнаас нь дөрвөн соёо цухуйна. Дээр нь гурван мушгирсан эвэр титэм мэт өргөгджээ.
Нүдний хар нүдний ухархай дотор нь юу ч үгүй.
Зөвхөн төгс харанхуй байлаа.